The Big Sleep (1946)

De inspiratiebron voor Inherent Vice. Volgens Anderson “‘The Big Sleep’ is impossible to follow, but it doesn’t matter. You just want to keep watching it, living in it, seeing where it goes. That’s what we wanted from ‘Inherent Vice.'”

Nu is dat exact hie ik Inherent Vice ervaar en waarom ik die zo geweldig vind.

Tijd voor herziening. Blu ray is onderweg.

Inderdaad een film die veel weg heeft van Inherent Vice. Het onderzoek voert nooit de boventoon. Het zijn vooral de personages en ontmoetingen waar deze film z’n kracht aan ontleent. Ontzettend fijn hoe Narlow z’n weg baant langs allerlei slangenkuilen en aantrekkelijke dames. Sets en sfeer zijn ook top. Het plot neemt elke 5 minuten een nieuwe wending, maar als je dat laat voor wat het is en je je op eerder genoemde zaken focust valt er genoeg te genieten. En hoe het verloopt en of hij het oplost is nauwelijks van belang. Gaan we een volgende keer, nu we alle namen en personages kennen wel op letten.

4* met kans op meer.

"Mystery" is hier wel op z'n plaats: geen idee waar dit over ging, na 45 minuten al niet meer te volgen.

Ik ben dus blijkbaar niet de enige die na een tijdje wat sukkelde met het plot. Niet onlogisch als je natuurlijk cruciale scènes schrapt of herwerkt. Noodgedwongen weliswaar las ik ergens en mede doordat oorlogsfilms voorrang kregen bij de grote filmstudio's op dat moment en er intussen een romance ontstaan was tussen Bogart en Bacall waardoor diens laatste rol heropgewaardeerd moest worden.

Maar los daarvan is er nog heel wat anders om gelukkig van te worden. Een typische film noir ook met zijn prima acteerwerk en dialogen. Uitstekende wisselwerking ook tussen Bogart en Bacall. Maar ook de andere rollen doen het voortreffelijk.

Een van de grootste klassieke titels die ik nog niet had gezien denk ik. Een fijne noir met Bogart in topvorm en een leuke meanderende plot die ingewikkelder lijkt dan hij uiteindelijk is. Grappig hoe Bogey op zijn zoektocht van alle kanten te hulp wordt geschoten door aantrekkelijke jonge vrouwen die allemaal voor hem vallen, tot de taxichauffeusse aan toe. Misschien had hij een clausule in zijn contract want het viel wel erg op.

Hoewel Bacall het zeker niet slecht doet vond ik haar niet helemaal "wonderful", ik vind haar door haar stem eerder streng dan zwoel. Vond het met de chemie ook wel meevallen, al waren ze dan pasgetrouwd IRL. Wist trouwens niet dat er een syndroom naar haar en Bogart was vernoemd. Martha Vickers als Bacall's ondeugende zusje vond ik geslaagder. Opvallend dat Dorothy Malone en Peggy Knudsen een credit kregen maar Sonia Darrin in een grotere rol niet.

The Big Sleep heeft een volle plot en veel personages, en zit bovendien vol leuke details en kleine grapjes, zoals dat even krabben aan het been -geïmproviseerd lijkt me- of het vage hulpje van Mars die een paar zinnetjes tekst heeft: "He said that, that's what the man said, he said that" en een andere scène "How did you know? I didn't hear him tell you anything"; en natuurlijk een hele lading aan coole Bogey-quotes.

Ik was nooit zo'n fan van Hawks, heb zijn meeste andere grote klassiekers wat zuinigjes beoordeeld, maar heb nu toch wel weer zin om meer van hem te gaan kijken.

PS je auto op slot doen was in die tijd kennelijk nog geen gewoonte.

Bogart in een film noir, dan weet je meestal wel wat je krijgt. Tegenover staat zijn grote liefde Lauren Bacall. De twee waren kort voordien samen getrouwd en dat helpt met het charisma op het scherm natuurlijk. De acteurs staan op scherp, en dat moet wel. Als Bogart in een boekhandel met de verkoopster praat/flirt, steelt Dorothy Malone de show. En ook de jongere zus van het personage van Bacall, gespeeld door Martha Vickers, zorgt voor een opvallende entree.

