The Boys Are Back (2009)

Mooi verhaal en toch nog wel een vrij "luchtig" drama.

Tuurlijk, er zitten een hoop aangrijpende gebeurtenissen in deze film, maar ook een paar zeer grappige momenten waardoor de film prima in balans blijft.

Had nooit zo'n hoge pet op van Clive Owen (misschien ook wel door zijn vorige personages in films), maar ik vond hem hier buitengewoon goed. Artie was voor mij echt de spil in de film en zorgt dus ook echt voor die balans die ik eerder noemde.

Ook de mooie beelden van Australie maken deze film zeer aangenaam.

Kortom gewoon checken deze film!

4 sterren van mijn kant.

zeer mooi drama.

Leuke film, aardig verhaal.... schitterende acteerprestatie van Nicholas McAnulty (Artie)... maar soms vond ik de film wel wat te melig .... en "overdone", maar al bij al heb ik er met plezier naar gekeken.

Goede film hoor, kan je als drama-liefhebber zonder blikken of blozen opzetten. Heel even was ik bang dat de film halverwege zou ontaarden in een romantische comedy, maar gelukkig dreef dat vermoeden snel weer af.

Alle rollen goed bezet, met Clive Owen als kopstuk. En wat is Aussie toch mooi, had zo weer zin om terug te keren. Mooie plaatjes van de zuidzijde van Australie. Eindscene ook prachtig.

Mooie film, kan niet anders zeggen!

Clive Owen overtuigt als rouwende alleenstaande vader in een verrassende, hartelijke, authentieke, geloofwaardig en eerlijke film die je raakt. De regisseur slaagt er in om cliché's te omzeilen en van het op werkelijkheid gebaseerde verhaal geen melodrama te maken. Een sterke cast en prachtige muziekondersteuning zorgen voor de rest.

Mooi drama met Owen als weduwnaar die voor zijn kind moet zorgen. Hij past heel goed in zijn rol. Maar voor deze acteur had ik altijd al een zwak.

Het mooiste aan deze film is dat het zich richt op de mooie kanten na een diepe periode en niet op de trieste kant van het verwerkingsproces. M.a.w. het is geen film waar je om de 2 min. je zakdoek moet uitwringen, maar enkele traantjes van het zien naar de relatie tussen de vader en kind(eren), zijn niet uitgesloten.

Het verhaal zelf is noch origineel noch afgezaagd; ik begrijp dat vele mensen hier niet voor zijn, maar ik als open-minded persoon, vond dit wel te smaken.

Dat Joe en Laura stilaan naar elkaar toe groeien, boeide me niet, ik was meer geïnteresseerd in het groeiproces tussen Joe en Artie die het elkaar bij momenten moeilijk maken.
Toch wist ik vaak een glimlach op mijn gezicht te toveren; gewoon als vader en zonen zich samen amuseren of omdat de kinderen eens belachelijk doen. Het was niet moeilijk om me te entertainen, ik had zin in iets ‘luchtigs’.

Het einde was te voorspellen, je moest je hersencellen niet warm maken, maar deze film toont ons een alledaagse relatie tussen vader en kind(eren) en tussen de buitenwereld. Men is (over)beschermend, triestig, gelukkig… in allerlei verschillende situaties.
Alleenstaande ouders kunnen van deze film misschien wel iets opsteken.

Ondanks het waar gebeurde verhaal kon deze film me niet echt boeien.

Vond het allemaal nogal saai.

Maar ja, niet elk leven kan boeiend zijn.

Toch wel goede vertolkingen, daar is niets op aan te merken.

Clive Owen speelt een drukke sportjournalist die na de plotselinge dood van zijn vrouw opeens de zorg van zijn zoontje op zich moet nemen, terwijl hij zich tot dan toe nauwelijks met de opvoeding bemoeide. Hij worstelt bovendien met de combinatie van ouderschap en zijn baan en het wordt allemaal nog lastiger wanneer zijn tienerzoon uit zijn eerdere huwelijk bij hem aanklopt.

Owen doet wat hij kan met dit materiaal, waardoor de film nooit vervelend is, ondanks dat het het basisverhaal al vaak verteld is en de film weinig nieuws onder de zon heeft te bieden. Kijkt aardig weg, maar je hoeft niet voor thuis te blijven.

Aardige film over een man die alleen voor zijn twee zoons moet zorgen nadat zijn vrouw is gestorven. Een film over rouwverwerking en opvoeden die, ondanks deze twee onderwerpen, het sentiment weet te vermijden. Het eerste gedeelte is vrij moeizaam, maar als de oudste zoon zijn intrede maakt, krijgt het verhaal wat meer vorm.

Wat een beetje stoorde - en waardoor het dan ook geen écht goeie film is voor mij - is het feit dat de regisseur nergens een keuze maakt tussen drama en familie/jeugdfilm (o.a. My Girl (1991) zat de ganse tijd in m'n achterhoofd). Het moment dat, en de manier waarop een bende fuivers het huis inneemt... Grease-toestanden ?

Maar toch een fijn, sfeervol en meeslepend verhaal, in grote mate gedragen door de vier hoofdacteurs.

Vond het heel lang duren vooraleer de film los kwam. Echt nieuw is het gegeven eigenlijk niet en heel precies is de karaktertekening ook al niet. Ook het fenomeen van de superalerte kids die zonder verpinken volwassenenen al redenerend klem zetten zit er in. Had beter geheel verwacht.

“I run a pretty loose ship. Basically I've found that the more rules there are, the more crimes are created. So, fewer rules. Fewer, but bigger rules. No interrupting adults...”

Prima film met een goede balans tussen sentiment en oprechte emotie. Een tikje cliché en voorspelbaar, maar als de uitvoering zo goed is heb ik daar geen enkel probleem mee. De Australische setting helpt ook wel, en het acteerwerk van alle acteurs is uitstekend. Er zit genoeg drama in de film, maar The Boys Are Back is vooral een positief verhaal over een gezin van mannen die na de dood van hun vrouw/moeder een nieuwe balans moeten vinden.

Leuke film met een aardig verhaal.

mooie film