Kill Bill: Vol. 1 (2003)

Jaren terug al eens op verschrikkelijke wijze op afgeknapt, en dat terwijl ik een QT film toch best waarderen kan. Daarom vandaag maar eens voor de herhaling in de hoop, en toch ook wel verwachting, dat het beter zou bevallen. Maar helaas...

Kill Bill start meteen al met een overdonderende vechtscene, namelijk waar The Bride het opneemt tegen Copperhead. Adembenemend is deze knokpartij te noemen die net zo bruut en strak is als onvoorspelbaar

zwaardvechtscene tegen een aantal van de Crazy 88 in het donker erg fraai gemaakt, en mag het duel tussen Cottonmouth en The Bride er ook zijn, al is het alleen maar vanwege het prachtige decor in de sneeuw.

Waar gaat het dan toch mis? Nou dan, op heel veel punten voor mij. The Bride, en Uma Thurman zelf, vind ik totaal niet interessant. Geef mij dan maar Daryl Hannah die ondanks, haar 43 aldaar,toch nog altijd een mooi uitstraling heeft en meer sexappeal dan degene waar we nu juist wat voor moeten voelen. Dan dat fragmentarische gedoe met de tijdlijnen, iets waar ik anders niet zo veel problemen mee heb maar nu te gekunsteld overkomt. Het geswitch tussen alle stijlen laat me sowieso koud in dit geval. Dan weer traag, dan weer versnellend, zwart- wit tegen kleur, groot beeld tegen klein beeld....tja...als het tegen zit gaat het ook echt niet hé? Tarantino zoekt de voor hem bekende mix van overdrijven en vereren, en het mist de uitwerking bij mij. Zo ook die bloedfonteinen, tja, de eerste keer grappig maar daarna al snel flauw. Net als de manga episode die voor mij overdreven dramatisch en smerig is. Andere zullen er wellicht vernieuwing en gewaagdheid in zien, mij spreekt het echter totaal niet aan. Om te eindigen met de storende Japanse voice over. De lijst van dingen die mij niet aanspreken in deze film is groot te noemen.

Aardig zijn dan nog wel een aantal spectaculaire actiescenes zoals de verschillende vechtpartijen en de cast is natuurlijk weer heel wat. Behalve Michael Parks die er dan wel weer even uitspringt is iedereen wel lekker bezig. Toch is het voor mij allemaal net niet en wisselt KB Vol1 aardige momenten af met mindere fasen. Nee, QT heeft in mijn ogen beter, veel beter zelfs. En dit moet je vooral liggen.

Geweldig.

Sferisch, heerlijk geweld en die muziek, vooral bij de comic is master.

Kill Bill: Vol. 1 een typische Tarantino film waarbij het altijd qua niveau maar afwachten is of het iets is of niet. Deze is er eentje waarbij ik zelf kan zeggen dat het mij aangenaam verraste. Uma Thurman is een heuze verrassing met haar rol.

Kill Bill (again)

Wanneer ik erover nadenk kan ik mij niet heugen wanneer ik Kill Bill voor de laatste keer gezien heb -waarschijnlijk ten tijde van zijn release- waardoor het hoog tijd werd voor een herziening. In mijn hoofd was dit een epische actie titel die zijn weerga niet kent. Daarnaast was het destijds ongeveer de enige titel van Tarantino die ik te pruimen vond. Door de jaren heen ben ik zijn werk steeds meer gaan waarderen, en ik was benieuwd hoe ik deze herziening zou gaan beleven.

De hernieuwde kennismaking beviel mij over het algemeen goed, al moet ik wel bekennen dat ik deze tweede maal niet zo weggeblazen werd, als dat ik gehoopt had. De stijl van de regisseur is nog steeds onmiskenbaar aanwezig, maar dit eerste deel kent veel minder diepgang dan zijn andere werk. Daarnaast ontbreken de spitsvondige dialogen bijna volledig. Ik raakte op een gegeven moment zelfs een beetje teleurgesteld door de stroom aan geweld waar maar geen eind aan leek te komen. Het rustigste moment wat aanwezig was, was het moment dat de bruid haar zwaard kreeg, maar ook de aanloop hier naartoe kon mij niet bekoren. Weer ontbrak de spitsvondigheid in de dialogen, en ik vond de Japanse accenten veel te zwaar aangezet.