Een heerlijke film die goed weg kijkt. Het verhaal zelf is wat te complex. Niet dat het per se zo ingewikkeld is, maar het haalt wel de drive uit de film. De dialogen zitten wel goed en met een cast die er zin in heeft, is The Big Sleep een mooie film noir.

film voor het eerst gezien en alleen al voor Humphrey Bogart en Bacall de moeite waard. Bogart met zijn acteerstijl en kenmerkende stem draagt de film uiteraard en was de superster in die tijd. Qua detective niet heel erg bijzonder en op momenten zelfs onnodig complex gemaakt. Dat elke vrouw die Bogart in de film tegenkomt bloedmooi is en onmiddellijk voor hem valt komt ook wat overdreven over. Desondanks een film die lekker wegkijkt en over de chemie tussen Bogart en Bacall is al genoeg geschreven.

Vermakelijke film noir, met een geweldige onderkoelde hoofdrol voor Humphrey Bogart. De warrige plot, waar vaak geen touw aan vast te knopen is, drukt de pret een beetje, net als de iets te lange speelduur, maar de levendige personages en de vaak erg grappige dialogen maken gelukkig veel goed.

4 jaar geleden schreef ik dit en daar kan ik me grotendeels nog in vinden. Al lukte me het deze 3e kijkbeurt wel het verhaal goed te volgen. Daarnaast ook weer genoten van de heerlijke dialogen.

Ik ga ook de beeldtaal van deze oude noirs steeds meer waarderen en zag ook een aantal sterke invloeden die de film ook op David Lynch en met name Twin Peaks moet hebben gehad.

Verhoogd naar kleine 4,5.

Kijk nu al uit naar de volgende herziening.

Goed. Maar ook niet meer. Bestempeld als een klassieker en waarom niet. Daarom is het nog geen meesterlijke film. Grootste zwakte is dat de romance tussen Bogart en Bacall zeer mager is. In een bijna a-romantisch maar eerder cynische dat zich uit in dialoog. Het zijn dan ook de dialogen in the big sleep die op zijn best zijn. De film is bekend om het warrig plot. Waar er minder is over geschreven doch voor mij even onduidelijk nl wat betekent de titel ? De grote slaap ?

Er zijn twee manieren om the big sleep af te sluiten :

Ofwel als een adembenemend detective verhaal in de beste Hollywood kunst waarin lust, moord en chantage de ingrediënten vormen.

Ofwel als een detective verhaal in deze Hollywood film dat een standaard vertelling verheft tot kunst maar na afloop steeds botst op de adembenemende vraag ; wie heeft nu de chauffeur vermoordt ?

Jaren geleden voor het laatst gezien, en nu ik hem opnieuw bekijk (voor de negende keer) valt me op hoe fris hij nog altijd (of: weer) is. Een perfecte mix van film-noir, mystery, humor en romantiek, met een plot waarbij ik al sinds jaar en dag geen moeite meer doe om het te volgen, maar dat wel een ideale kapstok vormt voor een enorme reeks grappige, scherpe, sfeervolle en explosieve scènes. Bogart (nooit beter) houdt de touwtjes moeiteloos in handen, Charles Waldron is een perfecte generaal Sternwood (jammer dat we hem na de openingsscène niet meer tegenkomen), de muziek is melodieus en zwaar indien vereist (zoals wanneer Joe Brody is neergeschoten) maar kan ook zwijgen wanneer nodig, de dialogen zijn geweldig, en eigenlijk valt alleen het té flauwe telefoongesprek van Bogart en Bacall met het politiebureau uit de toon. Absoluut mijn favoriete Raymond Chandler-verfilming, en Humphrey Bogart is wat mij betreft de ideale Marlowe (maar dat is misschien moeilijk te zeggen omdat hij zich dit personage zó eigen maakt dat daardoor elke andere acteur niet de echte Marlowe is en dus ook nooit zo goed als Bogart kan zijn).