Carnival of Souls (1962)

Nou, dankzij de lezing bij ons in Forum vooraf (en achteraf) door Kevin Toma (en wat ik al had gelezen) had ik een raamwerk dat zeker diepgang aan het plot, en filmtechnische aspecten, gaf en het juist nog naar een hoger niveau trok.

Dat is wat mij betreft iets voor bij een herziening. De eerste keer ga ik er altijd het liefst blanco in.

Eerlijk gezegd vond ik er weinig aan. Ik voelde geen spanning en die verschijningen waren eerder lachwekkend dan eng. Misschien toentertijd spannend, maar niet voor nu.

Het is duidelijk dat Polanski inspiratie voor 'Repulsion' uit deze film haalde. Beide films verkennen de mentale desintegratie van een geïsoleerde vrouw , met hallucinaties, vervreemding en een nachtmerrieachtige vervorming van de realiteit.

Sommige elementen zijn door Polanski 1 op 1 overgenomen.

-Een blonde jonge vrouw maakt een traumatische gebeurtenis mee

-Ze raakt hierdoor in een psychotische staat

- ze krijgt hallucinaties

-Ze heeft een zekere afkeer van mannen

Enkele door Polanski gecopieerde scene's:

-Totaal geïsoleerd loopt ze alleen over straat.

-de straatwerkers

-het lijk in de badkuip

Deze film was voor mij een aangename kennismaking. Een pareltje van een low-budgetfilm (met als basis een intrigerend scenario) die ergens het midden houdt tussen genialiteit en amateurisme.

De film kent een interessante opbouw van sfeer en onbehagen. De zwart-wit fotografie levert opvallende, expressionistische beelden op, met sterke contrasten, lange takes en een gevoel van desoriëntatie. De film maakt intensief gebruik van een orgelscore die onheilspellend en obsessief is, gecombineerd met een opvallende sound design: stiltes, vervormde geluiden en momenten waarop audio loskomt van het beeld. ( het geïsoleerde geluid van naaldhakken ) De film speelt met tijd, realiteit en waarneming, met een verrassende onthulling die alles herinterpreteert. Carnival of Souls excelleert door zijn vermogen om met minimale middelen maximale onrust en blijvende indruk teweeg te brengen, wat het tot een tijdloze prestatie maakt in het genre, Toen de film werd uitgebracht was het niet direct een succes. Pas in de late jaren 80 kreeg de film hernieuwde aandacht door lvideo-releases.

in 1961, een jaar vóórdat Carnival of souls uitkwam werd dat verhaal verfilmd: La Rivière du Hibou (Film, 1961)

De zwart-wit fotografie was mooi, maar daarmee hield het voor mij zo'n beetje op. Had ook geen 'echte' horror verwacht, maar voordat ik het had opgezocht begreep ik eigenlijk niet wat er aan de hand was.