Undercurrent (1946)

Begint nogal saai, maar beetje bij beetje wordt een grote spanning opgebouwd. Hepburn transformatie van een normale getrouwde vrouw naar een obessieve waarheidzoeker is fantastisch. Taylor ook niet te vergeten die heerlijk onderkoeld speelt en alleen al met zijn blikken dreiging oproept. voorlopig maar 3 sterren

Ongewone rol voor Hepburn, speelde niet eerder (of later) een echtgenote in het nauw. Zeker niet in een noir. Hoewel het niet echt een noir is. Al siert hij de Quintessential-lijst. Ook een zeer ongewone film voor Minnelli, die toch 80% van zijn oeuvre musicals maakte.

Grotendeels geslaagd, mooie locaties, acteurs prima - waaronder een jonge Mitchum. De intrige loopt niet voor de volle 100%, en is keer geen Hitchcock of Suspicion, waar de film vaak mee wordt vergeleken. Komt vooral omdat de relatie tussen Hepburn (prima) en Taylor (angstaanjagend) niet hee geloofwaardig overkomt.

DVD is te vinden in Spanje.

Relationeel drama waarin Katherine Hepburn wat mij betreft iedereen overklast. Ze schakelt probleemloos en met veel naturel over van de ene naar de andere emotie tijdens haar huwelijk met Robert Taylor. Taylor van zijn kant bezet een goede tweede plaats, als narcistische psychopaat maakt hij indruk met een soort ingehouden temperament dat af en toe weliswaar borrelt als een kleine vulkaan. De blik in zijn ogen is bij momenten levensecht dreigend. En dan hebben we Robert Mitchum, waarvoor MGM een fikse som oplegde aan RKO om hem eventjes te mogen lenen. Hij heeft navenant niet zoveel schermtijd, duikt pas in de tweede helft van de film op en het blijft een bijrol. Op mij maakt hij hier niet zoveel indruk. Kan ook te maken hebben met het soort rol dat hij er een beetje als een hark bijloopt.

Het scenario is een typisch Hollywoodproduct van die tijd zullen we maar zeggen. Het loopt bij momenten over van ongeloofwaardige hoogromantiek (zoals het idee dat Hepburn verliefd wordt op een man die ze enkel kent van enkele persoonlijk spullen en ideeën zonder hem gezien te hebben) waar je als kijker wel in moet meegaan om het entertainend te houden. Voorwaar zijn er enkele pakkende scènes. Springen eruit voor mij: de gedenkwaardige ontmoeting tussen Taylor en Mitchum aan de paardenstallen bij nacht en ontij, alsook de finale met de paardentocht.

Prima regie van Vincente Minnelli (het was zijn tweede dramafilm) alsook uitstekend camerawerk van de redelijk legendarische Karl Freund. Toen zijn naam over het scherm rolde bij de credits vermoedde ik dat het goed zou komen met belichting e.d. en dat bleek ook het geval te zijn. Het is genieten van de subtiele maar manipulatieve lichtschakeringen waarin de film baadt.

Conclusie. Geen meesterwerk maar zeker ook niet slecht, daarvoor is er te veel kwaliteit aanwezig op en naast het scherm.

Zorgvuldig opgebouwd drama met thrillertrekjes die wel doet denken aan Rebecca van een paar jaar eerder, in die zin dat een schijnbaar perfect huwelijk steeds meer scheuren vertoont door een afwezig personage. Jammer dat Mitchum de rol van Michael kreeg, want zodra hij in beeld kwam als zogenaamde caretaker werd het redelijk voorspelbaar.

Hepburn is prima in de hoofdrol, overtuigend zowel als muurbloempje en als vrouw van de wereld. Taylor vond ik ondanks het interessante personage dat hij speelt veel minder, geen geweldig acteur. Mooi in beeld gebracht en een spannende finale in het bos, de epiloog was dan weer totaal overbodig en een beetje jammerlijk. Toch een verdienstelijke film van Minnelli, die wel nooit een favoriet zal worden.