Een van de hoogtepunten hier is echter de soundtrack. Nog veel meer dan voorheen viel mij op hoe sterk deze vandaag de dag nog steeds was. Het was mij daarnaast niet bijgebleven dat voor een deel van het verhaal van animatie gebruik gemaakt was. Hoewel dit deels als een goedkope oplossing voelt om de geschiedenis van

O-Ren Ishi uit de doeken te doen, zorgde het wel voor de nodige verfrissing om een verhaal te vertellen. De verschillende stijlen tijdens de gevechten waren ook tof gedaan en de wereld die Tarantino hier weet te creëren maakt meteen nieuwsgierig naar het vervolg. Het enige wat ik mij hiervan herinner is dat ik deze een stuk minder vond, omdat er te weinig gebeurde. Volgens de meeste kijkers is het slotstuk juist de sterkste van de twee omdat er meer diepgang aanwezig is, en de typische Tarantino dialogen ook veel sterker aanwezig zijn. Nu mijn smaak veranderd is ben ik benieuwd of ik het vervolg beter kan waarderen.

3,5*

Opnieuw bekeken en mijn punt blijft voorlopig staan. Films van Tarentino zijn doorgaans hard. Zeker deze Kill Bill (al zien we Bill nog niet) wordt geweld niet geschuwd. En toch zit er ook lekkere humor in. Minder vind ik het stripgedeelte en de te lange Japanse vechtscène maar voor de rest kijkt dit eerste deel prima weg. Naast de spetterende beelden is ook het geluid en soundtrack prima verzorgd met the lonely shepherd als absolute hoogtepunt. Op naar deel 2

Film 4,0

Beeld 5,0

Geluid 5,0

Schitterende film. Dankzij de slimme narratief. De titel verklapt in feite het einde en het eerste gevecht tegen Vernita Green is een flashback én legt onomwonden bloot dat The Bride het gevecht met O-Ren Ishi reeds gewonnen heeft (op haar dodenlijst na het gevecht met Vernita was O-Ren Ishi al doorgehaald).

Ook dankzij de manier waarop Tarantino zijn flirt met Shaw brothers/exploitation films/Spaghetti westerns verwerkt in alle details (casting, score, objecten, costuum, kleuren, stijlkenmerken).

Maar ook cinematografisch is KB Vol 1 een kunst. Mijn favoriete terugspoel sequentie : begint bij de intrede van de bende van O-Ren Ishi in de bar the house of the blue leaves (slow motion met O-Ren Ishi op kop) om dan (wanneer ze de zaal ingaan boven) de camera te laten dalen op de girls band (genaamd The 5.6.7.8's !!) . Vanaf dan is hun muziek de leidraad. Eerst een camera beweging naar The Bride, een beetje later die fabuleuze camera beweging waardoor we zien dat The Bride aan het plafond plakt om niet gesnapt te worden (een lang moment die de spanning erin houdt maar steeds met de muziek op de achtergrond) tot dan Tarantino die lange geniale camera beweging uit zijn mouw schudt. Begint met The Bride te volgen wanneer de girls band die song met 'Woo Hoo' speelt en blijft doorgaan met terug volgen van de uitbater en zijn vrouw tot aan Sofie Fatale die buitenkomt en naar het toilet gaat waar The Bride verscholen zit (Enkel tweemaal onderbroken wanneer The Bride achter een scherm gaat en door een techniek die ik niet precies kan noemen maar het lijkt op ofwel een overvloeier/cut of op een verandering van scherpte met de focus puller zodat we door de fijne draden van het scherm kijken met direct rode filter om achtergrond te creëren - het zou dus kunnen dat het niet helemaal één lange camera beweging is). Hoe dan ook, de band is nu gestopt en het bloedig gevecht zal weldra beginnen. Wat een geniale opbouw in beeld en geluid met een technische precisie uitgevoerd.

Het is ook een verdomd ongelooflijke onderhoudende film waar Tarantino in een strip comic manier (die bendeleden met hun maskertje) een uiterst cool universum neerzet. Pulp is het zeker maar als de fictie op een vormelijke manier ook een verhaal vertelt (nl zijn adoratie voor exploitation van Azië tot Italië) dan pas mag de film tussen de groten der aarde staan.

