The Men Who Stare at Goats (2009)

Persoonlijk kan ik me niet vinden in het lage gemiddelde, want ik vond deze film erg vermakelijk.
De cast doet het goed en er komen een aantal leuke rollen voorbij. Verder kan ik me voorstellen dat de humor voor de meesten een beetje hit & miss is, maar ik kon het in deze film toch goed waarderen. Vooral de scenes over de hippie soldaten zijn erg vermakelijk, met als een van de hoogtepunten dat Clooney een flashback krijgt naar zijn vader's reactie op die allereerste keer dat hij als jongetje wilde gaan dansen.
Toffe humor en een lekker vlot verhaaltje. Erg leuk voor een keer.

Er wordt lekker wat afgetript in deze film die het hart duidelijk op de goede plaats heeft.

Het gedrag van, de aanpak door een groep paranormale militairen is de basic joke van het ganse verhaal. Dat volstaat imho helaas helemaal niet om een film te kunnen dragen.

Uiteindelijk herhaalt diezelfde grap zich opnieuw en opnieuw, in een verder flauw en rommelig verhaal. Bijzonder moeilijk om daar 94 minuten m'n aandacht bij te houden.

Kolderieke film met een spiritueel randje. Het verhaal is rommelig, maar Jeff Bridges maakt veel goed. Als langharige hippie sergeant-majoor doet ie nog het meest denken aan the dude die in militaire dienst is gegaan.

Een film die het vooral moet hebben van een aantal leuke rollen voor een groot aantal acteurs. Met name Clooney is behoorlijk droog, maar ook Spacey zet op leuke wijze een onprettig persoon neer. Hij had zeker wat meer screentijd verdient.

Een aantal inside grappen, zoals Obi-Wan Kenobi acteur McGregor wiens karakter niet weet wat een Jedi is, maar over het algemeen moet ik toch bekennen dat de humor niet helemaal bij me aansloeg. De nodige onzin wordt gortdroog gebracht maar is iets te weinig uitzinnig om echt grappig te zijn. De algehele sfeer is echter wel aangenaam, wat in combinatie met het acteerwerk een vermakelijke film oplevert, die een glimlach in plaats van een schaterlach oplevert. 3*.

Rommelig en stuurloos, en dat terwijl de ingrediënten ruimschoots voorradig waren. Absurdisme en het leger is altijd een goede combinatie, evenals de namen Clooney, Bridges, Spacey en McGregor in van de pot gerukte films. Dat het verhaal om die laatste gecentreerd wordt, is dan ook niet goed te verklaren. Zoals blijkt, moet hij na het verscheiden van de oprichters de hele handel en de geest van de organisatie in leven houden, maar waarom dan van hem enkel een kunstmatige proloog is ingelast (er wordt in een aantal vluchtige beelden getoond dat zijn vrouw hem belazerd heeft, en hij altijd verstoken is gebleven van elk maatschappelijk succes en aanzien), terwijl de organisatie zelf via flashbacks uitvoerig besproken wordt, is ook niet goed te rijmen.


Dat zou allemaal nog getolereerd kunnen worden, als de humor maar scherp was. Geenszins het geval; Clooney die gekke bekken trekt valt in een Coen-productie absoluut niet te versmaden, maar hier heeft het allemaal geen aard. Ik ga de misstappen niet eens opsommen, omdat ze zo (niet met opzet bedoeld zoals in een Coen-productie) oenig zijn. Enkel de apotheose met het massale lsdinfuus via het leidingwater was nog wel een aardige vondst. Verder doodt de regisseur de toch al summiere tijd door het tweetal Clooney-McGregor met de auto tegen een steen aan te laten butsen, doordat eerste een wolk paranormaal uiteen probeert te drijven om zijn ego ten overstaan van de onbeholpen laatste te bevestigen. Bovendien had de achtergrond van de Amerikaanse invasie in Irak geheel achterwege mogen blijven, want het dient hier louter als obligaat decor voor een op zichzelf kale film.

“It's the Silence of the Goats!”

