Night of the Living Dead (1968)

Terechte klassieker, van genoten, naar huidige standaarden misschien niet flitsend of angstaanjagend genoeg maar ik heb me geen moment verveeld, zoals hier gezegd ook zeer goed gekozen om het in zwart-wit te doen, in kleur had die toch minder indruk gemaakt voor mij denk ik.

“They're coming to get you, Barbara, there's one of them now!”

De ‘godfather’ van de zombie films, zo heb ik deze film wel eens omschreven op het web zien staan maar zelf heb ik hem nog nooit gezien. En nu was ik er wel een beetje klaar mee en ik wou eens de zombie klassiekers van George allemaal gezien hebben. Ik heb alleen ‘Dawn of the Dead’ nog gezien omdat de re-make één van mijn favoriet is. Het begin van een tijdperk waar de zombie (hier soms nog aangeduid als ‘Ghoul’) een start maakt in mijn ogen van populariteit, het is bij mij ooit begonnen bij ‘George A. Romero’ en het is bijna schandalig dat ik ze nog niet allemaal heb gezien van hem.

De film kent een prima sfeer die je eigenlijk best makkelijk meepakt in de film maar, spannend ging het helaas nergens worden. Ik kan best begrijpen dat dit voor destijds doodeng was maar nu kan ik de spanning niet vinden. De film kan hierdoor best traag over komen zeker als we een constante lijn in het huis zelf krijgen met weinig actie, natuurlijk het draaide om overleven maar het is telkens net iets te slap.

De film begon vrij leuk op een kerkhof waar broer en zus een beetje zaten te discussiëren en zelfs eventjes een onderlinge ruzie kregen. Toen er opeens een zombie op het veld liep die de broer vermoorde en de zus genaamd Barbra. Barbra komt uit bij een huis waar ze zich schuil houdt als Ben ook aankomt. Hij besluit haar te beschermen en het huis af te sluiten voor de buiten wereld. Daarna komen ze nog wat mensen tegen die zich schuil hielden in de kelder en samen moeten ze er voor zorgen dat ze kunnen overleven maar dat loopt niet helemaal volgens plan. De aantal zombies neemt toe en ze kunnen zich langer niet meer verweren. Het verhaal was dus wel geinig maar ook niet heel bijzonder, en het was allemaal iets te lang in het huis waardoor het best saai werd om naar te kijken.

De cast was wel leuk. De stijl van horror uit de oudere jaren komt snel terug, die mooie ingezoomde shots op de angstige gezichten van de acteurs. Het verhaal viel wat tegen maar, je komt hier wel uit op de opkomst van de zombiefilms zoals we ze kennen, hier waren ze nog niet zo heftig als nu, rustiger en een heel ander perspectief achter het wezen. Ook deze kan ik waarderen. Erg leuke zit en zeker een mooie start om de zombie films nu eens goed na elkaar te gaan kijken.

3.5*

Laat dat nu net de beste zijn.

Was lang mijn favoriet van de originele trilogie maar ik waardeer Day of the Dead net iets meer tegenwoordig.

Ook eens opnieuw bekeken en ik moet zeggen het heeft wel iets zo'n ouder horrorfilm, ook al is hij dan meer dan 50 jaar oud ondertussen.

Heb er deze keer meer van genoten dan toen ik hem voor het eerst zag

Na de versie van Tom Savini nu de '68 versie aan de buurt en hoewel in grote lijnen qua opzet het zelfde, toch de nodige subtiele en minder subtiele verschillen.

Zo heeft '68 iets langer nodig op gang te komen, en waar de dames, of dame, in de jaren '90 versie van zich af gaat bijten lijken de dames hier een redelijk emancipatieloze en afhankelijke houding te handhaven. Verder een aantal kleine en grote details die nog al anders zijn, vooral het einde zijn de afwijkingen groot, toch hebben beide hun charme in een totaal verschillend tijdsbeeld en sfeerschets.

'68 is zonder meer een kwalitatief sterke film in zijn zwart witte stijl, prima acteerprestaties en waarschijnlijk vernieuwend voor die tijd en moet het bovenal van zijn sfeer hebben. '90 is zo nu en dan behoorlijk over de top, moet niet te serieus genomen worden en ademt daarnaast ook een luchtige licht komische sfeer uit. Iets dat overigens prima werkt. Beide zijn daarom dan ook prettig eens te doen. Toch vind ik van het Romero repertoire tot nu te Dawn of the Dead het beste.

