Elvis (1979)

Aardige film over Elvis Presley die uitgroeit tot de king of rock and roll. Een simpel opgezette en chronologisch vertelde biopic. Vooral vanwege de lange lengte zakt het hier en daar wel wat in. Kurt Russel is goed gecast en zet een geloofwaardige rol neer. Deze film is tevens de eerste samenwerking tussen Kurt Russel en regisseur John Carpenter (voor wie deze film wel opvalt tussen de rest van zijn oeuvre).

Weet iemand waar deze te koop is voor een schappelijke prijs of te zien

Deze productie is verre van ideaal verlopen met het lage budget en Carpenter die niet kon instaan voor de editing. Maar toch met een zeer behoorlijk resultaat. Met dank aan de verbluffende prestatie van Kurt Russell die wat mij betreft niet onderdoet voor wat Austin Butler recentelijk heeft neergezet. Kurt Russell beweegt als Elvis en spreekt als Elvis. Ook een schitterende rol voor Season Hubley als Priscilla. Season en Kurt waren op dat moment ook getrouwd in het echte leven. En leuk dat Shelley Winters der rol van de moeder speelt. Het is alsof ze Gladys werkelijk is.

Het verhaal van Elvis is welgekend en deze film is gemaakt pas 2 j na zijn overlijden. Je voelt het stof nog dwarrelen dat hij heeft doen opwaaien. En dat geeft toch ook weer een extra dimensie. Er zit gelukkig veel muziek in en die is passend gekozen. Natuurlijk kan er door sommigen geklaagd worden dat de film geen drugs- en vreetscenes bevat … maar die selectiviteit is toch niet zo abnormaal als je rekening houdt met zijn nabestaanden die over de schouder meekijken.

Vooral heeft het me ook positief verrast dat de film geschoten is op 150 (!) locaties en dat voor een low budget film. Nashville (Grand Ole Opry) en Memphis (Graceland en andere) komen goed aan bod. Genieten dit.

Is dit serieus of bedoeld als parodie?

Wat een slechte film is dit zeg.

Vooropgesteld dat ik geen Elvis fan ben en als vroeger “in the Ghettoooooow” op de radio kwam ging het gauw naar een andere zender.

Neemt niet weg dat ik wel een liefhebber ben van music biopics en deze film ook wel graag wilde zien.

De film werd 2 jaar na de dood van Elvis uitgebracht en oh,oh, wat was er een haast om deze film uit te brengen.

Het begint al goed fout in het begin van de film waar Elvis als jongetje van een jaar of acht door “Mammie” naar binnen geroepen wordt omdat het buiten stormt en enorm regent.

Oh, zegt Mammie enigszins ontsteld, je bent doorweekt en vervolgens kruipt het volkomen droge kind bij moeder op schoot met de lange haartjes nog keurig in model.

En zo gaat het maar door, het ene fragment nog ongeloofwaardiger dan de andere.

Kurt Russell speelt Elvis en geen moment, maar dan ook werkelijk geen enkel moment weet hij te overtuigen, doet werkelijk enorm z’n best om met opgetrokken bovenlip zoveel mogelijk op Elvis te lijken maar het lijkt eerder een parodie dan serieus.

Dit is geen acteren maar dit is aanstellerij.

En dat geldt wat voor mij betreft niet alleen voor de hoofdrolspeler maar voor vrijwel de hele cast, het lijkt wel of dit de eerste kostuum repetitie is geweest, Jongens, draaien maar want we hebben geen seconde te verliezen, de film moet zo snel mogelijk in de bioscoop, nu weten de mensen nog wie Elvis was en nu is er nog wat aan te verdienen!!!!

Geheel in stijl met het hele leven van Elvis en volgens Amerikaans recept, nogmaals, ik ben geen Elvisfan maar de marketing was perfect, daar neem ik wel mijn petje voor af.

Neem nou “Walk in Line” van Johnny Cash of “Sid and Nancy” Sexpistols, daar steekt deze Elvis film toch wel heel schril bij af.

Konden ze misschien in 1979 geen goeie originele films over legendarische popsterren maken?

Ja, natuurlijk wel, kijk maar even naar “The Buddy Holly Story” (1978) ook geen echte hoogvlieger maar wel een film die iets te vertellen heeft.

Of “The girl can’t help it” (1956) een regelrechte Klassieker.

Kortom Elvis 1979 is wat mij betreft een hele slechte, puur commerciële film, die enorm afbreuk doet aan de legende van een icoon.

Halve ster maar liever nog iets minder!

Kale registratie van een spijtig genoeg niet al te boeiende Kurt Russell. Voor een passieproject vormt Elvis ook wel een ietwat inspiratieloos gebeuren vanuit regisseur John Carpenter. Gedetailleerd verteld met veel aandacht voor zowel de pieken als de dalen van Elvis, maar de theatrale dialogen, melodramatische gebeurtenissen en de weinig genuanceerde vertelling maken er geen al te sterke ervaring van. Een hoop van de minuten gaan op aan diverse muzikale vertolkingen, maar helaas nemen die nogal veel van de speelduur in beslag zonder visueel erg aantrekkelijk te worden. Een aantal bonuspunten voor het redelijke acteerwerk, maar de variant van Baz Luhrmann was dan veel geslaagder.

Overigens heb ik de versie van 170 minuten gezien.