Medicine for Melancholy (2008)

Trailer ziet er erg goed uit. Lijkt me wel een film voor mij!

Staat klaar om te kijken, ben ook wel erg benieuwd.

Wit-zwart film, in al zijn eenvoud, best genietbaar. Interessant om beide hoofdpersonages te volgen in hun gedragingen en opvattingen.

Zouden Afro-Amerikanen nog werkelijk melancholisch doen om hun afkomst en het onrecht die hun voorvaderen werd aangedaan ? Zo te zien wel en borrelt één en ander nog op wanneer ze zich niet 100% aanvaard zien en de realiteit nijpt inzake tewerkstelling, huisvesting...

Ik zie dit genre wel graag (Dance Party USA, In Search of a Midnight Kiss, et cetera) en deze bleef een hele tijd goed aanvoelen, maar dan toch begon het na een tijd minder interessant te worden (mede dankzij een zijspoortje), waar ik voor gevreesd had.

Gisteren gezien op IFFR2017. Film uit 2008, maar in het huidige politieke klimaat waarin minderheidsgroepen zwaar onder druk staan, verrassend actueel. De discussies over hoe om te gaan met je etnische identiteit uit de film zie je tegenwoordig in andere vormen voortdurend voorbij komen op Facebook e.d.. De discussies hier zijn wel mooi en hoewel de hoofdpersonen gaandeweg voor elkaar vallen, is het in ieder geval wel duidelijk dat een existentieel meningsverschil een succesvolle relatie uiteindelijk in de weg zal staan.

Verder mooi om de pure interactie tussen de beide hoofdpersonen te zien. Veel stiltes, veel non-verbale communicatie, veel kleine herkenbare dingen, waardoor het allemaal heel herkenbaar aandoet. Ook effectief gebruik van een kleine scherptediepte, kleurgebruik (op de shirts van de hoofdpersonen na is er eigenlijk nauwelijks kleur te zien), etc. om vooral de aandacht niet af te hoeven leiden.

Ondanks wat schoonheidsfoutjes (als ze in het begin uit de koffiebar stappen hoor je ineens 1 seconde van Telepopmusik's Breathe) en het feit dat het geheel nogal traag aanvoelt, toch een mooie film om gezien te hebben. Ik ben benieuwd naar Moonlight.

Mooi dat als een regisseur doorbreekt zijn eerdere werk in de aandacht komt. Zeker als het debuut zo mooi blijkt te zijn als dit. Nog ruw en imperfect, maar heeft nogal wat waar ik sowieso een zwak voor heb (dwalen, stad bij nacht, soundtrack vol sfeervolle indie).

Dat viel even tegen..

Na het geweldige Moonlight keek ik hier wel naar uit. Mooi wat Jenkins in die film doet met rassen issues, coming of age, licht, schaduw en kleur. Deze Medicine for Melancholy (prachtige titel) roept vooral ergernis op; Micah blijkt een vervelend mannetje en is vooral geobsedeerd door ras en zelfs gefrustreerd. Mis de chemie tussen de twee leads en het foefje van Jenkins om een soort downlight-achtig filter te gebruiken maakt het eigenlijk allemaal een beetje vlakjes visueel ondanks de soms prima cameravoering. De twee interessantste scènes zijn de enige twee zonder de hoofdrolspelers: de discussie over gentrificatie tussen de buurtbewoners (inderdaad een enorm probleem in SF en Micah's liefdesverklaring voor de stad, de enige scène in kleur.