Pink Floyd The Wall (1982)

Overigens had midge Ure wellicht ook de rol kunnen spelen. Heel veel acteren zat er niet in.

Prima. Kennelijk zijn we het niet eens over de definitie van ‘nauwelijks’.

Jij hebt kennelijk een hogere pet op van het bereik van popmuzikanten.

Popmuzikanten hadden zeker in de jaren zeventig in Engeland natuurlijk een veel groter bereik dan in Nederland. Als ze dan ook nog wat hits maken, en hun grootste hit zeer controversieel is, dan is het bereik al snel zo groot dat de mensen in het wereldje van de amusementsindustrie zo iemand kennen.

Ik denk dat jij van de bekendheid in Nederland uit ging, en dat nu niet helemaal durft toe te geven. Dat kan.

Verder denk ik dat het helemaal een stunt was geweest als Falco die rol gespeeld had. Hij was nog wat jong, maar zeker er toe in staat geweest. Maar ja, die was toen WEL nog onbekend.

Meeslepende film met de prachtige muziek van Pink Floyd, ja je moet wel van de muziek van Pink Floyd houden om door deze film heen te komen, film leverde mij een aantal kippevel momenten op omdat de combinatie muziek en beeld zo treffend waren voor mij, de beste muziekfilm die ik tot nu toe nog gezien heb

Wat blijft dit toch een briljante film! Snoei hard, geweldige muziek. Een anderhalfuur durende traumatische nachtmerrie.

Grootse Cinema!

Te lang om voor mij boeiend te blijven. De muziek is geweldig ja en veel losse momenten werken ook. Dat eerste deel onder de tonen van In the Flesh? met flink wat oorlog, rellen en rennende kinderen mooi gemonteerd is al geweldig. Ook de animatie vind ik vaak sfeervol en krachtig en werkt ook. Net als heel veel losse scènes. Maar 95 minuten achter elkaar waar het hoofdverhaal door deze structuur nooit gaat leven is echt te veel. Uiteindelijk ben ik me behoorlijk gaan vervelen. En die beleving overheerst voor mij de kwaliteit. 2,5*.

Vandaag herbekeken, blijft een geweldige film om naar te kijken.

Haha, op FB heb ik een leuk clubje gevonden, dat over punkrockmusic gaat. Alles kan daar besproken worden, echt niet enkel punkmusic, maar één band is daar completely not done, en dat is dan natuurlijk Pink Floyd. Dat is fouter dan fout. Ellenlange gitaarsolo's, tergend saaie drumsolo's en dan ook nog een bassist die denkt dat hij god is.

Ik vind dit een verschrikkelijk goede film, en blijf lekker lid van dan FB-clubje.

3 x naar een concert geweest van Waters, 2 x Dark side of the moon en 1 x de Wall. Als muziek dikke 5 sterren, hoef ik geen beeld bij. Echte luistermuziek, Run Like Hell, live. This species has amused itself to death, ook leuk, en hoe realistisch in deze tijd. Niet te hopen dat het zover komt.

Zondag einde van de middag begin van de avond deze dvd even aangeslingerd aangezien zondagsavond altijd wel om muziek draait. Dus met al het sportgeweld met de Giro, F1 en ontknoping Eredivisie vers in het geheugen aan de Pink Floyd, en dat is een band die ik meer dan behoorlijk kan waarderen en inmiddels aardig wat van verzameld heb. Dus dan is er wel een basis van interesse voor zo'n film hoewel een kameraad mij al waarschuwde dat het vager dan vaag was. En daar kan ik hem niet ongelijk in geven hoewel ik op dat vlak dingen beter oppak dan hij dat doet.

En ga er maar aanstaan wat dat betreft met een verweven beeld van een afgestompt en lethargisch hoofdpersoon in de vorm van Pink, afgewisseld met heftige oorlogsbeelden en een totalitaire beeld op straat met anarchie, opstand en een hard ingrijpende politie. Juist, een Google search doet snel blijken dat het om semi-autobiografische dingen zou gaan van Roger Waters, de geestelijke en fysieke toestand van Syd Barrett en een algemene weerzin op oorlog. Voeg daar dingen aan toe als verlatingsangst, een vicieuze cirkel van negativiteit en geweld en isolement en je hebt toch een gelaagd psychologisch geheel. Daarnaast is het allemaal behoorlijk kunstzinnig te noemen, zijn de tekenfilmbeelden op het einde natuurlijk onmiskenbaar wat de videoclip van Another Brick in the Wall betreft en schuilt in het schoolgebeuren natuurlijk een aanklacht tegen de gemiddelde gehersenspoelde eenheidsworst.

Toch heb ik er echt helemaal niets mee ondanks dat de muziek natuurlijk ontzettend genietbaar is en ik wel zoiets heb van dat ik op korte termijn waar weer eens het nodige aan Pink Floyd moet draaien. Doch deze film is niet aan mij besteed. Drie sterren voor de moeite.

Pink Floyd, The Wall is een van de absolute hoogtepunten op het gebied van visual storytelling. Er wordt nauwelijks gesproken, maar de beelden dragen het verhaal met een indrukwekkende kracht. Het gaat daarbij niet alleen om de visuele schoonheid; vooral de beelden zelf zijn sterk. Elke scène vertelt iets over vervreemding, trauma, macht, onderdrukking en menselijk lijden. Regisseur Alan Parker neemt geen visueel blad voor de mond en toont misbruik, pijn en de vele tekortkomingen van de samenleving zonder enige vorm van filter. Die compromisloze beeldtaal sluit naadloos aan bij de deprimerende muziek van The Wall.

Zo is ook de sequentie met de groupies briljant. Zonder enige dialoog wordt een compleet verhaal verteld door middel van beeld, montage als in een stomme film. Je ziet niet alleen wat er gebeurt, maar voelt de leegte, vervreemding en zelfdestructie achter de façade van roem en succes. Het is pure visual storytelling. De scene vertrouwt volledig op de intelligentie van de kijker en laat de beelden het werk doen. Dat is film!

Meesterwerk! Waar blijft de 4k met Dolby Atmos?