Een klassieker die eindelijk eens een beoordeling krijgt.

Vroeger eens opgezet, maar niet verder gekomen dan ergens in de helft. Nu dan toch helemaal, maar moet bekennen dat er weer een breekmoment ergens in de helft was waarbij mijn aandacht toch wat verslapte.

De opening is goed en eenmaal in het huis is het best wel degelijk van opzet. Het moment dat ook de andere mensen uit de kelder naar boven kwamen, begon de film wat eentonig te worden doordat de aandacht vooral ging naar de relaties onderling dan naar de zombies. Eenmaal de focus terug op de zombies, wordt het verhaal weer interessanter. Een paar onverwachte gebeurtenissen volgen waardoor het gelukkig allemaal niet zo voorspelbaar wordt. Ook de slotscène kan ik waarderen. Night of the Living Dead (1968 ) is het begin van een trilogie geregisseerd door George A. Romero. Later volgt Dawn of the Dead ( 1978 ) en Day of the Dead ( 1985 ). De cast maakt niet veel indruk, vooral de dames blijven wat op de achtergrond. Deze film krijgt een 6,5/10

Sterk begin, cynisch einde. Geweldig!

Zowat de referentie van alles wat nadien nog kwam voor zombiefilms. Uiteraard norm gedateerd, maar deze versie van 1968 bevat vele elementen die we vandaag ook nog zien. Eng zien de zombies er niet uit, eerder loom en nogal traag van aard. Hoewel die in de openingsscène wel een stukje kon rennen zo blijkt.

Sowieso een sterke openingsscène en die werd deels doorgetrokken in het huis. Vanaf het moment dat er nog andere bewoners in het spel kwamen, zakte het wat in en lag de focus op het gebekvecht. Gelukkig kwam er vanaf de uitbraak terug wat schwung in het verhaal en was het einde vlot. Interessant was ook de niet blinde "volg me politiek", maar de discussie welke locatie nu het best was om zich te verschansen/te verdedigen.

Ook bevredigend was het feit dat die ene vrouw toch echt getraumatiseerd was, wat in principe niet abnormaal te noemen is onder deze omstandigheden. Geen topper, wel een klassieker en de ideale opstap naar de sequel.

Op zich nog best vermakelijk. Spectaculair is het allemaal niet maar de discussies over en weer zijn goed. Er wordt niet al te dom gedaan door de personages. Het loopt een beetje ongelukkig af eigenlijk voor iedereen. Het valt ook op dat het hoofdpersonage een zwarte man is. Dat moet voor die tijd toch wel speciaal zijn geweest. Misschien een soort statement. Hoe dan ook, hij deed dat goed. Ondanks dat de film grotendeels single location is, valt dat behoorlijk mee. Sfeer zit goed, beetje spanning, goede soundtrack. Het heeft hier en daar wat Hitchcock trekjes. Nooit echt expliciet gefilmd, dat doet me vooral denken aan Psycho en de wereldberoemde douchescène. Ja best leuk en benieuwd naar andere films van Romero, waar ik na al de films die ik zag nu pas nr 1 van zag.

Net als de originele Texas chainsaw massacre profiteert deze film van de rauwe beeldkwaliteit die het geheel een documentaire-achtige onsentimentaliteit meegeeft. Eigenlijk doet de film heel veel goed: de dialogen vloeien logisch uit de situatie voort met ter zake doende redeneringen die ergens op slaan, de muziek is effectief (ook al is hij dan public-domain en niet speciaal voor deze film geschreven), het sound-design is effectief, de interviews met wandelende experts en militairen ogen realistisch, er is geen humor of satire om de film een komische ondertoon mee te geven en zo de kijker wat op z'n gemak te stellen, en het zwartgallige sfeertje blijft tot en met het laatste shot onontkoombaar. Last but not least spelen de acteurs sterk, vooral Duane Jones als de welbespraakte (en knap ogende) Ben, Judith O'Dea als Barbra (realistisch in shock) en Karl Hardman als de heetgebakerde Harry Cooper die niet altijd de juiste keuzes maakt (wat zou hij met zijn plas doen daar in de kelder?). Maar ja, uiteindelijk blijft het toch een zombiefilm (en zelfs eentje die direct of indirect verantwoordelijk voor de hausse aan wandelende lijken met minimale motivatie die sindsdien de horrorcinema overspoeld hebben), en dat maakt deze film voor mij toch uiteindelijk eerder belangwekkend uit historisch oogpunt dan meeslepend qua entertainment value.

