The Vengeance of Fu Manchu (1967)

World domination? That means Fu Manchu!

Soms doe je als filmliefhebber toch vreemde dingen. Ik ben een grote fan van Christopher Lee en zou graag zijn oeuvre volledig willen zien. Dat betekent dus ook de 5 Fu Manchu films die hij in de loop van de jaren '60 heeft gemaakt, maar de eerste twee films in de reeks (The Face of Fu Manchu en The Brides of Fu Manchu) zijn nu geen films waar je blij van wordt. Dan maar mijn zinnen gezet op het derde deel. Gelukkig nog altijd met Lee in de hoofdrol, maar regisseur Don Sharp werd vervangen door Jeremy Summers.

Die zou echter maar één film in de reeks voor zijn rekening nemen (de twee sequels werden allebei geregisseerd door Jesús Franco, iets waar ik op zich wel naar benieuwd ben) en dat zorgt op zich voor weinig verandering aangezien dit eenzelfde film is als zijn voorganger. De Fu Manchu saga blijft zich herhalen als een kruising tussen Hammer films (het vrouwelijk schoon) en Fantomas (de strijd tussen een politieagent en een onvatbare misdadiger) en voor de derde keer op een rij eindigt de film op eenzelfde manier. Ik begin in ieder geval de ontploffing van de basis van Fu Manchu en dan de bijhorende voice-over dat hij nog zal terugkeren een beetje beu te geraken. Verder is dit een plotje dat niet verder geraakt dan zo'n typisch jaren '60 idee waarbij iemand chirurgisch wordt bewerkt zodat hij op het hoofdpersonage lijkt en dan probeert om die in het diskrediet te brengen. Onvoorstelbaar dat het hier werkt, want iedereen zou toch moeten doorhebben dat de dubbelganger die Fu Manchu introduceert niet de echte Smith is.

Nadat Nigel Green het in de eerste film voor bekeken hield, kwam Douglas Wilmer in de running en die keert deze keer terug als Smith. Hij is niet slechter of beter dan Green maar ik vind het in ieder geval wel leuk dat er toch een zekere continuïteit qua acteurs wordt gehouden. Zo blijft natuurlijk Christopher Lee aanwezig als de grote ultieme Aziatische slechterik en hoewel het één van zijn minst iconische rollen is, is het wel fijn om hem bezig te zien. Tsai Chin keert ook terug als de dochter van onze goede vriend Manchu (zij zou naast Lee en Howard Marion-Crawford, die de rol van Petrie speelt, de enige zijn die in alle vijf de films meespelen) maar ook daar niets bijzonders.

Wat dit derde deel voor mij nog enigszins interessant maakte, is dat het voor een stuk mee geproduceerd werd door de Shaw Brothers. Een productiemaatschappij die me nauw aan het het hart ligt en had hun aanwezigheid hier niet verwacht. Naar het schijnt zou er vooral op hun sets gefilmd zijn maar verder heeft dit natuurlijk niets te maken met de legendarische films van de studio. Bon, derde keer op rij 2* dus. Ben benieuwd wat Franco gaat geven.

2*

Het leuke houtje-touwtje gehalte dat het tweede deel genietbaarder maakte is grotendeels verdwenen. De sets van Shaw Brothers zorgen ervoor dat het er wat sjieker uitziet. De toon is net wat minder voor het hele gezin en een beetje naarder.

Het plot is vergezochter dan ooit en elke crimineel die iets zou verzinnen als mannen ontvoeren en die door operaties tot dubbelgangers maken van de belangrijkste politieinspecteurs. Die dubbelgangers laten moorden en die inspecteurs ook ontvoeren en vermoorden, tegelijk met de dubbelgangers daar komt zelfs een film als deze nauwelijks mee weg. De film wordt ook tamelijk afgeraffeld.

Summers regie voelt minder Brits en minder eigen als de eerste twee delen waren. Al met al de minste tot nu toe.