Mononoke-Hime (1997)

Matig. Nogal omslachtige, uitgesponnen vertelling die mij verwarrend en onsamenhangend overkomt. Waarom moet de bosgeest onthoofd worden ? Wat doet hij eigenlijk ? Is hij een bedreiging ? Weliswaar knappe momenten en boeiende thema's waaronder confrontatie tussen industrie en natuur. Maar het personage princes mononoke is vrij vlak, weinig beschreven en de omkering (eerst tegen Ashitaka en dan er voor) is een beetje te gemakkelijk. Deze Studio Ghibli productie heeft zeker iets vertellen en is rijk aan fantasie maar mede door de wirwar aan personages en sommige onduidelijke situaties kon ik nooit een ruggengraat ontdekken waardoor dit een beetje als slappe kost binnenkwam.

Heerlijke animatie, echt voor volwassenen. Al direct maken we kennis met een duistere wereld vol met demonen, goden, mensen en dieren. En het lijkt wel of iedereen een conflict heeft met iedereen. Genoeg potentieel vuurwerk dus en dat komt er ook. Enig nadeel is dat het allemaal wat te lang duurt, maar zeker het eerste uur kijkt heerlijk weg. Het is een fraai vorm gegeven kleurrijke animatie en het fantasy-element komt erg goed uit de verf.

Heerlijke Miyazaki . Het thema man vs natuur is niet erg vernieuwend maar de animatie was weer prachtig en je werd vanaf minuut 1 gelijk het verhaal ingesleurd. Duurt misschien net ff te lang maar heb me aan de andere kant ook weer niet verveeld. Één van zijn betere.

Gebed zonder end

Princess Mononoke vond ik qua niveau vergelijkbaar met The Boy and the Heron, al was de nieuwste Ghibli verhaaltechnisch een stuk complexer.

Hoewel de clash tussen mens en natuur behoorlijk uitgekauwd aanvoelde waren de animaties prachtig en werd er verder een geloofwaardige wereld gecreëerd waar ik helemaal in opgezogen werd. Wat ik erg gaaf vind is dat de animaties zo tijdloos zijn. De release was in 1997 maar dit had ook gewoon afgelopen jaar kunnen zijn. Het makkelijk te volgen verhaal was fijn en het voelde haast weer als verfrissend aan dat geweld hier niet geschuwd werd.

Het genieten werd helaas minder naarmate de speelduur vorderde, want net zoals The Boy and the Heron duurt deze animatie veel te lang. Wat hieraan naar mijn idee ook bij kan dragen is een gebrek aan spanning die met name in de finale ontbreekt. Het overlijden van de bosgod die uiteenviel in een soort gigantische bubbels voelde simpelweg te afstandelijk en vaag voor mij aan. Ik merkte dat ik op dit moment de verbinding met deze aanvankelijk prachtige wereld verloren was, en was zelfs opgelucht toen de afiteling over het scherm rolde. En dit zou toch niet de bedoeling mogen zijn.

Ik vond het erg jammer dat deze beleving richting het slot toe steeds sterker werd, want er waren zoveel elementen aanwezig om dit tot tussen een 4 en 5 sterren beoordeling te laten komen. Wellicht ga ik de volgende Ghibli die rond de 2 uur duurt in twee delen bekijken om te ervaren of het verhaal dan minder langdradig voor mij aanvoelt. Hoewel ik verwacht hier niet alle nadelen mee te omzeilen zoals een gebrek aan spanning, verwacht ik dan in ieder geval maximaal van de animaties te kunnen blijven genieten. Want deze zijn simpelweg niet te missen.

3,5*

En met vijf Top250ers op de teller dit weekend besloten maandag, vandaag dus, nog even door te zetten met nog eens twee films uit de grote lijst. En dus besloot ik vanmiddag af te trappen met de laatste animatie in de vorm Mononoko-Hime om vooral van dat genre af te zijn. Want mijn ding is het niet en zal het ook nooit worden, ook al kan het best leuk zijn in de vorm van Spirited Away of beladen in de vorm van Grave of the Fireflies.

En ach, heel slecht gaat Mononoke niet van start. Het is mooi gemaakt zoals altijd, de soundtrack is sterk, en het eerste gevecht met de demon mag er zijn en sluit ik andermaal de conclusie dat dit toch niet echt voor kleintjes is met monsters, dreiging en slagvelden. Het zal wel een erg onbuigzame gedachten zijn van mijn kant dat animatie voor kinderen is. Duidelijk is dat er hier uit een ander vaatje getapt wordt met afgehakte armen, een stervende held, monsters en geesten en bij aanvang een behoorlijke indruk maakt ook al is het Fantasy. Samen met de muziek en enkele prachtig gemaakt/geschetste momenten heeft de film toch zeker een bepaalde allure.

Maar richting de helft heb ik kennelijk toch te vroeg gejuicht en verlies ik op hopeloze wijze mijn interesse en concentratie en verandert de film voor mij in een pulp van karakters, wezens, een beetje humor en een wirwar van gebeurtenissen waar ik al snel geen enkele lijn meer in kan ontdekken. Wat? Hoe? Wie? Waarom? Met welk belang? En het zal me dan ook rond een film die naar het schijnt de strijd tussen mens en natuur uitbeeldt maar naar mijn smaak ook eens hopeloos lang is. En zo eindigt ook de laatste animatie in mineur en met de bevestiging dat dit genre mijn deur het beste voorbij kan gaan een uitzondering daar gelaten.

Aninatie is enkel een vorm, geen inhoud. Is dus absoluut niet beperkt tot kinder films. Je zou de volgende eens de kans moeten geven:

Perfect Blue, Akira (hoewel die misschien te veel ontspoort voor jouw smaak), Ruben Brandt Collector, Another day of Life, The Red Turtle, Paprika.