Vreemde film. Rommelig en verwarrend, maar soms ook grappig (Jeff Bridges is geweldig) en eigenzinnig. Het acteerwerk van onder andere Clooney, McGregor, Bridges, Spacey en Lang is sterk, en ook in de bijrollen zie je veel bekende koppen. Ze worden alleen niet geholpen door een script dat van de hak op de tak springt, en de film is soms ook gewoon saai. Het is een satire en het gaat soms ook lekker over the top, maar de film mist scherpte en humor. Met deze acteurs is dat een knappe prestatie.

Ask Angela Lansbury

Wat een vieze tegenvaller toen deze film uitkwam, en dat ondanks de goede cast en de verwachtingen van een komedie met onder andere Jeff Bridges. Dat moest toch wel leuk zijn, nou niet dus.... desondanks toch maar weer eens geprobeerd met de vraag of ik het destijds verkeert gezien had. Het antwoord daarop luidt ja en nee.

Aardig is toch wel het verhaal rond de PSY OPS en de wisselwerking tussen Lyn en Bob, en die eerste fase waar Lyn bijzonder zijn best doet zijn krachten te bewijzen maar tevens net zo vaak de boel in het honderd laat lopen. Persoonlijk vind ik de de sarcastische en gemene Larry, Spacey, grappiger, net als de dwaze generaal Hopgood. Op enkele momenten na is de film nooit echt heel grappig te noemen en kan dan ook het best als satire beschouwd worden die de oorlogvoerende mens en het leger, met al zijn belangrijkheid, voor paal zet. Iets waar ik de eerste keer weinig oog voor had.

Aardig is de cast en muziek, leuk is het LSD moment en zoals de VPRO ook in een recensie zegt is het overduidelijk dat de acteurs lol met elkaar hadden, toch heb je er als kijker weinig aan, om als grootste teleurstelling Jeff Bridges te benoemen die toch niet verder komt dan een The Dude-Light. Nee, het idee zal vele malen geslaagder zijn geweest dan het uiteindelijke product.

Oei, flinke tegenvaller. Vrij rommelige en onnavolgbare film die grappig probeert te zijn, maar dat helemaal niet is. Absurde situaties gemengd met ronduit onnozele dingen die nergens op slaan. Een film die bij momenten gewoon ergert.

Vreemde weirdo personages helpen niet echt. Misschien fijn om zo´n rolletje te speken, maar het boeide me maar weinig. Wel een fameuze sterrencast die hiervoor opgetrommeld werd. Zonde van het talent.

Wat een vreemd uitgangspunt ook waarbij het leger een speciale sectie heeft met een spirituele hippiecultuur en paranormale gaven. Nee, dit was het niet.

Amai wat een rariteitenkabinet is dit.

Wel erg leuk, en een enorme cast die zich er zonder lijfsbehoud in stort. Waar me dan eerst en vooral bij te binnen schiet dat het toch over Amerikanen en hun gekkigheid gaat, maar de uiteindelijke held door een geboren Schot gespeeld moet worden. Wellicht net als de armoede van de voice over toch een aanzet om te bedenken dat het allemaal niet echt als komedie bedoeld is, maar als vlijmscherpe aanklacht tegen het neokolonialisme van de VS. Waarbij geen enkel middel geschuwd wordt. Zelfs geiten niet - terwijl geiten toch zulke aimabele beesten zijn.

In de cast is het vooral Jeff Bridges die voor mij de show steelt, al is de rol van hippie hem wel (en wellicht letterlijk) op het lijf geschreven. Evengoed hoeft Clooney niet ver van zichzelf te zoeken naar zijn karakter. Of Spacey, die een vooruit-echo van zijn gevallen zelf levert met een akelig personage, en een nikserig-als-altijd spelende McGregor. Token Scot, laten we het daar maar bij houden.

Als VS-kritiek best leuk, al vraag ik me af of dat wel doorkomt, zo bot als het voor ons hier is is het voor een Amerikaan wellicht te subtiel om te snappen waar het over gaat. Ze hebben de boodschap daar tenslotte nog steeds niet ontvangen, dat blijkt wel.