The Terror (1963)

Tja wat moet ik hier nu van zeggen, bijlange na niet de slechtste van Corman maar toch wel een van de mindere. Het is natuurlijk altijd leuk om Karloff en een jonge Jack Nicholson in je film te hebben, maar ook zij kunnen deze film niet echt naar een hoger niveau tillen. Price had er misschien nog wel wat meer van kunnen maken. De liefhebber van gothic (waar ik mezelf ook tot reken) kan zijn hartje ophalen aan de setting in en rond het kasteel, de wilde zee en het mistige bij nacht zorgen dan nog voor een een donkere en vooral mysterieuze sfeer. Verder zijn er nog de mooie Sandra Knight en de roofvogel die trekpleisters vormen. De dialogen en het verhaal alsook de acteerprestaties zijn niet om naar huis te schrijven. Nicholson als de held is ook niet bijzonder sympathiek, niemand eigenlijk. Nog wel een leuke twist op het einde maar dit is toch te weinig voor Corman. Hij regisseerde deze film trouwens niet alleen maar er waren maar liefst 5 andere waaronder Coppola, Nicholson en Jack Hill. Misschien daarmee dat het zo een rommeltje lijkt. In hetzelfde jaar kwam nog een andere van Corman uit 'The Raven' waarin zowel Karloff als Nicholson zaten (alsook Price en Lorre) maar die had dan weer een te hoog comedy-gehalte naar mijn zin. Dan toch liever deze.

Niet eens zo slecht als ik me herinnerde uit de tijd dat mijn lokale filmhuis een heuse Roger Corman-cyclus organiseerde. Wat deze film als pluspunten heeft zijn in ieder geval een oude maar nog altijd waardige (en nog altijd uniek fraserende) Boris Karloff, een jonge Jack Nicholson, een behoorlijk aantrekkelijke Sandra Knight, de in zowel kwantitatief als dramatisch opzicht overdonderende muziek die af en toe bijna als een droomverschijning klinkt, en een aardig sfeertje dat (zoals al meer gebruikers hier opmerken) geholpen wordt door de vage en donkere Extreme-DVD, maar dat misschien nog veel beter tot z'n recht zou zijn gekomen op een goede transfer (zoals schijnbaar het geval is op de HD Cinema Classics Blu-ray). Mooi dus om hem nu leuker te vinden dan vroeger, maar dat maakt er dan ook weer niet meteen een goede film van. Jack Nicholson: "That film is immortal. There's no question about it. I was absurd. [...] It was the only completely scripted movie in the history of Hollywood in which there is actually no story." (hoewel de meningen dan ook weer verdeeld zijn over hoeveel script er ècht was –schijnbaar had alleen Karloff wat dialoog toen Corman met de opnames begon– maar goed, de strekking van Nicholsons opmerking is duidelijk.)

Ofwel heb ik echt een slechte print, nochtans originele film ( Extreme ), maar de film lijkt gewoon nog 20 jaar ouder dan het is. Saaie bedoening, enige lichtpuntjes zijn de mysterieuze settings zoals de mistige klippen aan de zee en het kasteel. Het verhaal weet niet echt te boeien en de bekende acteurs kunnen het ook niet hoger tillen. De twist op het einde is wel leuk, maar te weinig voor een voldoende. 4/10

Een film die beroemder is door de productie-omstandigheden dan door de inhoud van de film. In deze vroege periode van Corman waren zijn belangrijkste en meest ambitieuze films zijn Edgar Allen Poe verfilmingen. Moderne horror bestond nog nauwelijks en dat waren de sensationeel griezelige films van toen. Nu zijn ze in onze ogen theatraal en braaf. The Raven was zo'n Corman productie. Maar voor hem aan de dure kant, dus wat deed Corman, hij zorgde dat het decor iets langer bleef staan, zorgde dat hij Karloff nog twee dagen tot zijn beschikking had en verfilmde een verhaal over de spokende geest van een mooie vrouw of zoiets. Karloff trok de kar en Nicholson die een veel grotere rol heeft was gewoon een van de vele jonge mensen met wie Corman zich omringde (die deden hun werk namelijk voor bijna niets). Net zoals Coppola en Hellman bijvoorbeeld. Zijn beroemdheid zou pas later komen. En zo had hij in een paar dagen tijd nog een film met een budget dat dichtbij niets kwam. En die film is The Terror.

The Terror is best kijkbaar maar ook tamelijk saai en traag. Er is in weze niet zoveel om de filmlengte mee vol te maken. Het geheel wordt opgepompt met muziek die verdwaalt lijkt en in een film hoort die oneindig veel grootser is als deze.

Overigens had Corman nog materiaal over toen de film af was. Dat werd de basis voor het erg goede Targets. Het door hem geproduceerde debuut van Peter Bogdanovich. En dat waren dus drie films. En zo kwam het, lieve mensen, dat Corman naar verluid nooit een verlieslatende film maakte.

Jaren terug al eens aangeschaft in de verwachting dat namen als Nicholson en Karloff een bepaalde garantie waren voor een voor mij onbekende klassieker. Maar niets bleek minder waar toen ik de comments en cijfergemiddeldes zag en de trek om hier aan te beginnen me toch wel ontnomen werd. Jarenlang lag de film in de kast en gisteren dan toch uiteindelijk maar eens geprobeerd onder het mom van; dan zijn we daar ook maar weer vanaf.

En ach, zo slecht begint het nog niet eens met de intro, de oude man dwalend door de catacomben, en de tekenfilm/ animatie die daarna volgt als titelrol. Het begin herbergt zeker een bepaalde stijl en sfeer, maar die wordt helaas snel tenietgedaan met het karakter van Nicholson dwalend over het strand, iets dat benoemd kan worden als een warrige en oninteressante fase. En eigenlijk strekt zich dat over hele film uit, Andre die in die zin achter Ilse aanzit, iets dat mij volstrekt onduidelijk is en net zo min interessant blijkt te zijn.

De opzwepende en ouderwets spannend soundtrack is is best wel lekker te noemen, de aankomst op het kasteel, locatie, decor, settings en sfeer is dan best wel weer oké te noemen, toch wordt er uiteindelijk veel te weinig mee gedaan en sleept de film van maar 80 minuten zich moeizaam naar zijn einde en apotheose die er trouwens ook even belachelijk uitziet met de worsteling tussen Ilse en de Baron. Het lijkt er zelfs op dat Ilse op een gegeven moment staat lachen net alsof het een dolletje is.

Nee dit mag wel duidelijk zijn, snel een einde aanbreiden en door met de volgende, want dit was niet veel soeps.

Een jonge Jack Nicholson en de oude Boris Karloff in een film geregisseerd door Roger Corman en niemand minder dan Francis Ford Coppola. Dat moet toch wel een dijk van een film zijn. Hmm, niet bepaald. Qua sfeer zit het wel allemaal snor. Deed me aan een Hammer productie denken. Maar het verhaal an sich is echt waardeloos. En de meeste tijd vond ik het redelijk donker. Meest grappige (op een belachelijke wijze) momenten zijn de drijvende rotsblokken en de "melting woman" op het einde. Alleen voor het beruchte drietal dat hieraan meewerkte is het interessant om deze eens te kijken.

1.5*