Streets of Fire (1984)

Loop er niet zo wild van. Walter Hills urban western of zoals hij het zelf noemt, rock 'n roll fable, heeft een graatmager verhaal en de personages zijn grove karikaturen... Dat zijn niet bepaald assets voor een sterke film, die ook grandioos flopte destijds. Intussen is dit een begeerde cultfilm geworden door de muziek en de aparte videoclip stijl van Hill. Enige grote en origineel gevonden pluspunt is dan net wat je niet verwacht : de romance. Eerder dan Ellen terug in de armen van de held te doen lopen, laat de held haar in de steek om haar een carrière te gunnen.. Streets of Fire heeft wel zijn momenten maar aan meer dan 3* raak ik niet.

Als je de poster ziet weet je al genoeg. Stijlvolle jaren 80 sleaze met net genoeg budget om goede acteurs en productiewaarde samen te brengen tot een geweldige film. Ergens in de jaren 90 is het mis gegaan met Hill. Streets of fire is een van zn laatste vlammende films.

Er is voor het flinterdunne verhaaltje een aardige rolbezetting, met een piepklein rolletje voor Bill Paxton. Maar het was niet helemaal mijn ding. Erg anachronistisch om jaren 80 pop/rock in een film te plaatsen waarin alle auto's uit de jaren 50 en 60 komen, net als motorbendeleden met vetkuiven en rock'n'roll liedjes. Aardig gefilmd maar het blijft een hoop geneuzel voor een beetje pief paf poef, zeker als je niet zoveel met de muziek hebt en dat begon voor mij helaas al in de lange beginscene, die meteen als videoclip fungeerde. Dafoe (immer de bad guy in de 80s) loopt er bij met een leren pak dat nog maar net was afgekeurd voor de Village People.

Geef mij maar The Warriors. Beklemmender, kleurrijker en (hoewel minstens even stripachtig!) overtuigender in het schetsen van een stoere, stijlvolle onderwereld.

Komt in maart uit op 4k bij Scream Factory

Maar dit was wel zijn debuut als bad guy. Dat had Hill goed gezien.

"Immer de bad guy in de 80s" was overigens niet helemaal waar: in Missisippi Burning ('88) is hij een vrij groene rechercheur.

O vergeet ook niet zijn good guy rol in Platoon. Hij was denk ik vaker de good guy in de 80’s. Maar hier geweldig gecast als bad guy.

Deze film stond bovenaan mij wishlist voor een 4k release and wow, it delivers!

De (neon)kleuren spatten van het scherm en de Dolby Atmos track doet mij thuisbios in een kerk veranderen, waarin de hemelse tonen neerdalen. Zoveel details had ik niet eerder gehoord.

Ik heb de film bij de première in 1984 nog in de bioscoop gezien en had de soundtrack op vinyl, maar zo mooi heeft die er nooit uitgezien of geklonken. Ondanks dat ik de film de afgelopen jaren regelmatig op blu ray bekeken heb, was het een totaal nieuwe kennismaking. De 4k transfer is fantastisch en toont zoveel meer detail. De art direction kan dat hebben en overtuigt. Een andere kwaliteit van de film is de maniakale montage, z’n tijd ver vooruit.

Het verhaal is simpel. Een stads western in lijn met The Warriors en Escape from New York waarbij een bomt gezelschap zich een weg moet banen door een vijandig ganglandschap. Maar het is de vormgeving en het tempo die deze film naar een hoger plan trekken. Dat alles op de fijne tonen van Ry Cooder met songs van Jim ( Paradise by the Dashboard light) Steinman.

Het was al een van mij favoriete films, maar met deze 4k editie van Shout Select zal het dat ook heel lang blijven.

Top entertainment!

5*

Dit was precies niks. Jammer.

Wel leuk om de inspiratiebron voor Streets of Rage te zien.

Tegenvaller ! De opening wordt verzorgd door hoofdrolspeelster Diane Lane met haar rockgroepje waarbij je heel de song kunt horen. Daarna volgt meteen de ontvoering van Lane door Raven ( Willem Dafoe ), de leider van een motorbende. Tom Cody (Michael Paré) wordt door zijn zus Reva ( Deborah Van Valkenburgh ) om hulp gevraagd om Diane terug te bevrijden van de motorbende. De stad lijkt meer een setting van decors dan eigenlijk een echte stad en dat gevoel is ook bij andere dingen vaak aanwezig. Iets te gemaakt en realiteit ontbreekt wat. Michael Paré als hoofdrolspeler weet niet echt te boeien en echt spannend wordt het niet. De film eindigt net zoals het begin met liedjes met onder meer I can't dream about you van Dan Hartman en een pover slotlied van Lane. 5/10

In mijn jeugd aantal keer gezien en goeie herinneringen aan. Nu na ruim 20 jaar herzien op 4K van ShoutFactory met Dolby Vision&Atmos. Prachtige uitgave zowel beeld als geluid.

