Gedo Senki (2006)

Mooie animatie maar het verhaal kom mij niet boeien. Had het idee dat de film eigenlijk veel langer moest gaan duren. De minste Gibli in jaren.

Aardig, maar dat ben ik niet gewend van de Ghibli films. Voornaamste probleem is dat het allemaal gebracht wordt met een serieusiteit, alsof het de Jodenvervolging betreft. Nog steeds best een mooie fantasyfilm, maar de frivole bigger than life avonturen, kwamen bij de films van vader lief veel beter uit de verf en zo'n aanpak werkt wat mij betreft ook veel beter. Dit soort films met dergelijke verhalen moeten zichzelf ook vooral niet te serieus gaan nemen.

Naar het einde toe wordt het allemaal steeds beter en ook in de rest van de films zitten genoeg momenten die de moeite waard zijn. Maar ik moet me door het in de eerste alinea genoemde probleem helaas scharen achter de mensen die al riepen dat dit de minste Ghibli is, ook omdat de plot niet af leek. De minste uit de Ghibli studio's is toch nog goed voor 3,5 sterren.

Leuke anime, maar had toch wat meer verwacht. Snap niet precies wat de setting precies inhield en waarom nou hiervoor is gekozen. Beetje een mengsel van van alles, maar uiteindelijk is het het net niet. Vond het niet opvallend mooi getekend, ergerde me ook wat aan de 'Michael Jackson-neusjes' van sommige personages. Verder vond ik het allemaal best boeiend, ook de laatste vechtscene was leuk. Jammer alleen van dat laffe liedje op het eind.

3*

Ik snap nog steeds niet waarom cob eruit zag en klonk als een vrouw.

Het regiedebuut van Goro Miyazaki, de zoon van de grootmeester. Tevens mijn eerste Ghibli op het grote doek. En dat was een prachtige ervaring. Een ervaring die ik zeker opnieuw wil op doen.

Wat ik zelf niet helemaal begrijp is hoe het komt dat de film zo flauwtjes ontvangen is. De ''massa'' liet de film links liggen. Dat is nog te begrijpen. Maar hoe komt het dat de film zo matig ontvangen is onder de critici?

Ik vind deze Ghibli van zoonlief ontzettend sterk. Misschien wel beter dan de meeste films van Hayao. Dat komt mede omdat de regisseur het verhaal serieus aanpakt plus dat de thematiek me ontzettend aansprak. Ik zat met ongeveer dezelfde levensvragen als het hoofdpersonage uit de film. Waarom leef ik? Wat stelt/kost een mensenleven voor? Waarom zou ik (verder) leven als ik toch dood ga? Wat is de dood? En natuurlijk de zoektocht naar het eeuwige leven?

Een jonge prins en een mysterieuze aartsmagiër ondernemen een gevaarlijke reis om het verstoorde evenwicht van Aardzee te herstellen. De film heeft een aantal basiselementen die een fantasy film ook in zich heeft. Daardoor kan het zich voordoen dat het soms lijkt op een copie van ''The Lord of the Rings''. Maar de film staat gelukkig op eigen benen en weet af en toe het genre te ontstijgen.

Visueel is de film dik in orde. Vooral in sleutelscenes, denk bijvoorbeeld aan de schoonheid van de draken, weet de film je te raken. Ook op cruciale momenten waar de personages groeien in hun levens weet de film niet alleen te ontroeren maar ook ontzettend spannend te blijven. Je blijft zeg maar kijken.

Enig minpuntje blijft het plotlijntje waarmee de film begint. Waarom vermoorde Arren zijn vader nu precies? We krijgen er namelijk nooit een antwoord op. Hoewel je natuurlijk kunt beweren dat Arren toen al bezeten was van het kwaad. Niet dat het écht belangrijk is maar toch. Een goede film kent gebreken maar een meesterwerk zit ijzersterk in elkaar. En daarom is deze film geen meesterwerk maar wel een goede Ghibli.

Ik had uitgekeken naar de release van de dvd en ik was Tales From Earthsea dan ook onmiddellijk gaan kopen en ik heb er nog geen spijt van gehad. Miyazaki junior kent net zoals zijn vader de kunst van een geanimeerd pareltje te maken. Hoewel hij zijn vader misschien niet evenaart, komt hij toch dicht in de buurt.

De verhalen waarop de film is gebaseerd ken ik niet, dus hier ga ik mij niet over uitspreken. De personages waren sympatiek en hun ontwikkeling lieten me niet onberoerd. Ik kon zeker geboeid blijven kijken en vroeg me steeds af hoe het verder zou gaan.

Visueel was het top. De Middeleeuwse setting, de landschappen, de draken en de slechterik zijn prachtig uitgewerkt. Ook de muziek was mooi, maar eveneens gevoelig en dramatisch en paste helemaal bij de film.

