Tom Jones (1963)

Genieten, deze film. Albert Finney was nog een mooie jongen, Susannah York was prachtig. Het achttiende-eeuwse Engeland is heel mooi neergezet, met z'n tegenstelling tussen geparfumeerde stadsadel en naar mest stinkende plattelandsbaronnen.

De naam Tom Jones doet denken aan de zingende truckdriver die zo dol is op damesslipjes - maar de film heeft daar NIETS MEE TE MAKEN.

Beroemde scène : Tom zit uitgebreid te schransen met een vrouw met een enorm decolleté. Al etend versieren ze elkaar. Een geile scène, kan ik u verzekeren.

Ik heb er nooit wat aan gevonden.

Hugo toch!

Ik kan geil wel vervangen door sexy.

Maar daar overtuig ik Wouter vast niet mee.

Oscar voor beste film 1963

Enorm irritante film. Wat dachten ze bij de Oscars? Wilde ze eens een keer iets écht luchtigs pakken dat geen musical was? Hoe dan ook, Tom Jones is een ongeloofelijk rommelige bedoeling. Ontzettend slecht gemonteerd. Spuuglelijk gefilmd. De acteurs schreeuwen bijna constant. Er zitten een hoop kwinkslagen in, maar niemand zegt ooit eens iets scherps. De film lijkt ook nog eens ontzettende haast te hebben, behalve in twee ondraaglijk lang uitgesponnen momenten (de vossenjacht en de eetscène die Hugohei kennelijk als geil ervaarde). Het leek allemaal wat op een wanhopige poging om de nouvelle vague naar de kostuumfilm te brengen, alleen leek niemand te weten hoe je dat precies moet doen. Nee echt, Godardstijl lijkt simpeler dan het is.

Ik kan met de grootste moeite niet zien waar voor iemand hier de aantrekkingskracht ligt. Schijnbaar was dit qua seksualiteit heel gedurfd toendertijd, maar dat mij dit zelf niet opviel zegt al genoeg. Het is maar net iets meer dan American Pie, wellicht omdat iedereen hier constant dure kostuums draagt. Het enige lichtpuntje is Joan Greenwood en het ietwat rustigere tempo in de laatste paar scènes, wanneer de film het gelukkig niet meer zo druk heeft met aandacht trekken.

1,5*

Nieuwsgierig als ik ben naar films die ooit een Oscar wonnen, begon ik aan het voor mij vrij onbekende Tom Jones. De eerste paar minuten was nog wel aardig als een soort van ode aan de stomme film. Daarna gaat het helaas van kwaad tot erger en verging het lachen om deze komedie mij al snel. Ik kwam zelfs niet eens aan lachen toe.

De film ziet er inderdaad spuuglelijk uit, kent nauwelijks een mooi of knap camerashot en heeft ook duidelijk de tand des tijds niet doorstaan. Albert Finney in zijn jonge jaren doet het in het begin nog wel aardig, maar vervalt al snel, net als overigens de rest van de cast, in zwaar over acteren en vooral ook letterlijk vaak in een hoop geschreeuw en gegil.

Men vond het destijds waarschijnlijk een originele aanpak om een kostuumdrama met extra dik aangezette humor te verfilmen i.p.v. het op de oude verfijnde manier te doen. Het voorkomt in ieder geval niet dat de film bij mij zeer oubollig overkomt en de overdreven humor en het constante harde geschreeuw zijn ook duidelijk niet voor mij weggelegd.

1,0*

Ai, wat een strontvervelende onbegrijpelijke Oscarwinnaar is dit. Het is een schreeuwerige wannabe-komedie die geen enkel moment weet te boeien. Dit allemaal aangekleed in 18e eeuwse kostuums en een paar zogenaamde gewaagde scenes.

Ik kan me wel grotendeels bij bovenstaande meningen voegen. Tom Jones is een vermoeiend drukke kostuumfilm, waarin veel gebeurt maar waarvan maar bar weinig ook maar enigszins interessant is. De film ziet er qua aankleding nog wel aardig uit, maar de vele irritante close-ups en de vele snelle overgangen tussen verschillende close-ups verpesten het dan wel weer vrij aardig. Het staat ook te boek als een komedie, maar hoewel de film erg luchtig is, is het eigenlijk geen moment grappig en is er geen scherpe opmerking te bekennen. Het is vooral een film lang kijken naar losbol Tom Jones die uitvreet en dames versiert. Misschien was het in de jaren '60 wel baanbrekend om dat soort thema's in een historische kostuumfilm langs te laten komen, en misschien was het toen ook wel gewaagd. Nu gaat dat in ieder geval niet meer op. Ik zit even te denken, maar voor mij toch wel één van de minste Oscarwinnaars ooit. Na even te checken, plek 4 denk ik, valt nog mee: Around the World in 80 Days, The Sound of Music, Out of Africa zijn misschien nog wel beroerder.

Wat een draak van een film! Werkelijk onbegrijpelijk dat dit een Oscar heeft gewonnen. Voor een komedie valt vooral op dat er helemaal niets te lachen valt. Grappig is het nergens. Het plot heeft verder nagenoeg niets om het lijf, de hoofdpersoon is vervelend en totaal niet interessant en ook op visueel gebied valt hier niets te beleven. Een nogal vreemd verhaal, waarin de hoofdpersoon om de haverklap (en vaak compleet uit het niets) met een andere dame aanpapt. Ik raakte mijn interesse in het (toch al weinig omvattende) plot al snel kwijt. Interessante of leuke personages zitten hier niet in en het acteerwerk is ook niet best. Verder is het allemaal best lelijk gefilmd, zodat de film ook op visueel vlak niets te bieden heeft. Deze film is een goede kandidaat voor de slechtste Oscar winnaar aller tijden en was zonder die Oscar waarschijnlijk (en terecht) geheel in de vergetelheid geraakt.