Hotaru no Haka (1988)

Met de OS op de achtergrond nog maar effe een filmpje en dat werd deze Grave of the Fireflies die ik tot mijn grote verrassing wist te vinden op een site met alleen maar animatie waar Mononoko-Hime ook op te zien valt. Enige probleem was dat het niet te casten viel naar de tv maar met goede kwaliteit en Engelse subs was daf geen enkele zorg, dus de laptop maar op schoot. En ja, daar is mijn standaard verhaal en punt weer over animatie, ik kijkt het vanwege de lijst, en als het goed is zal ik het ook een knap cijfer geven maar het blijft animatie. Maar dat lijkt met de eerste fase van GotF toch anders uit te pakken.

Natuurlijk is het mooi gemaakt, sterk van meet af aan ook de kwaliteit van de geluidsmontage, en na de eerste tonen van de soundtrack weet ik dat tragiek en ellende de hoofdmoot gaat zijn en het gevoel en emotie aangesproken gaan worden. En natuurlijk is dat altijd beter dan steden met geesten, reuze babys, vliegende draken en weet wat voor andere wezens dat zich op houdt in bossen. De opening van GotF liegt er dan ook niet om met de brandbom bombardementen van de Amerikanen waar ik wel eens over gelezen heb, in het geval van Tokio, dat mensen uit paniek in de de rivier sprongen maar die al dermate was opgewarmd dat ze leven werden gekookt. Dan is de Little Boy of Fat Man op het hoofd en done with it nog niet eens zo heel erg. Het beeld vervolgt zich met een wegvaagde stad, verwrongen lijken en het onvermijdelijke nieuws rond moeder. Dit is toch zeker niet voor kinderen zou ik zeggen, want dit zijn ronduit afschrikkende beelden animatie of niet.

De film vervolgt zich met een beeld waar broer en zus het leven weer proberen op te pakken maar lopen net als in Lore, onlangs gekeken, aan tegen de hardheid van de mens die veroordeeld, egoïstisch gedrag vertoont en praktische in alle staten is. De vijand komt niet zozeer van boven maar schuilt ook onder de mensen en zelfs familie om je heen. In het verder op zich simpele verhaal komt vooral de struggle to survive naar voren waar de Japanners ook maar gewoon mensen waren die zuchten en leden onder de oorlogshandelingen en daarmee een beeld betreft waar we zelden iets van horen of zien. De ellende die volgt plus ontknoping liegt er vervolgens niet om wat deze anti oorlogsfilm betreft en is zoals verwacht met tragiek en emotie overladen.

Verrassen doet deze GotF bij fasen met een goed oorlogsbeeld en diens ellende, toch duurt de fase en het overleven er na wel eens wat te lang en is regelmatig een herhaling dat ik me toch afvraag of hier niet meer uit te halen geweest was. Desalniettemin maakt het geheel een goede indruk en ben ik gul vanmiddag met vier sterren, al zou het alleen maar gaan om het feit dat het serieuze zaken behandeld en geen fantasie shit.

Eindelijk verschijnt hij op Netflix (16 september). De beste oorlogsfilm/ anime die ik ooit heb gezien en mijn nummer vier van mijn persoonlijke top 10. Een film die het verdient om meer bekendheid te krijgen.

Wat een hartverscheurend pareltje is dit zeg. Wilde hem al langer zien, maar nooit echt de kans gehad om dit te zien. Mooi dat dit op Netflix wordt toegevoegd. De meest indrukwekkende film die ik van Studio Ghibli heb gezien.

Het nadeel van Netflix is dat het ook weer weg kan zijn wanneer "zij" dat bepalen.

Dat wil ik echt niet bij films die ik erg goed vind en zeker niet bij een film als deze!

Prachtig.

Een anime die mij in beroering kan brengen: ik had het niet meer verwacht na een aantal mindere kijkervaringen van Ghibli-producties. Dit is wel de eerste film die het fantasie-element achterwege laat en vol inzet op het menselijke. Dat pakt wonderwel goed uit.

Vanaf de eerste scène zat ik direct in de film en hoewel je dan weet wat er zich zal afspelen, kost het nauwelijks moeite om mee te gaan in dat tragische verhaal vol ontbering en onmenselijkheid. Dat wordt soms iets té ver doorgedreven. Een aantal nuances ontbreken - ik kan niet geloven dat zo goed als élke omstaander de andere kant uitkijkt.