Het enige minpuntje vond ik dat het verhaal hier en daar niet helemaal afgerond leek te zijn. Desondanks verdient de film een mooie 4 op 5 en Miyazaki junior mag trots zijn. Hij komt hiermee in de buurt van Howl's Moving Castle die ik een 5 op 5 gaf en hij overtreft The Cat Returns die ik een 3,5 op 5 gaf. Spirited Away moet ik nog kopen/zien.

net gekeken leuke film maar niet egt een wow factor 3 sterren!

Tja, Goro, de zoon van. Al doet deze titel Goro flink tekort, wat mij betreft is het Hiyao, de vader van.

Goro maakt het iets minder koddig en gooit er flink wat 'volwassenheid' in. Ook dat er eens gebruikt wordt gemaakt van Magie, mages en mythische schepselen is een welkome add-on. Boeiend verhaaltje ook verder en de epische setting maakt het geheel af. Ook mooi animatiestijltje trouwens.

Goro heeft nog niet de staat van dienst die zijn vader heeft maar qua potentieel kan hij zijn pa wel overtreffen denk ik. Kennismaking is iig enorm veelbelovend.

Het deed me deugd nog eens zo'n mooie animatie te zien die zowel rust als boeiende beelden weergeeft. Andere animatiefilms van deze generatie houden het op 3D of willen per se elk minuscuul detail in beeld brengen zonder oog voor het geheel. Ook een mooi verhaal dat boeiend is met de nodige muziek op de achtergrond. Niet echt de beste Ghibli, maar zeker geen slechte. Kijken en genieten maar.

Aardige film. Bevat een paar indrukwekkende beelden, zoals van de luchten met zonsondergang en van de sterrenhemel hetgeen soms erg doet denken aan een Vincent van Gogh schilderij. Was Laputa net zo mooi getekend, dan had die film zeker 5* gekregen. De hoofdpersonen hier doen ook wel een beetje denken qua uiterlijk aan de hoofdpersonen daar, maar zijn nergens zo vertederend. Ergens ook wel een sterk punt, het duistere, maar het had op zich niet gehoeven. Qua thema moest ik dan weer denken aan Arête Hime.

Wat wel jammer was, was dat het niet fantasierijker was dan bijvoorbeeld Lord of the Rings. De tovenaars en draken vliegen je om de oren, en dat mag misschien exotisch aandoen voor Japanners, hier in het Westen is het cultuurerfgoed. Met het gebabbel over het herstellen van de balans kwam zelfs Star Wars in me op. Het leuke van de films van pa Miyazaki vond ik altijd dat je in een totaal andere fantasiewereld werd meegenomen en wat dat betreft verliest zoon het van pa.

Andere dingen die jammer waren, was het lang uitgesponnen einde, maar vooral de muziek. Die was wel erg episch, hetgeen ik als storend heb ervaren.

Al met al 3,5*.

Een Ghibli die opmerkelijk minder wordt gewaardeerd dan de recentere films van papa Miyazaki. Het verschil met onder andere Castle in the Sky en Howl’s Moving Castle is minimaal. Tales From Earthsea is minder uitbundig getekend, maar het verhaal is minstens zo goed. Misschien vind ik het hier wel iets doordachter. Er zitten een paar fragmenten in waarbij ik me nog afvraag of het voor kinderen geschikt is. Er sterven wel wat mensen op het scherm en het einde zal voor de kleintjes wat schokkend zijn, maar zelf heb ik hier weer met veel plezier naar gekeken. Bij de Miyazaki’s is het gewoon dat er flink wat dingen geleend worden uit non-Aziatische folklore. Hier is dat niet anders. Ghibli flikt het opnieuw!

Ghibli goes Le Guin

Ik was al sinds 2006 van plan om Tales from Earthsea eens te gaan bekijken met een kameraad, maar dat was er nog nooit van gekomen. Jaren later schaftte ik me een fantasy omnibus aan genaamd Machten van Aardzee en om de een of andere reden had ik toen niet door dat dat wel eens het bronmateriaal van deze Ghibli productie zou kunnen zijn. Ondertussen de eerste trilogie, er bestaat nog een tweede, gelezen en dan ook maar eens voor de film gaan zitten.

