Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)

Geen leuke momenten? Dan heb je toch een andere film gezien dan ik.

Hmm, ik vond dit toch wel wat overrated. Het duurt meer dan een uur voor het interessanter word.

“Why do I fall in love with every woman I see who shows me the least bit of attention?”

Deze film stond eigenlijk best lang op mijn kijklijstje, en nooit heb ik deze film echt met een bepaalde drang op willen zetten. Vooral de genres liggen mij niet, ik ben niet zo van de romantische films, dat is niet echt wat voor mij. Toch wou ik deze film wel echt een kans geven, en achteraf was het ook niet echt wat voor mij. Hoewel dit wel een film is met de beste quote die ik ooit heb gehoord, en het ook wel een beetje bij mij als persoon past (ik ken het gevoel), vond ik de film voor de rest niet echt heel boeiend te noemen. Het was allemaal te traag, en ik kon er ook niet echt makkelijk in komen. De film werd nergens heel boeiend, het verhaal vond ik oké maar ook dat deed me niet zoveel. Dan vond ik het acteerwerk van Carrey nog het beste in dit geval, die toch met de nodige somberheid wist te overtuigen. Maar, het had in mijn ogen wel wat beter gemogen, en ik had het ook zeker een stukje beter verwacht.

Erg slap en vreemd verhaal waardoor ik geen moment in de film kwam, niet mijn ding.

Dat het niet je ding is, kan natuurlijk. Maar dan 1 ster geven?

Herzien. Regisseur Michel Gondry heeft nog altijd goud in zijn handen met deze unieke film, die een geheel eigen sfeerzetting weet op te roepen. Waar het begin nog iets te komische momenten kent, kantelt het gebeuren uiteindelijk naar een meeslepende en intrigerende sciencefictionfilm. Er wordt volop geëxperimenteerd met het visuele aspect en dat levert een hoop surrealistische momenten op, die alleen maar worden versterkt door het uitmuntende acteerwerk van Jim Carrey. De bijrollen van Kate Winslet en Mark Ruffalo zijn evenzeer oerdegelijk neergezet, wat als effect heeft dat de verschillende verhaallijnen elkaar steeds effectief opvangen. Enkel de soundtrack laat steken liggen om de sfeer wat verder op te voeren, maar ik heb nog altijd ontzettend genoten van het verloop en kan niet anders dan zeggen dat deze ongetwijfeld nog een keer gekeken zal worden.

Daarom geeft hij 1 ster. Kan, mag, hoeft niet. Maar zijn gevoel over deze film.

Mooi verwoord en ik ga zeker met je mee.

Kaufman is een genie maar het concept van deze film lijkt wel erg veel op dat van Dicks beroemd kort verhaal We Can Remember It for You Wholesale (1966) waarin het wissen van een herinnering ook half mislukt. Maar Kaufman weet het spionnenverhaal om te werken tot een romantisch verhaal met als boodschap dat mooie herinneringen liefdesrelaties de moeite waard maken ook als het niet meer rozegeur en maneschijn is zoals in het begin. En dat we niet zelf kunnen bepalen op wie we verliefd worden maar dat we onze herinneringen wel zelf deels maken: de kracht van de film is bovenal de intensiteit van de echte liefde tussen de tegenpolen Joel en Clementine die elkaar daarom ook gaan iriteren alsmede de visueel rijke reis door de herinneringen met het kat-en-muis-spel tussen degenen die de herinneringen wissen en Joel en Clementine die de herinneringen willen behouden en het door elkaar heel lopen van herinnerin en werkelijkheid doordat het wissen niet goed gaat.

Kan me herinneren dat deze film me 20 jaar geleden weinig deed en nooit afgekeken. Nu (meer volwassen haha) nog eens aan gewaagd en valt me niet tegen. Een 8,3 gemiddelde op IMDB vind ik wat overdreven maar ik begrijp de aantrekkingskracht en kan me voorstellen dat het in 2004 een behoorlijk vernieuwende film was.

Overigens had ik voor de mannelijke hoofdrol iemand anders gekozen dan de meestal komische Jim Carrey. Neemt niet weg dat hij het prima speelt! Winslet is altijd wel goed eigenlijk.

3,5*