Toch wel minder dan in mijn herinnering. De actie is goed, het verhaal is simpel. Eigenlijk is de actie omtrent O-Ren het beste wat de 2 films te bieden hebben. Ok, het is wat over-the-top. Ook tegen Copperhead is het wel goed.

Film 1 is dan ook beduidend beter dan film 2 die geregeld sterk inboet in het tempo. Uma Thurman heb ik eigenlijk buiten Kill Bill nooit veel zien acteren precies. Deze gaat van 4.5 naar 3.5*.

Toch wel minder dan in mijn herinnering. De actie is goed, het verhaal is simpel. Eigenlijk is de actie omtrent O-Ren het beste wat de 2 films te bieden hebben. Ok, het is wat over-the-top. Ook tegen Copperhead is het wel goed.

Film 1 is dan ook beduidend beter dan film 2 die geregeld sterk inboet in het tempo. Uma Thurman heb ik eigenlijk buiten Kill Bill nooit veel zien acteren precies. Deze gaat van 4.5 naar 3.5*.

Deze film is ook niet geschikt voor kinderen.

Kinderachtig bericht verwijderd.

Cinematografie gegoten in pure artwork. Een paradox, water en vuur komen samen. Een film is het niet, het is een live action comic book waar je naar aan het kijken bent met karakters die de personages van The Avengers Universe laat degraderen tot de Tele Tubbies. The Bride, O-Ren Ishii, Vernita Green, Sofie Fatale, Hattori Hanzo, and my all time favourite...Gogo Yubari. Dan klinkt Captain America idd als een karakter uit de Tele Tubbies.

Film opnieuw bekeken en waardering aangepast van 5 naar 4 1/2 *. Dit in vergelijk met andere absolute topfilms die ik toch net iets beter vind en die ik ook na meerdere kijkbeurten heel erg goed blijf vinden. Uiteraard blijft deze een topper met 4 1/2*

Vroeger beschouwde ik deze film als een absolute favoriet, maar de herziening bracht daar aanzienlijke verandering in. Regisseur Quentin Tarantino opent zijn film doeltreffend met een aardig geschoten actiescene, maar vervolgens krijgt het inhoudelijke verhaal voorrang en dat komt minder interessant voor de dag. De montage en het gebruik van felle kleuren ogen modern, maar de weinig boeiende personages en de voortgang van het plot weten minder te charmeren. Wanneer het op de geweldsdelicten aankomt valt het op dat de regie te statisch blijft om de kijker in de film te trekken, zelfs de bombastische finale kent duidelijke mankementjes. Niettemin is de wereld excentriek genoeg en experimenteert Tarantino degelijk voor een ruim voldoende, maar het meesterwerk dat ik er vroeger in zag staat ondertussen niet meer overeind.

Als je bezig bent met de beste moderne wraakfilms opnieuw te bekijken, dan kom je vanzelf uit bij de absolute Tarantino klassieker Kill Bill, die ik al jaren op vijf sterren heb staan. Bizar dat deze film alweer de twintig jaar oud gepasseerd is, waar blijft de tijd zeg.

Het is iedere keer een feest om deze film te bekijken en dat is nu niet anders. Alles ademt hier cinematische perfectie uit, van de spetterende actie tot het acteerwerk en van de vibe van de film tot aan de dialogen. Maar er is één ding dat nog beter dan dat alles is, de soundtrack. Misschien wel de mooiste soundtrack ooit gemaakt voor een film, het is een genot om elke keer weer aan te horen.

Waar ik ook steeds zo van geniet zijn de totaal verschillende stijlen van de hoofdstukken. De film ademt creativiteit en een ode aan zoveel films en genres uit, je kan zonder dat je de naam van de regisseur weet zo zien dat dit er eentje van de meester zelf is. Jammer dat deel 2 niet hetzelfde gevoel bij me opwekte. Ik twijfel nog of ik die ook weer opnieuw wil zien. Maar Vol. 1 blijft altijd de volle score waard.

That really was a Hattori Hanzo sword.

5*

Vind het een vrij rommelige film, waar 2 liedjes vaker door elkaar heen spelen, zo ook muzikale sound effects. Wel vermakelijk, maar erg rommelig.

Ondanks dat deze tot mijn favoriete QT’s behoord had ik m al lang niet meer gezien. De nieuwe 4k versie was een mooie aanleiding. Film ziet er goed uit, al verbaast het me dat celluloid liefhebber Tarantino niet net wat meer grain heeft laten zitten.