Wel een beetje een vreemde keuze van de studio om te beginnen met het sluitstuk in de trilogie, The Farthest Shore. Le Guin was dan ook niet echt tevreden over het eindresultaat (het helpt ook niet dat ze de regie wou zien in handen van vader Miyazaki in plaats van zoonlief) en ergens kan ik het wel begrijpen omdat ze het verhaal wat de nek omwringen. Miyazaki en co putten voornamelijk dus uit het derde deel (onder andere de aanwezigheid van Arren en de strijd tegen Cob) maar maakt ook nog verwijzingen naar deel 2 The Tombs of Autan (waar Tenar haar intrede doet en waarnaar hier ook nog even kort wordt verwezen), de schaduw (wat het plot van het eerste deel A Wizard of Earthsea is) en heel het Theru personage komt dan weer uit Tehanu, het laatste boek van de tweede trilogie.. Volgens mij had het een meer logische en coherente keuze geweest als ze eerst waren begonnen met het eerste boek, dan kun je toch net iets beter de wereld in beeld brengen in tegenstelling tot wat de huidige one-liners. Een groot pluspunt aan de reeks is namelijk heel het idee dat je macht kunt hebben als je de werkelijke naam van iets weet en dat gaat hier toch een tikkeltje verloren.

Animatie blijft gelukkig wel degelijk. Het is een film die ondertussen toch ook alweer 10 kaarsjes mag uitblazen, maar dit zag er van de eerste tot de laatste seconde mooi geanimeerd uit. Toch wel het gevoel dat vader Miyazaki het nog net iets beter doet, al heeft die natuurlijk wel al de nodige ervaring achter zich. Personages zien er ook vrij goed uit, het gebruikelijke probleem natuurlijk dat ik ze in mijn hoofd anders heb ingebeeld, maar vond echter het litteken van Ged (wie geïnteresseerd is hoe hij daaraan komt moet het eerste boek van Earthsea maar eens lezen) er wel erg slecht uitzien. De draken daarentegen, die hadden wel wat meer mogen (moeten zelfs aangezien ze eigenlijk een belangrijke rol in het geheel spelen) voorkomen want die zien er echt geweldig uit.

Ik denk dat ik nog het geluk heb dat ik bekend ben met het bronmateriaal, want anders verlies je denk ik toch enorm veel van het verhaal vrees ik. Soit, vermakelijke Ghibli in ieder geval die me wel over de gehele lijn wist boeien. De volgende die ik heb klaarstaan is Castle in the Sky, ben benieuwd.

3.5*

Gedo Senki is gebaseerd op de Aardzee-reeks van Ursula Le Guin en verteld het verhaal van Arren die op de vlucht is nadat hij zijn vader, de koning, heeft vermoord. Hij ontmoet de aartsmagiër Ged en samen vervolgen ze hun reis. Aardzee raakt in verval en magie verliest zijn kracht. Ondertussen is de slechte magiër Cob opzoek naar het eeuwige leven.

Hayao Miyazaki wilde al langere tijd de Aardzee-reeks verfilmen. Eerst weigerde Le Guin de rechten aan hem te geven, omdat ze animatie associeerde met Disney. Na het zien van Miyazaki's werk gaf ze alsnog toestemming. Tegen die tijd was Hayao echter druk met Howl's Moving Castle dus besloten de producers om zijn zoon Goro, een veelbelovende animator, als regisseur in te huren. Le Guin en Papa Miyazaki waren hierop tegen omdat ze Goro niet ervaren genoeg vonden, hetgeen voor voortdurende spanning tijdens de productie zorgde.

De tekenstijl is een stuk simpeler en minder gedetailleerd dan we van Papa Miyazaki gewend zijn. Wat ik ook hinderlijk vond was dat de inkleuring van de animatie niet werd aangepast aan de lichtentensietijd in de betreffende scène, het leek af en toe alsof we naar een test-render aan het kijken waren. De achtergronden en ontwerpen blijven echter schitterend en de animatie was ook ruim voldoende. Goro liet zich voor de ontwerpen van de personages inspireren door de Manga van zijn vader (vandaar dat je wellicht gezichten herkend uit Nausicaa of the Valley of the Wind) en verder is veel Middeleeuwse, Klassieke en Romaanse kunst te herkennen in de ontwerpen.

Het verhaal bleef een beetje aan de oppervlakte. 2 uur is nou eenmaal te kort om echt een goed beeld van een fantasywereld en haar complexiteit te geven. Wat ook niet helpt is dat de film eigenlijk een verfilming is van het laatste deel in de Aardzee-reeks The Farthest Shore met elementen uit andere boeken uit de reeks. De titel komt dan weer van de in 2001 verschenen verhalenbundel Tales from Earthsea, maar verder heeft het weinig met de film te maken. Logisch dus dat je het gevoel krijgt dat een introductie onderbreekt en Le Guin de film geen geslaagde adaptatie vond. Nu ken ik de Aardzee-reeks helemaal niet en ben ik zonder verwachting de film ingegaan. Op zichzelf is het zeker geen slecht verhaal. Je mist mischien wat uitwerking hier en daar, maar ik vond het wel bijzonder vermakelijk, meeslepend en spannend.

De Engelse dub is van goede kwaliteit. Timothy Dalton zet een sympathieke en wijze Ged neer en Willem Dafoe een zeer naargeestige Cob met zijn akelige fluisterstem.

