Fados (2007)

Heb m gister gezien in het Filmhuis; het is een mooie film, hoewel ik eerst wel een soort van verhaal verwacht had... was niet echt onder de indruk van de dans in sommige liedjes, maar de muziek geef ik wel een dikke 10 !! het heeft mij echt aangesproken...

Sommige duiden de film ook aan al seen documentaire, waardoor je wellicht een verhaal verwacht. In de essentie is het gewoon een muziekfilm over de fado. Vooral bij mensen die leven voor bepaalde muziek is hun uitstraling en kracht uitermate fijn om ook visueel te zien. Bij sommige stukken is de act eromheen echter niet helemaal boeiend. Een groots minpunt was dat stuk met die Afrikaanse hiphop artiesten, wat compleet uit de toon valt. Hoe verzinnen ze dat soort stupide overlappingen toch!

Ik zou vanavond gaan sporten, maar mijn sportpartner had andere plannen. Ik had dus een avondje rust. In plaats van zweten op de 'wave' rustig naar de bioscoop. Ze draaide Fados, en dat kwam goed uit, want die wilde ik een tijd geleden al graag zien, maar die moest ik toen missen. Is dat constante herhalen van het schuttershof theater toch nog ergens goed voor. Zoals de titel al doet vermoeden gaat deze film over Fado. Het is dus een muziekfilm, met muziek uit Portugal. Ik ben niet zo'n Fado kenner, gelukkig is dat ook geen vereiste. De muziek vond ik mooi, lekker tragisch en met zo veel gevoel gezongen. De opzet van de film vond ik ook interessant. Het zou makkelijk zijn wat sfeerbeelden van het mooie Portugal bij deze muziek te plakken. Dit zal waarschijnlijk resulteren in een wat flauwe reclamefilm voor Lissabon, waar de muziek door de duizenden impressies naar de achtergrond zou verdwijnen. Gelukkig kijken we naar een Carlos Saura film en is er uiteraard voor een andere aanpak gekozen. Een minimalistisch decor, een soort museum waar je lekker kan ronddwalen en genieten van de verschillende stijlen die ze aan ons laten horen en zien. De muziek wordt begeleid door wat archiefmateriaal, verschillende dansers die soms heel mooi een soort van straatscène naspelen, en shots van de guitaarmannen. Deze beelden, samen met de mooie zang en het fraaie spel van de instrumentalisten maken deze film een bijzonder ontspannende ervaring.

Mooie smartlappen.

M.u.v. een klein handje liedjes. Niet alles is even sterk namelijk. Wel tragisch. Van politiek tot de liefde.

Maar dan het visuele aspect van deze muziekfilm. Not my cup of tea. De 'museum-setting' begint al bij liedje drie te vervelen en niet alle vertolkers en dansers zijn een feest voor het oog.

EIgenlijk zet ik dan liever een fado-ceedeetje op.

Redelijk.