Verder blijft dit vlotte eerste deel een fijn stuk entertainment. In veel opzichten is het een stripverhaal.

5* blijft nipt staan.

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van LionsGate met DolbyVision, geen gigantische upgrade, zijn vooral de kleuren die meer shinen.

Ik ben een groot fan van Tarantino films, en dan met name zijn early films. Dit was zijn vierde en mijn persoonlijke favoriet.

Tarantino is (net als mij) een enorm liefhebber van 70’s kung-fu films, spaghetti westerns en Japanse samurai films. Hij heeft eigelijk alles gemixt en in een modern jasje gestoken, waar Lady Snowblood de rode draad is. Blijft een geweldige wraakfilm met als hoogtepunt de finale in de “House of Blue Leaves”, het restaurant in Tokyo. Onderdeel van de Yakuza, die worden geleid door O-Ren Ishii (code name Cottonmouth), queen of the Tokyo Underworld. Hier neemt Thurman in een gele outfit (ode aan Game of Death van Bruce Lee) het op tegen een leger aan vechters. De sadistische bodyguard Gogo Yubari met een ball&chain en “the Crazy 88” met leider Johnny Mo, gespeeld door Gordon Liu die vroeger in tientallen kung-fu films meespeelde. Ook geweldige rol van Sonny Chiba als de legendarische zwaardsmid Hattori Hanzo, die faam maakte in Japanse martial arts en samurai films. In het rijtje beste wraakfilms ooit gemaakt en één die ik kan blijven kijken.

Let ook op de kleine ode naar “de Palma” met de split-screen scene.

One more thing, Sofie... is she aware her daughter is still alive? “The Lonely Shepherd”. Prachtig!

Opnieuw bekeken nu op 4k. Hoe mooi wil je het hebben. Was de blu ray al goed deze overtreft alles. De film? Niet meer verrassend natuurlijk. Mijn kritiekpunten blijven staan voor de rest nog steeds 4 sterren. De Engelse subs zijn prima te doen veel beter dan Jackie Brown. Inmiddels heb ik ook de soundtrack gekocht. Heerlijke cd!

Film 4,0

Beeld 4k 5,0

Geluid 5,0

'Kill Bill: The Whole Bloody Affair' Sets First Theatrical Release Ever - variety.com

Kort na de release heb ik Kill Bill 1 op video gezien met een geheel verkeerde insteek: alsof het hier een serieuze actiefilm zou betreffen, terwijl het in feite een soort visuele liefdesbetuiging is aan de talloze martial-arts- en grindhouse-films die (een groot deel van) Tarantino's cinematografische opvoeding uitmaakten. Roger Ebert: "The movie is not about anything at all except the skill and humor of its making." Feitelijk style over substance dus, zodat ik me ook niet hoef af te vragen waarom het dochtertje van Copperhead niet in huilen uitbarst wanneer ze haar moeder dood in de keuken aantreft, of waarom in deel 2 Beatrix' dochtertje zich niet afvraagt waarom ze nu ineens moet vertrekken met de moeder die ze pas een paar uur kent en wat er eigenlijk van haar vader is geworden. Technisch perfect en vaak uitermate grappig, bijvoorbeeld wanneer –en wie niet van gestileerd geweld houdt moet hier niet verder lezen– er bloedgeisers uit hoofdloze nekken omhoogspuiten. En ondanks de style over substance wordt er toch ook uitstekend en (no pun intended) "full-blooded" in geacteerd.

Waarom staat "The Lost Chapter: Yuki's Revenge" uit 2025 nog niet hier op Moviemeter? Is echt een heel mooi kort animatie filmje van Tarantino van ongeveer 10min. Deze stijl van animatie vind ik heel mooi gemaakt.

Had deze hier blijkbaar nog geen score gegeven, maar bij deze nog eens gekeken en blijft zo'n geweldige film in vele opzichten, ach ja Tarantino duh, held

Gaat The Whole Bloody Affair nog een NL release krijgen? Heel frustrerend dit.

Kill Bill: The Whole Bloody Affair – what does the new Tarantino cut offer? - theguardian.com

Misschien wel aardig om te weten: The Whole Bloody Affair draait vanaf 28 mei in de bioscoop.