Al met al vind ik Gedo Senki weer een heerlijke Ghibli film. Net zo als Howl's Moving Castle is het erg leuk om de Japanners westerse Fantasy te zien verfilmen. Het had beter gekund, maar toch is dit een prachtig staaltje Fantasy waar ik me uitstekend mee vermaakt heb.

Minste Ghibli

Probleem dat deze meer heeft dan andere Ghbli's is dat het verhaal wat traag uit de grond komt. Het ziet er allemaal prima uit maar waarom we deze twee volgen is toch tot ver in de film vrij onduidelijk. Daardoor vond ik het vooral een beetje saai. Uiteindelijk komen er wel genoeg typische Ghibli dingen voorbij maar de sfeer word nimmer gehaald. En echt in de film kwam ik niet.

Het einde is een redelijke opleving maar al veel te laat. Ben niet per se tegen een volwassen Ghibli film maar vond dit dan weer te mak.

2.5 sterren.

RIP Le Guin

Die fantasy actie is op zich iets minder mijn ding. Ben meer een fan van het rustigere werk van Studio Ghibli. Dat neemt uiteraard niet weg dat ik de kwaliteit erken van het animatietalent Goro Miyazaki, zoon van. Op zich bevat de animatiefilm een duidelijk boodschap over leven en sterven en vooral de angst die daarmee gepaard gaat. En mensen die zichzelf voeden met angsten vluchten vaak weg in negatieve extremen waardoor "de eenheid met de natuur" op de helling komt te staan.

Een boeiend thema dus, alleen is het jammer dat het verhaal niet echt van de grond komt. Er zit te weinig samenhang in en er zijn te veel doodse momenten. Bij momenten te serieus en zelfs te langdradig. Het lijkt te geforceerd waardoor de speelsheid en de vlotheid in het gedrang komt. Gelukkig is de anime van een goed niveau en zit het met de ondersteunende soundtrack ook wel snor.

Geef mij Hayao maar. 'Gedo Senki' ziet er bij vlagen prachtig uit, maar verzuipt in oninteressante zaken. Ik had totaal geen binding met de personages en het verloop van het verhaal kon me weinig schelen. Had de helft van de tijd echt amper een idee waar ik naar aan het kijken was. Eén van de mindere Ghibli's.

Hele matige Ghibli. Al zitten er wel enkele mooie losse momenten in. Bijvoorbeeld op het platteland, en zeker enkele beelden van luchten zijn prachtig getekend (ergens zo'n shot op het platteland bij het hek waar het gouden zonlicht van de ondergaande zon de wereld kleurt geeft enorm veel sfeer). Ook de wereld die getoond wordt is boeiend, toch gaat deze nooit echt leven. Daarvoor lijkt de film simpelweg te kort, ik had het gevoel dat er veel meer te vertellen was (en meer verteld moest worden ook). Tel daarbij een apatische hoofdpersoon op en het is een film die niet voldoende weet te boeien. Zeker het einde weet weinig interessants meer te geven. 2,0*.

Fijne herziening.

Goro heeft het zichzelf niet makkelijk gemaakt door een film te maken bij papa's bekende studio, maar wie kan het hem kwalijk nemen. Het is een unieke kans voor een anime regisseur, en wat mij betreft heeft hij voldoende gedaan om z'n film een eigen smoelwerk mee te geven.

Vooral de soundtrack valt op, en de wat extra duistere personages. De animatiestijl is klassiek Ghibli (al zien de draakjes er wat meer Westers uit), wat absoluut geen negatief punt is. De setting is ook tof en het verhaaltje weet te amuseren.

Wie graag de vergelijking maakt met Hayao heeft voldoende voer om deze film af te schieten, maar als pure stand-alone Ghibli film weet het zich meer dan genoeg te onderscheiden van hun andere films. 't Is jammer dat Goro zelf nooit echt de waardering gekregen heeft die hij voor deze film verdiende.

4.0* en een uitgebreide review

Hm uiteindelijk is deze me toch beter bevallen dan ik had verwacht. Het eerste uur vond ik toch een redelijk taaie zit, ging erg traag en wat was de beweegreden van de verschillende karakters. Het 2de gedeelte dat wat actievoller en ook veel donkerder wordt, vond ik een pak interessanter. Zou ik durven zeggen dat ik het dan toch net ietsje leuker vond dan het rariteitenkabinet dat zijn vader soms voorschotelde in oa Howl's Moving Castle, Princess Mononoke en Spirited Away. Het zal wel een kwestie van smaak zijn ook. Uiteindelijk is het verhaal niet heel diep maar uiteindelijk wel grotendeels begrijpbaar en dat vind ik ok. Kwam ook veel minder moralistisch over dan veel van de Ghibli's uit de vorige eeuw, want daar heb ik tegenwoordig niet erg veel meer mee.