Alexander the Last (2009)

Toch wel een zeer onderschatte regisseur. Joe Swanberg weet hier ook weer met een uitermate slim en inventief plot device op de proppen te komen. Toch zijn er alleen nog onvoldoendes te vinden. Wel met weinig stemmen maar toch. Je zou toch bij experimenteel indy werk als dit toch meer waardering verwachten.

Swanberg herbruikt hier een zeer ouderwets blauwdruk van een vrouw die verscheurd wordt door twee "love interests" maar het is ook hier de uitwerking van Swanberg die het 'm weer doet. Hij neemt - zoals in meer van zijn films - dit keer de filmwereld als plotdevice, en dan vooral de complexiteit van in character raken en je daarvan los te kunnen koppelen. Onze protagoniste heeft dus zeer moeite haar liefdesrelatie on stage los te zien van haar huidige echte relatie.

Erg treffend, en de verweven scenes met Alex's zus die een heet onderonsje heeft met Jamie en Alex's scene met hem is er ééntje om in te lijsten. Heel mooi, ook de scenes waar de desoriëntatie en twijfel toeslaat bij Alex zijn goud waard. Film kent weer slepende momenten maar deze sleutelmomenten zorgen voor een hele grote payoff.

Swanberg had hier duidelijk wat meer budget. Ook een wat bekendere cast, qua production value ook net allemaal wat cleaner. Gewoon weer een behoorlijk sterke film van Swanberg, die handelt vanuit een zeer doordacht uitgangspunt.

Vooropgezet: ik ben een Swanberg-fan. Ik denk dat ik al zijn films gezien heb. Dat was niet altijd een feest. Met name z'n vroege mumblecore was een bezoeking. Maar hij heeft ook hele mooie films gemaakt. Zijn nek uitgestoken in een Amerika dat niet overloopt van waardering voor nieuwe initiatieven en experimenten.

Deze Alexander the Last komt niet in mijn lijstje van goede films. Terwijl de film begint met een prachtige liefdesverklaring van twee vrouwen, die elkaar de trouwbelofte geven en elkaar eeuwige trouw zweren. Zelden zoiets moois gezien. Spel of voor het echie? Bij Joe Swanberg weet je dat nooit helemaal. Maar later in de film krijgen ze een enorme ruzie, en die is ook weer mooi.

En verder heb ik van deze film weinig begrepen. Rode draad zijn de repetities voor een toneelstuk (altijd vervelend), waarvoor een liefdesscène moet worden gespeeld die weer zijn invloed doet gelden op de relaties van de betrokkenen met anderen. Je krijgt de indruk dat iedereen maar wat doet, en soms is dat prima, en soms is het niks. De film duurt gelukkig niet zo lang. Ondanks dat prachtige begin toch maar twee sterren.