Lovelyboy

Het is goed om te weten wat je wel of niet aanspreekt. Als animatiefilms niet jouw ding zijn, hoef je daar niet onnodig veel tijd aan te besteden. Daar is je kijklijst waarschijnlijk veel te lang voor. Ik heb dat bijvoorbeeld met films van Wes Anderson; ze zijn gewoon niet mijn ding.

In dit geval denk ik dat het misschien niet zozeer een probleem met animatiefilms is, maar meer met Studio Ghibli. Ik heb behoorlijk wat anime gekeken en hoewel ik mezelf een liefhebber zou noemen, vind ik de films van Studio Ghibli niks aan (en ja, dat geldt ook voor het overschatte Spirited Away). De enige uitzondering is La Tortue Rouge.

Als je toch besluit om verder in de wereld van anime te duiken, zou ik zeker aanraden om ook eens andere studio's een kans te geven. Series als Death Note of Attack on Titan kunnen een toegankelijke introductie zijn zonder al te veel verplichting.

Deze Ghibli stond al heel lange tijd op m'n lijstje en leek ook helemaal in m'n straatje te liggen. En dat is achteraf ook zeker zo, al had ik er iets te torenhoge verwachtingen van op voorhand, vrees ik. Ik vond het na een eerste kijkbeurt geen onmiddellijke all-timer zoals Spirited Away, bijvoorbeeld. Naar mijn gevoel zit er iets teveel plot in Princess Mononoke, en iets teveel verschillende facties en 'spelers' op het speelveld. Het is daardoor eigenlijk, ook al klinkt dat misschien raar, een iets meer 'rechtlijnige' zit, die wat minder inzet op puur gevoel en ambiguïteit. Spirited Away, om het maar opnieuw als vergelijkingspunt te nemen, blijft veel meer hangen en fascineren omdat het zo'n onverklaarbare rollercoaster is. Mononoke heb je na één kijkbeurt wel 'door'.

Maar goed, nu klink ik negatief, en dat ben ik helemaal niet. Gewoon een 4* ook, zonder twijfel. Ook in deze Ghibli zit heel veel goeds en moois. De animatie is prachtig, dat spreekt welhaast voor zich, maar ook weer die heerlijk Japanse folkloristische elementen en fantasie; ik kan daar echt van genieten. Het zijn toch altijd, zonder uitzondering, enorm unieke werelden om in te vertoeven, en ook de uitgestrekte wouden van Princess Mononoke, met al haar boswezens, geesten en goden, spreekt tot de verbeelding. Het hoofdpersonage - of toch in ieder geval het personage dat je vanaf het begin volgt - is niet de tofste Ghibli-protagonist, maar dat wordt wel gecompenseerd door een hele grote resem aan interessante bijfiguren, waaronder met name Lady Eboshi.

Dat deze Mononoke niet bij mijn Ghibli-toppers hoort, zegt natuurlijk ook veel meer over de kwaliteit van die andere films, dan over deze. En nogmaals; ook deze belandt makkelijk op 4*. Goh, wat vind ik deze films toch leuk.

Dit was nog een lange animatiefilm. De film heeft eerder een volwassen uitstraling en moet het minder hebben van schattige diertjes. De film schuwde ook bloed of afgehakte ledematen niet. De film had ook een duidelijke boodschap.

De animaties waren mooi, net als de muziek.

20-25 jaar geleden had ik dit ongetwijfeld erg leuk gevonden, maar met ouder worden is mijn voorkeur en filmsmaak toch wat gewijzigd. Dit is duidelijk een van de meer duistere animatiefilms van de Ghibli studio maar omwille van een aantal afgehakte ledematen zou ik het toch niet zo ver gaan het schokkend te gaan noemen. De animatie zelf is heel mooi, de karakters en het verhaal op zich zijn weinig inspirerend. Het thema van mens en dier en de natuur moeten leren samenleven en stoppen met elkaar te bevechten is natuurlijk een waarheid als een koe en heden ten dage nog steeds actueel. Heb je daar meer dan 2 uur voor nodig om dat aan de kijker duidelijk te maken, daar moet ik volmondig neen op zeggen. De executie van het hele gebeuren is rommelig, het verhaal van de hak op de tak en de personages blijven vrij vlak. De band tussen Ashitaka en San komt ook erg geforceerd over. Om positief te eindigen, wel de moeite om eens gezien te hebben.

Re-release IMAX 21 augustus 2025

PRINCESS MONONOKE (IMAX) – paradisofilms

In de afgelopen jaren ben ik heel wat Ghibli-films aan het herkijken. De meesten kunnen dan rekenen op een (forse) herwaardering, maar bij deze blijf ik bij de 3,5*. Ja, het is allemaal mooi geanimeerd. Ja, je staat verstelt van de unieke wereld. Maar het verhaal hier pakt mij minder dan een Spirited Away en is minder speels dan een Nausicäa.

Ik vind Miyazaki erg interessant vanwege zijn kleurgebruik, zijn fantasie en zijn samenwerking met Joe Hisashi. Maar eigenlijk... ik kan tot nu toe nooit wat met zijn films. Alle bovengenoemde elementen waren ook hier weer ruim aanwezig, maar ik kon ook nu niks met het verhaal en de personages waar ik helemaal geen band mee kreeg. Het is prachtig handwerk absoluut maar niks voor mij.

Mooiste Ghibli die ik tot nu toe heb gezien was Grave of the Fireflies. Bij Mononoke-Hime blijf ik steken op 2,5*.