In de jaren tachtig op tv gezien daarna niet meer.

Nu opnieuw gekeken (Criterion blu-ray).

Wat een spannende en beklemmende film zeg!

Ook de 4k filmrestauratie is top

Dit is op veel fronten een irritante film. Mannen die zich uitsloven om hun mannelijkheid te tonen en de vrouwen die worden neergezet als weerloze wezens die alleen maar hysterisch kunnen gillen. Daarnaast wordt er ook slecht geacteerd. Het mag dan een klassieker zijn en een mijlpaal in dit genre, ik vind er nog steeds niks aan.

Eindelijk deze klassieker in het genre gezien. En alhoewel het zijn status weldegelijk verdiend, merk je ook wel dat het de tand des tijds niet helemaal doorstaat, het voelt wel heel gedateerd allemaal.

Stond vanmiddag in de supermarkt in de rij bij de kassa wat om me heen te kijken en kreeg ineens heel erge zin deze film weer eens op te zetten vanavond.

En heb dat dus gedaan.

Laatste keer dat ik 'm zag was in '96 op tv, dat weet ik nog goed omdat ik knetterstoned was, ik woonde boven een coffeeshop in Breda. Die laatste keer kwamen de meest geniale gedachtes in me op,

alsof het grote mysterie des levens in het verhaal verscholen zat en zich voor mijn ogen openbaarde.

De volgende dag echter was ik alles alweer vergeten en kwam het me allemaal veel minder geniaal voor.

Ik had gehoopt dat ik die diepere laag nu weer zou ontdekken, maar nee...

De film begint aardig, op een begraafplaats. Een van mijn favoriete bezigheden: over begraafplaatsen struinen. Geen gezeik aan je kop en toch onder de mensen.

Knappe vrouw ook, die Judith O'Dea... in haar trenchcoat. Niets zo sexy als een blondharige vrouw in een beige trenchcoat. Je zou er bijna hetero van worden.

Trouwens wel grappig, die ene zombie die wist dat hij een autoruit in kan slaan met een baksteen.

De rest van de film, in dat huis, vervalt een beetje in saaiigheid, al heeft het visueel wat weg van Psycho, maar nergens wordt het zo spannend. Zombies stonden nog in hun kinderschoenen zeg maar.

Einde was wel heftig.

Voor mij niet het zombiemeesterwerk dat anderen er wel in zien.

Tja gezien het zwart wit sleur cinema gedoe voor mij niet meer aan te zien.mis ik ook niets mee,zie de hele dag hanging head down zombies overal.

Deze zombiefilm is me toch beter bevallen dan ik op voorhand had gedacht. De zombies zijn net wat dynamischer en minder hersenloos dan de zombies uit pakweg The Walking Dead, want ze zijn nog slim genoeg om bijvoorbeeld een ruit van de auto in te slaan met een steen en zijn bij momenten nog best snel op de been. Dat maakt van hun toch iets interessantere figuren.

Een groot deel van de film draait rond de verschillende personages die zich schuil houden in het huis en de interne spanningen die tussen hen ontstaan. Het zorgt voor een lekkere claustrofobische spanning en het blijft onvoorspelbaar welke acties de personages nemen. Vooral Cooper is het probleemgeval binnen de groep die voor de nodige onrust zorgt.

De toevoeging van de radioberichtgevingen en de nieuwsuitzendingen vond ik overigens ook goed gedaan. Voor niemand was het duidelijk wat er juist gaande was. Er werd gesproken over massamoorden of massahysteries en het is beetje bij beetje dat er meer info verspreid wordt. En natuurlijk het einde waar Ben verkeerdelijk als zombie aanzien wordt en wordt neergeschoten, is een erg bitter einde.

Op naar de volgende zombiefilms van Romero.

3.5*