The Brides of Fu Manchu (1966)

Within a few moments the entire world will capitulate to me. This is the destiny of Fu Manchu

De eerste Fu Manchu film (The Face of Fu Manchu) was een fikse tegenvaller. Ik begreep in ieder geval niet vanwaar de reeks zijn status vandaan haalde en ik begreep al helemaal niet hoe die film er in geslaagd was om zowaar 4 vervolgen te rechtvaardigen. Sequels die bovendien in een hels tempo werden gemaakt en een jaar later was er dus The Brides of Fu Manchu. Opnieuw geregisseerd door Don Sharp en uiteraard opnieuw met Christopher Lee.

Want hij is eerlijk gezegd de enige die dit draaglijk maak en meteen ook de enige reden waarom ik in hemelsnaam nog van plan ben om de andere sequels te gaan zien. The Brides of Fu Manchu heeft nochtans alles om een heerlijke cultfilm te worden. Het kat-en-muisspel tussen Fu Manchu en Nayland Smith gaat verder waar het in de eerste film geëindigd was en halverwege blijkt er nog een heuse death ray aan te pas te komen. Ondertussen ontvoert onze Aziatische slechterik ook nog de vrouwen en dochters van een aantal geleerden (allemaal bijzonder mooie dames die nagenoeg de volledige film in hun nachtkledij ronddartelen) en is er een klein subplot waaruit blijkt dat hij met hen allemaal wilt trouwen. Klinkt geweldig, maar dat is het niet. De film sleept zich voort tot een nagenoeg dezelfde climax als in de voorganger en het plot is verre van boeiend. Vooral omdat de strijd tussen Smith en Fu Manchu werkelijk nooit van de grond komt en je het handvol aan twists al van ver ziet aankomen.

Gelukkig is er dus nog Christopher Lee. Niet meteen één van zijn beste rollen, maar het is duidelijk dat hij er op zijn minst nog iets van probeert te maken. Hij mist echter de dreiging die zijn andere bekende rollen (Saruman in Lord of the Rings, Count Dooku in Star Wars, Dracula in de Dracula reeks van Hammer, ...) wel uitstraalde. Bij The Face of Fu Manchu zei ik nog dat Nigel Green al niet meer zou terugkeren als Nayland Smith voor de sequel en dat dat geen groot gemis zal zijn. Ik had gelijk, maar de opvolger in de vorm van Douglas Wilmer is nu ook niet bepaald om over naar huis te schrijven. Voor de rest nog wat mooi vrouwvolk (ik blijf deze reeks een soort combinatie tussen Hammer films en Fantomas vinden) maar daar scoor je geen (of toch weinig) punten mee.

Het erge is dat ik eigenlijk vooral benieuwd ben naar wat Jesús Franco met de reeks gaat doen. Die komt pas tevoorschijn bij deel 4 en 5 dus moet ik me eerst nog even door The Vengeance of Fu Manchu worstelen. Misschien dat die beter is dan zijn twee voorgangers, maar het gemiddelde voorspelt al niet veel goeds. The Brides of Fu Manchu is niet slechter dan zijn voorganger, maar ook niet beter. Het had alleen tof geweest als dat dan had geresulteerd in een goede film.

2*

Goedkoper dan de eerste, Vooral te zien aan aanzienlijk minder locatieopnames en flink meer studiowerk. Het plot is, misschien daardoor, nog veel meer een stripverhaal. Dingen als de enige bewaker die meedoet met de goeden is in het wit gekleed, de rest in het zwart. Of een apparaat dat lijkt op een kruising tussen een ijzeren bloem, de eiffeltoren en een wasrek is het apparaat dat Fu Manchu de wereldheerschappij moet opleveren. De dames die gevangen zitten zien eruit alsof ze uit het London van 1966 komen en niet uit een vage tijd decennia eerder zoals de rest van de film. Het zit vol met peroonsverwisseling, verborgen deuren en dat soort dingen. Dat soort maf gedoe maakt deze voor mij vermakelijker. En ik voelde sterker wat mijn vader er ooit in zag.

De films werden in een hoog tempo gemaakt in deze tijd. De producer had de rechten voor een zacht prijsje van de weduwe van Sax Rohmer gekocht (ze had geld nodig). De eerste film was een hit geworden. Dus een dik jaar later was er de tweede. Op naar de derde.