The Face of Fu Manchu (1965)

Jammer hier had toch echt wel wat meer ingezeten.

Het is wel een leuke film maar vol met plotgaten.

Bovendien zaten er tussen Fu Manchu's handlangers wel erg weinig aziaten.

Nou, als je die verschrikkingen van Jesus Franco uit eind jaren '60 hebt gezien dan vind je deze prachtig. Er gebeurd in deze film meer dan in Franco's beide films bij elkaar.
Ik vind deze nog best vermakelijk. De actie scenes zien er wat houterig uit, al moet ik zeggen dat ik die autoachtervolging toch wel erg tof eruit vond zien. Ook grappig hoe iedereen zo uitdrukkingsloos blijft kijken terwijl ze vol gas een bocht nemen.
Verder is deze film vooral heerlijk Brits. Klassieke Britse auto's en een voor het grootste gedeelte uit Britten bestaande cast. De make-up mensen hadden er helaas wel weinig moeite in gestoken om Christopher Lee Aziatisch eruit te laten zien, want enkel een plaksnor en een gewaad maakt iemand niet direct Aziatisch. Vanuit een ander perspectief bekeken moet ik wel zeggen dat het er wel lekker cheesy van word.
Voor tegenwoordige begrippen best gedateerd, maar soms vind ik dat ook wel een bepaalde charme hebben. Een film die best makkelijk uit te zitten is, zeker als je liefhebber bent van Lee.

And so, once again, the hunt is on

Fu Manchu is altijd zo'n personage geweest dat tot mijn verbeelding spreekte. Hij heeft voor een heuse hype aan mysterieuze Aziaten gezorgd in de loop der jaren (The Mandarin uit de Iron Man comics schiet me zo meteen te binnen) maar het personage is bovendien door een aantal legendarische acteurs gespeeld. Zo was het al in de jaren '30 de beurt aan Boris Karloff met The Mask of Fu Manchu en begin jaren '60 mocht Christopher Lee het eens proberen. Die maakte zelfs 5 films als de man met de meest iconische snor in de cinema. Na die van Poirot natuurlijk.

Eerlijk gezegd? Ik begrijp niet vanwaar de status van deze reeks komt. Er zijn dus nog 4 vervolgen gemaakt (tegen een recordtempo trouwens met elk jaar een nieuw deel) en het is te hopen dat de kwaliteit daarvan wat beter is. Het probleem bij The Face of Fu Manchu is dat je het verhaal zonder enige introductie lijkt binnen te vallen. De executie van onze Aziatische vriend, Nayland Smith die ervan overtuigd is dat zijn aartsvijand toch nog steeds leeft en dan uiteindelijk een met haken en ogen aan elkaar hangend plot rond iets van Tibetaanse besjes.. Vraag me niet meer om te herhalen waar het nu uiteindelijk allemaal om ging, want het enige dat me nog bijstaat is de ontploffing op het einde. Dat, en de voice-over van Fu Manchu die zijn terugkeer verkondigt. Deed me in ieder geval allemaal nogal aan Fantomas denken maar die hadden nog Louis de Funès om de boel recht te trekken.

Al doet Lee ook nog wel zijn best, maar hij lijdt onder de kwaliteit van de productie. Sowieso misschien een wat vreemde keuze om een Britse acteur de Chinese slechterik te laten spelen. Ze hebben hem wat geel geschminkt en zijn ogen wat smaller gemaakt en daar stopt het. Voor zijn handlangers is nog minder moeite gedaan en dat is toch jammer. Sowieso het soort film dat op deze manier niet meer gemaakt zou worden vandaag de dag, de sociale media zou op zijn achterste poten staan, en dat is jammer, want het heeft nog wel ergens zijn charme. Lee probeert dus nog wel en wordt daarbij bijgestaan door Nigel Green als Nayland Smith. Die zou al niet meer terugkeren voor de sequel en dat zal geen groot gemis zijn.

De Fu Manchu films met Christopher Lee zijn trouwens in Duitsland uitgebracht in een mooie (en goed geprijsde) boxset met originele audio. Geen ondertiteling weliswaar (of je moest tevreden zijn met Duitse subs) maar de kwaliteit is in orde. Ben benieuwd naar de overige films in ieder geval, maar moet zeggend dat ik toch wel op zijn minst een dikke voldoende had verwacht van deze The Face of Fu Manchu.

2*

Mijn vader was op het eind van zijn leven dement, maar bepaalde dingen herinnerde hij zich nog. Obscure teksten van oude nederlandstalige liedjes die hij waarschijnlijk al decennia niet had gehoord bijvoorbeeld. Mijn vader was niet echt een bovengemiddelde filmliefhebber. In betere tijden keek hij weleens wat op TV, maar naar de bios ging hij eigenlijk alleen in zijn jongere jaren. Ik vroeg hem weleens wat hij dan mooi vond en dan begon hij over Fu Manchu en gaf hij min of meer een imitatie van de slechterik die verteld wat hij de wereld gaat aandoen en bijna op een manier die doet vermoeden dat hij stiekem voor Fu Manchu was.

Het is me nooit echt duidelijk geworden welke Fu Manchu mijn vader ooit zag. Was het deze cyclus? Ik dacht uit wat hij omscheef op te kunnen maken dat hij jonger was. Maar de films hiervoor dateren dan weer uit de vroege jaren '40 en dat lijkt me weer te vroeg. Toch ben ik ruim twee jaar na zijn dood nieuwsgierig, Nog meer omdat dit echt enorm van vroeger is en in meerdere opzichten zijn dit soort films vandaag uitgestorven.

De figuur dateert uit 1912 en de roots zijn racistisch maar dat was in die tijd niet uniek. Het was een exotisch figuur die het keurige Britse rijk in gevaar bracht. In de boeken werd zijn rol in de loop der jaren complexer en het racisme was flink teruggedrongen.

De film is inderdaad ouderwets. Soms zichtbaar low budget maar dan toch een poging om episch te worden waar absoluut creativiteit voor nodig was. En het ziet er best goed uit, Met een achtervolgingsscène nota bene. Dit is ook geen horror maar ouderwetse jongens avonturenfilms. Mikkend op jongens van een jaar of 10 uit die tijd met (meestal) hun vaders. Het is verwant aan strips als Suske en Wiske. Het blijft opvallend dat de slechterik degene is die film trekt en niet een of andere echte held. En ik had even het gevoel alsof ik keek een beetje met de ogen van mijn vader.