Ook een aantal pijnpunten uit mijn eerdere Ghibli-ervaringen blijven overeind: de personages vind ik er lelijk uitzien en de animatie is mij eveneens niet vlot genoeg. Dat gezegd zijnde blijven de achtergronden wél zeer de moeite en er wordt hier ook voldoende met kleur gedaan, wat voor een heel aantal visueel mooie scènes zorgt.

In ieder geval zorgt de totaalsom voor een zeer geslaagde kijkervaring. Voor mij ook een zeer verrassende, al denk ik dat de liefhebbers van het genre deze bijna per definitie goed gaan vinden. Mijn score is ietwat naar boven afgerond, maar kom: voor die keer dat ik nog eens écht ontroerd geraakt ben..

4,5

Een film die op veel vlakken kwalitatief tekort komt. Het idee is opzich wel interessant. Een animatiefilm dat het leven laat zien van twee weeskinderen. De uitvoering vond ik helaas vrij belabberd.

Ik kon door meerdere redenen niet verbinden met de personages. Het was allemaal zo overdreven sentimenteel en cliche. De subtiliteit was nergens te vinden. Het is logisch dat Setsuko gaat huilen in de context van de situatie. Ik zou liegen als ik zeg dat het niet irritant was. Het klinkt echt heel arrogant als ik dat zeg, maar zo kijk ik er naar. Dit zal vast wel mijn tekortkoming zijn. Er waren veel scenes die me niet wisten te raken, omdat ze niet verrassend waren. Ik kreeg een zware 'been there, done that' gevoel bij deze film.

Op een visueel vlak is het erg mooi en sommige shots zijn echt prachtig. Stilistisch lijkt het een beetje op een waterverf schilderij. De muziek is wat minder. Dat was dan weer heel erg sentimenteel en daar kon ik me erg aan storen. De montage was slordig en de film sprong van de hak op de tak. Transities tussen scenes verliepen niet natuurlijk. Dit heeft deels te maken met de korte speelduur. Deze film had langer moeten zijn, zodat ik me beter kon verbinden met de karakters. Bovendien was de montage dan misschien minder slordig geweest.

GOTF is een matige film en op geen enkel moment vond ik hem pakkend.

Iemand schreef dat de WOII achtergrond was maar ik betwijfel dit. Dit was een thema : er wordt meermaals gerefereerd naar het feit dat de kinderen niet de juiste Japanse mentaliteit tonen nl school gaan, hard werken, eervol het land dienen. Zij worden gezien als een outcast omdat ze niet deelnemen aan de oorlog, omdat ze misschien niet de oorlog steunen. Neutraliteit is geen optie in die tijd. Bv dat ze door de tante na een tijd worden verbannen is omdat ze niet werken, enkel luieren. Het broertje heeft zijn jongere broer niet kunnen redden maar ook de maatschappij is niet tussengekomen en dat is te danken aan het deit dat de jongens in de ogen van de gemeenschap Jan hadden verloochend. Nog zo'n veelbetekenende scene is dat wanneer er bombardementen worden uitgevoerd op het dorp en iedereen moet schuilen gaat de jongen in alle huizen om eten te stelen. Het is natuurlijk begrijpbaar, een struggle for survival dat zij moeten doen maar het is ook een hint dat de jongens samenspanden met de oorlog en tegenstanders uit eigen belang. Grave of the fireflies is niet alleen een emotioneel verhaal over weeskinderen die vechten om te overleven maar ook een commentaar over Japan en de mentaliteit tijdens de oorlog.

Hartverscheurend. Voor het eerst in jaren dat een film me heeft laten huilen, een volwassen vent. Zo'n simpel verhaal als je ernaar kijkt en je weet vanaf het begin al hoe het zal eindigen en toch zo'n langdurige emotionele impact die het achterlaat, een masterclass van storytelling en karakters. 5 sterren voor de film, en toch kijk ik hem waarschijnlijk nooit meer opnieuw en wil ik ook eigenlijk dat ik het nooit had gezien.

Erg mooi, heel droevig ook.

Als je aan Gaza denkt, dan geloof je wel dat er zulke taferelen plaatsvinden as we speak.

Weeskinderen die er alleen voor staan en tot overleving gedwongen worden.

Nu is Grave of the Fireflies niet allemaal ellende en miserie. De film kent ook heel wat mooie momenten over zorgzaamheid en affectie tussen broer en zus. Seito zet het jongere zusje Setsuko altijd voorop en probeert de oorlogsontberingen te verzachten op veel manieren. Zeker één van de mooiste Ghibli's die ik tot nu toe gezien heb. Knappe animatie van de personages. Een film die in het hart knijpt. Vind ik veel beter dan die fantasy films van hen.