Geweldige film. Tweede deel ook, trouwens.

Ik heb beide films ooit wel gezien en vaker ook volgens mij. In ieder geval herinnerde ik me vrij veel beelden nu ik de films na meer dan 20 jaar weer herzag. Dat zegt ook wel iets over Tarantino dat hij zulke sprekende beelden heeft kunnen maken. Enfin, beide films kort na elkaar herzien en beide ook een halfje verhoogd. De films zijn beide fantastisch gemaakt maar ook wel films die net te veel uit de realiteit zijn gehaald om echt indruk te maken. Net als dat de acteurs allen wel redelijk voldoen (al is Thurman een betere Mia Wallace) maar er zitten geen echte uitschieters bij.

Maar beide films zijn wel voorbeelden van geweldig gemaakte films en dan vooral geweldige scènes waarin Tarantino ook redelijk los gaat met allerlei formaten en zelfs anime nog. Maar vaak wel met prachtige kleuren of sterke composities, je kan prima een beeld even stil zetten en er naar kijken. Soms onopvallend haast met zo'n shot van palmbomen redelijk aan het einde van deel twee waar het brede beeld geweldig tot zijn recht komt. Deel 1 is wat vlotter en net wat leuker, deel 2 als een ode haast aan Leone duidelijk trager en ook dik 20 minuten langer maar in beide gevallen valt op hoe snel de films voorbij glijden. Geen moment hoe je je te vervelen en ook in het tragere tweede deel gebeurt genoeg.

Zo zijn dit wel twee aparte films maar ze lijken elkaar nodig te hebben om een volledig verhaal te vertellen. Deel 1 is iets beter en deel 2 mist een beetje een climax voor mijn gevoel, maar beide afgerond (de een naar beneden, de ander naar boven) 4,0*.

Het zijn dan wel 2 aparte films, maar ze hebben weldegelijk met elkaar te maken ja. Je moet eerst Kill Bill 1 kijken voordat je de 2e gaat kijken. Het is een vervolg op de eerste. Maar dit zijn de Tarantino films die ik zo graag zie van hem. Ik vind het in ieder gevan één van zijn toppers. Maar de meeste van hem vind ik steengoed. Ik denk dat ik Once Upon A Time in... Hollywood toch zijn minste vind. Of Death Proof is denk ik toch nog wel minder. Vind jij niet?

Nee, The Hateful Eight vind ik tot nu toe de minste maar ook die film krijgt nog zeker een voldoende (als ik dat hele project rond Grindhouse even niet meetel, dat vond ik wel een vrij matig product). Hollywood vond ik juist een heerlijke film om te zien qua sfeer en tempo en hetgeen er gebeurt (of juist niet gebeurt).

En ja, deze Kill Bill's zijn wel echt twee films doordat beide niet los van elkaar gezien kunnen worden maar ook omdat ze beide net iets andere nuances leggen en in toon en sfeer ook wat anders zijn. Maar ook omdat Bill zelf bijvoorbeeld pas in deel 2 te zien is (en ook direct en de hele film door - dat is een bewuste keuze door hem voor die film vast te houden en niet tot helemaal aan het eind). Anders had hij bij beide films gehoord en pas aan het einde zou hij te zien zijn, maar nu hoort hij echt bij film 2 en niet bij film 1.

Ik bedoel ook de films die hij zelf alleen geregisseerd heeft. Grindhouse heeft hij met 4 andere regisseurs gemaakt. Death Proof is dan weer wel een film waarvan Tarantino zelf de regie deed. En trouwens Bill hoort wel degelijk ook bij deel 1. In het begin hoor je hem ook alleen je ziet zijn gezicht niet. Als jij zegt dat hij niet bij deel 1 hoort dan heb je volgens mij de film niet goed begrepen, want het draait juist om hem. Hij staat ook niet voor niets bij de cast van deel 1. Maar zo zie je maar dat iedereen toch een totaal eigen smaak en kijk heeft op films he. Jij vind Once Upon weer wel heel goed, en ik vind dat zijn minste. Ik vind het zeker geen slechte film maar als ik die vergelijk met zijn andere is dat voor mij de minste. Maar dat is ook prima zo want als iedereen hetzelfde vind dan valt er nog maar weinig te discussiëren, toch?