Der Name der Rose (1986)

Mooie klooster thriller om het zo maar even te zeggen, met een sterk verhaal en prima spelende Sean Connery is dit een aanrader. Ook de sfeer en setting zijn erg goed gedaan, zeker het labyrinth was het hoogtepunt wel meer zeg ik niet

Het is altijd een regie- en scenario-uitdaging een complex boek te verfilmen. Jean-Jacques Annaud waagde zich in 1986 aan Umberto Eco’s ‘De Naam Van De Roos'. De film was een internationale coproductie met bijdragen uit Duitsland, Frankrijk en Italië. Veiligheidshalve werd gekozen voor het Engels als taal in de film, wel zo handig met acteurs als Sean Connery, Christian Slater en F. Murray Abraham.

Omdat het meeste geld blijkbaar Duits was staat hij officieel bekend als ‘Der Name Der Rose’.

De vormgeving van dit middeleeuwse seriemoord-mysterie is prachtig, met name tijdens de buitenscenes rondom de voormalige Eberbach-abdij in het Riesling-wijngebied.

Speciale attentie verdienen de in de bijrollen gecaste acteurs die een mix vormen van de figuren uit Carl Theodor Dreyer’s ‘La Passion De Jeanne D’Arc’ en Todd Browning’s ‘Freaks’

The Name of the Rose is echt een genot om te herzien. Alleen al door die bizarre hoofden van de monniken is de film goud waard. Er vallen vervolgens best wat doden in het klooster en de intelligente William (Sean Connery) denkt er zo het zijne van. Natuurlijk spelen intriges, angst, machtsspelletjes en religie allemaal een rol in het spannende verloop van het verhaal. Ik moest zelfs aan Indiana Jones denken bij het oplossen van het doolhof, alleen hier gaat het er veel donkerder aan toe. En in dit geval is de duisternis van de angst voor de duivel een zegen voor deze film. Daar kwam de film flink van op temperatuur en is zo voor mij gewoon een klassieker.

Een whodunnit in een middelleeuws klooster met Sean Connery als een soort detective in de hoofdrol. Het zijn de ingrediënten die van Der Name der Rose een geslaagde thriller maken. Het is vooral de sfeer die de film uitstraalt met het verlaten, grimmige klooster in het berglandschap dat ervoor zorgt dat deze boven de doorsnee thriller uitkomt. De decors (zeker het labyrint in de bibliotheek mag niet vergeten worden) zien er erg mooi uit en je hebt echt wel het gevoel dat je midden in de donkere middelleeuwen zit.

Het hele whodunnit verhaal is op zich boeiend genoeg om de volle 2 uur te boeien, omdat er nog een aantal moorden plaatsvinden wanneer Connery in de abdij aankomt en er zitten op zich wel voldoende spannende scènes in om de aandacht te houden. Bij een whodunnit kan je je altijd afvragen of alles wel logisch is wat er gebeurt. Zo had de monnik bijvoorbeeld het boek waarrond het allemaal draait gemakshalve kunnen verbranden i.p.v. er vergif op te doen.

Verder zien de Godvrezende monniken er best angstaanjagend uit en Sean Connery is erg goed in zijn rol als detective. Alles te samen is het toch een bovengemiddelde whodunnit.

3.5*

The Name of the Rose... een film die ik toevallig tegenkwam en die me aansprak, zonder dat ik me ervan bewust was dat deze toch wel al een behoorlijke staat van dienst heeft. Het idee van een middeleeuws klooster waar moorden plaatsvinden vond ik gewoon interessant klinken, dus ik liet het graag op me afkomen.

Mooi dus dat de film eigenlijk precies blijkt te zijn waar ik op hoopte. Een locatie die enerzijds prachtig en anderzijds smerig is en een heerlijk duister sfeertje. Je vergeet volledig dat je naar een film zit te kijken en zit er helemaal in. Super casting ook van de hele groep, want het is moeilijk om een verdachte aan te wijzen. Bijna niemand ziet er betrouwbaar uit en het zijn vooral mannen waar je bij uit de buurt zou willen blijven. Sean Connery is natuurlijk de uitzondering hierop, die de rol van speurneus heel prettig neerzet. Ook F. Murray Abrahm is sterk. Ik begon me af te vragen of ik hem al gemist had. Zijn entree komt vrij laat, maar zodra hij er is, is hij moeilijk nog uit het verhaal weg te denken.

Naast het feit dat ik het mysterie heel interessant vond en de film bij vlagen echt goed spannend wordt, vond ik het mooiste eigenlijk de rol van Valentina Vargas. In een duistere, lugubere setting vormt zij echt met heel weinig middelen een stralend middelpunt, hetgeen natuurlijk ook de bedoeling is. De (intieme) scènes tussen haar en Christian Slater kennen niet veel woorden, maar zijn heel mooi. Het semi-tragische einde - natuurlijk afhankelijk van hoe je het bekijkt - was voor mij in ieder geval echt zo'n moment dat je hardop je verbazing uitspreekt over iemand. Geweldige chemie tussen die twee! Ook tussen Slater en Connery overigens, maar dan in een ander opzicht natuurlijk.

Schitterende film. Eentje waarvan ik blij ben dat ik hem in mijn verzameling heb, want dit is zo'n film die ik in de toekomst nog een keer wil ervaren, ondanks dat lang niet alles even prettig is om te zien. Het gaat misschien nooit écht onder je huid zitten allemaal, maar ik kreeg er wel - in positieve zin - een onbehaaglijk gevoel bij. Mooi dat een film zo'n effect op je kan hebben.

4*