Jammer dat deze film zo onbekend is bij veel mensen, niemand praat hier nog over. Film heeft niets aan kracht verloren. Verhaaltje is simpel, maar het is de sfeer, de fotografie en de muziek die het naar een hoger level pusht. Coole rol van Paré (I like his attitude) die een cliché einde vermijdt. Lane als gekidnapte popster, mooie vrouw was dat toch. Een jonge Dafoe als badguy en tevens leider van de motorgang in z’n eerste grote rol. Moranis als het nieuwe vriendje van Lane die in zijn ogen, in tegenstelling tot Paré, z’n zaakjes wél voor elkaar heeft. Twee jaar later speelt hij in nog een geweldige muziekfilm ‘Little Shop of Horrors’. Tot slot een kleine maar hilarische rol voor Paxton als bartender met een hoop praatjes en een zwarte voortand.

Voor nu een 8, maar waarschijnlijk bij een nieuwe herziening (wat denk ik niet lang zal duren) nog een halfje omhoog.

Streets of Fire, a Rock and Roll Fable, maar ook een hidden gem from the 80’s!

Deze eighties hit film weer eens herzien op de prachtig geupgrade 4k versie.

En het blijft een heerlijke sfeervolle film.

Met aktie en zang over een motor bende die de boel terroriseren in deze stad, en er hulp uit onverwachte hoek komt door de stoere en onverschrokken Tom Cody een grandioze rol van Michael Pare die een grote eighties film ster was met een goed charisma en hij ingehuurd wordt door Billy Fish gespeeld door de beroemde film komiek en film ster Rick Moranis bij vele bekend door zijn rollen in de eveneens beroemde eighties films Ghostbusters en Honey i shrunk the kids en Little shop of horrors.

Streets on Fire is een echte eighties film, van kwaliteit.

Een heel leuk verhaal en vele bekende film sterren passeren de revue uit die tijd.

En te gekke film muziek.

Ook heel leuk de toen bekende eighties zangeres E.G Daily in een kleine rol te zien spelen.zij had toen een grote hit song in 1986 met de song Say it, say it.

Weer van genoten deze eighties klapper.

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#59 – Streets of Fire (1984)

Toen Streets of Fire uitkwam, had ik het geluk de film maar liefst twee keer in de bioscoop te kunnen zien. Ik had ook de soundtrack op vinyl en het cassettebandje draaide de hele dag door in mijn ghettoblaster. Ik ben dol op muziekfilms en Streets of Fire is wat mij betreft een van de allerbeste. Een lekker vlot spektakel.

Dat komt natuurlijk voor een belangrijk deel door de fantastische muziek. Jim Steinman, de man achter de grootste successen van Meat Loaf, schreef twee geweldige nummers voor Ellen Aim and the Attackers. Diane Lane is fantastisch als de zangeres Ellen Aim, al mocht ze tot haar eigen teleurstelling de nummers niet zelf inzingen. Maar ook de rest van de soundtrack is om van te smullen, met heerlijke rock-’n-roll, opzwepende songs en de geweldige bluesgitaar van Ry Cooder.

Walter Hill creëert met Streets of Fire een volstrekt eigen universum waarin de jaren vijftig en tachtig op een heerlijke manier door elkaar lopen. Neonlichten, stoom, natte straten vol reflecties, leren jacks, motorbendes en een flinke dosis jaren tachtig-kitsch en bijbehorende kapsels. Alles is even sfeervol en stijlvol vormgegeven en bovendien razendsnel gemonteerd.

Het verhaal is lekker simpel. Rockzangeres Ellen Aim wordt ontvoerd door een motorbende, waarna haar ex, Tom Cody (Michael Paré), terugkeert om haar te bevrijden. Paré is de perfecte zwijgzame antiheld, terwijl een jonge Willem Dafoe een geweldige bad guy neerzet.

Walter Hill regisseert het allemaal met een enorme flair. Hij is wat mij betreft nog altijd een onderschatte regisseur, iemand die als geen ander weet hoe je met beelden, muziek, montage en een minimum aan dialoog een verhaal kunt vertellen. Streets of Fire is daarvan misschien wel het ultieme voorbeeld.

Een film vol muziek, actie, kleurrijke personages en een heerlijke artdirection. Een feest voor oog en oor, waarin werkelijk alles draait om stijl, ritme en energie.

Negentig minuten pure fun en voor mij zonder twijfel een van de absolute hoogtepunten van de jaren tachtig. Een film die nooit gaat vervelen.

5*