The Desperate Hours (1955)

Goeie film waarin een gezin in hun eigen huis wordt gegijzeld door een paar ontsnapte gevangenen. Een simpele opzet, dat een goeie film oplevert met een aantal spannende momenten. Vooral in het begin mist de film wel wat vaart. De cast is uitstekend met erg fijn spel tussen Humphrey Bogart en Fredric March.

Clickety clickety clack, mooie film met Bogart als Meanie. Ik kan me de kritiek wel wat voorstellen, de film is zo af en toe wat steriel, alsof je naar een radarwerkje zit te kijken. Dat maakt het geheel wat afstandelijk. Mischien juist omdat iedereen zo rationeel is, mis je de spanning die bv een Widmark als Tommy Udo kan brengen.

Het viel me op dat er alleen bij het begin en het einde van de film, gebruik gemaakt wordt van muziek. De rest van de film moet het helemaal doen zonder ondersteunende score. Dat is knap, het is maar al te makkelijk om emoties te gaan sturen met de muziekscore. Aparte keus dus.

De films van rasverteller William Wyler zijn vrijwel zonder uitzondering goed voor topvermaak. Ook met deze thriller weet hij de kijker uitzonderlijk te boeien door de spanning geleidelijk aan steeds verder op te voeren. Nu scheelt het natuurlijk een slok op een borrel dat hij met Humphrey Bogart en vooral Fredric March twee topacteurs in huis heeft, die het klappen van de zweep als geen ander kennen.

Een van de betere thrillers uit de jaren ’50.

Clickety click

The Desperate Hours is vooral een prachtige showdown tussen Bogart (crimineel op de vlucht) en March (keurige huisvader) die misschien wel meer met elkaar gemeen hebben dan eerst gedacht. Hun samenspel is om van te smullen, en de constant aanwezige (onderhuidse) spanning doet de rest. Mooi die afkeer én afgunst richting het 'gelukkige, rijke gezinnetje' van de Griffin broertjes. Een paar minpuntjes (inderdaad: het zoontje!) maar verder een hoop vermaak.

Bogart ziet er idd hier niet zo gezond uit, al hielp zijn gevangenisplunje ook niet mee.

Goede thriller , met een goede rol van Bogart, het begin met de humor in het gezin valt wat mij betreft wat uit de toon , zodra de gijzeling echter begint komt de film goed op gang .

In de omschrijving staat ook film noir maar die classificatie vind ik minder passen bij deze film .

Knap gefilmde en spannende home invasion, waarbij drie ontsnapte gevangenen een modaal gezinnetje gijzelen in hun huis. Op de tijdslijn een heel late film-noir, die maar liefst in VistaVision gefilmd werd, een vroegere benaming voor widescreen. En dit is zeker een welkome extra, want de film gebruikt voor die tijd vaak vernieuwende camerastandpunten. Het script is erg speels waardoor er voortdurend iets gebeurt om de actie erin te houden. Voor Humphrey Bogart was dit zijn voorlaatste filmrol en het is ook hij die het meeste indruk maakt als een harteloze schurk en "cop killer". Een minpunt zijn zoals vaker voor films uit die tijd, de vrouwelijke rollen. In die tijd altijd modellen van gehoorzaamheid en onderdanigheid... Irritant gewoon. Telkens als vader Hilliard terug in huis komt, haasten de vrouwtjes zich naar het balkon om de stand van zaken op te meten ... Maar verder absoluut een ijzersterke thriller waarbij ik meer dan eens gehapt werd door de spannende situaties. Leuk om te zien dat hij ook op MM zo hoog aangeprezen staat.

William Wyler heeft me al een aantal keer serieus weten te verbazen met erg goede films als The Best Years of Our Lives, Roman Holiday en Ben-Hur. The Desperate Hours leek me opnieuw iets totaal anders, want ook die andere films zijn allen van een heel ander genre.

The Desperate Hours is wat mij betreft van een iets lager niveau, maar is nog steeds een degelijke homejacking film. Het weet zich te onderscheiden van andere gijzelingsfilms doordat het vrij vlot aanvoelt. Het merendeel van de film speelt zich wel af in het huis, maar Glenn Griffin laat ook toe dat de vader en dochter het huis mogen verlaten om niet te veel de aandacht te trekken. Alleen heb ik zelden echt op het puntje van mijn zetel gezeten, want daarvoor zit er toch te weinig suspense in de scènes binnenshuis.

Humphrey Bogart is degelijk op dreef als gijzelnemer, maar ik heb hem eerlijk gezegd al betere rollen weten spelen. Fredric March vond ik hier de beste van het gezelschap als vader van het gezin. Het is vooral de realistische manier waarop hij omgaat met de situatie dat me het meest kon bekoren. vaak zien we toch van zo'n heldhaftige types in dergelijke rollen die acties ondernemen die niemand anders zou doen.

Degelijk gemaakte gijzelingsfilm, maar ik miste toch dat speciale om er een hogere score aan te geven.

3*

The Desperate Hours is de een na laatste rol van Humphey Bogart en niet een vroege maar eerder een late noir. The Desperate Hours is een home invasion thriller. Erg effectief. Behoorlijk spannend ook. Bogart is een van de bad guys. De een na bekendste naam is Frederic March die een hele riedel aan emoties afwerkt als de vader des huizes. De thema’s zijn typisch jaren 50. De bedreiging van het comfortabele Suburbia leventje.

Voor de rol van March was oorspronkelijk Spencer Tracy gecast. Maar er ontstond een strijd tussen Tracy en Bogart wie top of the bill mocht zijn, Tracy haakte af en daardoor speelde March zijn rol. Dez film had een waargebeurde aanleiding. In 1952 werd een gezin 19 uur gegijzeld. Een artikel daarover leidde tot deze film en overigens ook tot rechtzaken. Omdat het geijzelde gezin zei dat het artikel vol onjuiste details zat.

Dit was een grote film. Er zaten bijna twee supersterren in. Wyler regisseerde (en werd eigenlijk alleen ingezet voor wat prestigieuzere projecten). Wyler doet veel waardoor de film werkt. Hij neemt de tijd, heeft oog voor detail en maakt er een precieze film van.

Degelijke film, waarin drie ontsnapte gevangenen een gezin gijzelen. De sterkste rol hier is toch voor Bogart, al heeft die ook genoeg betere rollen op zijn naam staan. Het betreft overigens een van zijn laatste rollen. Echt spannend wil de film niet worden, al is de onderhuidse spanning tussen met name de vader van het gezin en de gijzelnemers goed voelbaar. Er zit ook een behoorlijk tempo in, zodat de film nergens gaat slepen. Erg degelijk, maar ook een film die niet al te lang zal blijven hangen.