Voor mij was het toch een lichte tegenvaller.

Laat ik voorop stellen dat het er allemaal zeer mooi uitziet qua animaties. Ook kent de film een zwaar onderwerp met een ontroerend einde. De geluidseffecten en de muziek zijn ook mooi gelukt.

Alleen had ik moeite om er echt in te komen. De weg naar het einde toen greep met minder, omdat ik de twee hoofdpersonages vrij vervelend vond. Verder miste ik wel een beetje het fantasierijke dat in ander Ghibli-producties meer naar voren komt. Ik vond het feit dat dit een anime-film weinig toevoegen aan de kijkervaring. 3*

Ik ben bang dat ik niet zo van de Japanse animatiefilms ben: zelfs het veelgeprezen Spirited Away deed me niet heel veel en dat geldt helaas ook voor Grave of the Fireflies. Ik vond het een saaie film met weinig verhaal: een jongen en z’n klein zusje blijven achter als wezen tijdens de oorlog, worden opgevangen door een gemene tante waarna ze in een grot gaan wonen en hij moet gaan stelen om aan voedsel te komen. Pas tegen het einde als het zusje ziek wordt en uiteindelijk sterft van de honger wordt de film ontroerend, zelfs als de animatie afstand schept en begrijp ik niet goed waarom de jongen niet eerder het geld van hun moeder van de bank heeft gehaald om haar te voeden. Ik kan er niet meer voor geven dan een zesje: natuurlijk is de dood van een kind aangrijpend en de liefde tussen broer en zus ontroerend maar ik zie niet wat het briljante van de film is. Ik was nog even bang dat de film opnieuw is uitgebracht vanwege de parallel met de toestand in Gaza waarbij we nu ook al de Japanners moeten zien als de slachtoffers in de Tweede Wereldoorlog maar de film is zelf (gelukkig) niet politiek. De symboliek van de vuurvliegjes – die denk ik primair staan voor de zielen van de (te jong) gestorvenen (maar ook voor de dood die bommenwerpers en het vuur brengen) – is overigens wel mooi.

Herzien in de bioscoop en toch een halfje verhoogd. Mooi eigenlijk hoe de film al begint met ellende en steeds verder dat pad op gaat. Dat maakt de film treurig maar ook realistisch op een bepaalde manier. In ieder geval erg origineel. Waar ik jaren terug nog zei dat de film mooi is maar niet bijzonder, daar kom ik daar nu een beetje op terug (vandaar de hogere score). Animatie in de moderne grootstad met alle details van het dagelijkse leven getekend blijft favoriet bij mij omdat dat alles een zekere magie geeft. Maar deze Grave of the Fireflies is wel degelijk ook schitterend om te zien. Prachtige achtergronden als schilderijen soms. Misschien dat het grote doek toch meer de geheimen prijsgeeft.

Gelukkig moest ik meteen na afloop ergens anders heen. Anders zat ik waarschijnlijk nog steeds te snikken en te jammeren in de cinemazaal, langzaam opgaand in de tapijtwanden in de hoop dat iemand me uit deze existentiële crisis kwam bevrijden.

Alle grappen opzij: ik had nooit verwacht dat dit mij zó hard zou raken. Het is zwaar materiaal, dat zeker. Maar tijdens de film was ik vooral aan het kijken, niet echt aan het meeleven. Pas tegen het einde merkte ik hoe gehecht ik geraakt was aan Seita en Setsuko. Twee fascinerende, uitstekend geschreven personages. Ze hebben allebei hun goede en slechte kanten, wat hen menselijk maakt. Seita neemt niet altijd de juiste beslissingen, en dat is uiteindelijk ook mee de reden waarom zijn zusje sterft. Hard om te aanvaarden, maar net dat maakt deze film zo sterk.

Elk shot is een schilderij, pure kunst. Je kan zeggen dat we dat gewoon zijn van een Ghibli-film, maar verdorie, ik blijf er versteld van hoe levend die wereld aanvoelt, zelfs in de donkerste tijden. Er zit zoveel liefde in elke scène. De muziek is even prachtig en bezorgde me meermaals kippenvel.

Ik ben zo blij dat ik dit op groot scherm heb mogen zien, want ik weet dat het de ervaring alleen maar versterkte. Ik ben er nog steeds niet helemaal van bekomen.

En dan had ik daarna een vertoning van het hilarisch slechte Birdemic ingepland. Mensen in deze nieuwe zaal vroegen me letterlijk of het wel ging, omdat mijn stem nog steeds trilde.

Help dit arm emotioneel stuk vreten, alstublieft.

4,5*