Remarkably Bright Creatures (2026)

Matige film over een wat oudere vrouw die als schoonmaakster bij een aquarium werkt. De film begint op zich best goed en het ziet er allemaal best mooi uit (zeker met de vissen e.d.). Maar het verhaal is behoorlijk sentimenteel gebracht en ook de plottwist is redelijk voorspelbaar.

Zo'n film weer die voor een bepaald publiek is weggelegd.

Een uur vol gehouden. Nog nooit iets goed gezien van Sally Field...

Hopelijk geen comedy-achtig vehikel.

Misschien een betere film van haar kijken...

Een kalme en serene en prachtige feel good film met enige dramatiek.

En met heel mooi en fijn acteer spel van de cast.

En een mooi verhaal.

Met de inmiddels op leeftijd zijnde Sally Field.

Met niet de minste staat van dienst als beroemde actrice, speelt ook hier weer grandioos.

Ook Lewis Pullman die we onlangs nog zagen als de Superheld de Sentry in Thunderbolts*.

Die ook hier heel goed speelt.

De film heeft een verder prima cast.

De aandoenlijke en wijze Octopus Marcellus steelt mede de show, de stem van de Octopus gedaan door Alfred Molina is echt prachtig.

Een verassende en erg fijne en mooie film.

Dikke 4*

Film heeft zijn momenten, maar uiteindelijk is dit clichematige en sentimentele Hollywood drek.

Verrassend prettige film! Een narratief van een octopus die communiceert met een oudere vrouw? Daar had ik wel mijn vraagtekens bij. Maar het werkt hier wonderwel en gek genoeg. Dit is een luchtige film met loodzware thema`s. Ergens hebben de makers de juiste toon gevonden bij de verfilming van een boek met een bijzonder verhaal. De film ziet er keurig verzorgd uit met veel fraai couleur locale, rustig acteer- en camerawerk. Het is een beetje sentimenteel allemaal- zeker het einde- maar dat stoort nergens. Integendeel,...het wordt er een heerlijke feelgood movie van. Een prettige kijkervaring is dit!

Wat een mooie film.

Film die prima doet wat ie moet doen: feel good movie zijn. Uiteindelijk dan want de zakdoekjes kan de doelroep binnen handbereik houden. Heel diep gaat het echter niet. Het zit iets onder het huidige filmhuisniveau wat dat betreft. De over de mensheid filosoferende inktvis is het hoogtepunt en die krijgt net net te weinig screentime. Maar voor een direct-to-Netflix film best fijne productie voor het iets oudere publiek.

In Remarkably Fine Creatures van regisseur en schrijver Olivia Newman (Where the Crawdads Sing (2022)) is een octopus in een zeeaquarium de voice-over. De octopus met de naam Marcellus kijkt vanuit zijn aquarium naar het doen en laten van de bezoekers en levert commentaar op de eigenaardigheden van de menselijke soort. Een speciale band ontwikkelt hij met schoonmaakster Tova (Sally Field) die hem episoden uit haar leven toevertrouwt.

De film weet amusant-humoristische tonen goed te vermengen met tragische. Dat begint al met de voice-over die vertelt hoe hij in zee werd aangevallen door een zeewolf en door mensen werd "gered" en in het zeeaquarium belandde. In het aquarium leidt hij geen spannend leven maar vermaakt zich met het observeren van de mensen die naar hem komen kijken en te filosoferen over hun zwakheden. Grappig is dat Marcellus af en toe dezelfde arrogantie tentoonspreidt als de arrogantie die hij bij mensen waarneemt in hun houding ten opzichte van dieren. “I probably have more intelligence in a single tentacle than a human has in his entire skull”.

De band tussen Tova en Marcellus wordt niet heel diepzinnig uitgewerkt. Marcellus verdwijnt gedurende lange tijd uit de film en keert als rode draad slechts terug voor korte amusante optredens. Wel heeft hij nog een indrukwekkend en emotioneel slotoptreden. De film vervalt door de mindere inbreng van Marcellus steeds meer in een conventioneel stramien dat vertelt over oude wonden en het aangaan van nieuwe banden. Op zich niet erg, want de film vertelt een aangenaam verhaal over de personages. Toch miste ik op bepaalde momenten gewoon de stem van Marcellus (die overigens prettig door Alfred Molina van stemgeluid wordt voorzien) om de verwikkelingen met relativiteit en humor van commentaar te voorzien.

Het verhaal is vrij eenvoudig opgebouwd en bemoeit zich met mensen. Over ongelukkige, gebroken en gesloten mensen die elkaar proberen te vinden en de hoop hebben om uit de spiraal van verdriet en zelfmedelijden te ontsnappen. Voordat daar sprake van kan zijn dienen uiteraard eerst nog de gebruikelijke intermenselijke hobbels te worden genomen. Ondanks de wat voorspelbare plotwendingen, blijft het verhaal ook dan een meeslepend karakter houden. Mede daarvoor verantwoordelijk zijn de aangename vormgeving van de personages, het uitstekende acteerwerk dat die personages tot leven wekt en het commentaar van Marcellus.

De film werkte niet echt voor mij, iets te gezapig hoewel wel met het hart op de juiste plek. Maar ook wat rommelig met zijplotjes die de film vooral langer maken dan dat hij nodig heeft. 2,0*.

Prachtige film en een mooi verhaal Sally Field was fenomenaal aanrader. Een dikke acht dus 4*

Ingetogen drama en toch feelgoodmovie.

Zeer originele en niet storende insteek van de octopus die als

voice-over / narrator het verhaal aan elkaar praat.

Verder vind ik alles niet zo diepgaand en vooral veel oppervlakkig geklets. Naarmate einde nadert wordt het wel diepzinniger en zoals bij een goede maaltijd maakt een goed dessert de volledig ervaring top en dat is een beetje wat in deze film ook gebeurt. De film op zich is niet slecht echter ook niet zo indrukwekkend, maar einde is dan wel weer van degelijk niveau dat hij blijft hangen en hierdoor voor mij een extra ster krijgt, zijnde 4*.

Zal niet iedereen bekoren…

Mooie film, gebaseerd op het gelijknamige boek van Shelby Van Pelt, over de ontluikende vriendschap tussen twee schoonmakers (Sally Field en Lewis Pullman) in het fictieve havenplaatsje Sowell Bay. De gimmick van de pratende octopus (met de stem van Alfred Molina) die centraal in het verhaal staat werkt verrassend goed en plot en personages ontvouwen zich op een bijzonder aangename manier, resulterend in een aangrijpende finale waarbij ik het in ieder geval niet droog hield.