Rosemary's Baby (1968)

Een intrigerende horrorfilm die toch mee het genre groot maakte. Je had wel de thrillers van Hitchcock, maar verder waren horrorfilms misschien wel leuk, maar werd het in Hollywood niet echt au serieus genomen. Er zouden snel nog meer grote films met demonen volgen zoals The Exorcist of The Omen.

Veel elementen uit de film zijn ondertussen al veel gebruikt in latere horrorfilms, zodat het soms clichés lijken in Rosemary's Baby. Dat heb je helaas wel meer met oudere films. Ik las hier al eerder dat de film weinig schrikeffecten gebruikt, en dat is wel sterk voor een horror. Pas nog de nieuwe Scream gezien, waarin meermaals de deur (of die van kast of ijskast) wordt opengedaan met de muziek die opzweept zodat je verwacht dat er iemand achter verschijnt als de deur terug dicht gaat. Rosemary's Baby moet het minder van die momenten hebben en weet net de sfeer door het verhaal en acteerwerk zo te laten groeien. Interessante figuren en een onderschatte Mia Farrow die zelfs nog geen Oscarnominatie kreeg voor haar hoofdrol in deze film.

Wat Is Er Toch aan de Hand met Rosemary's Baby?

Zit er een reden achter deze copy-paste van de titel?

Blijft een sterke prent. Had deze al eens gezien een hele tijd terug, en in mijn herinnering was het meer horror dan er eigenlijk te zien valt.

Echt wel het soort van film dat me goed ligt, waarbij je mee vast zit in het perspectief van 1 personage dat langzaam de grip op de realiteit verliest (of toch niet?).

Leuke setting ook, dat grote appartementsgebouw in New York met al die rare snuiters op leeftijd die de revue passeren. Vond Farrow erg sterk, Cassavetes vond ik wat te veel 'acteren'. Hij kwam niet zo realistisch over.

Ziet er op visueel vlak ook nog altijd erg knap uit, de film voelt voor mij weinig gedateerd aan. De buitenscènes zagen er ook mooi uit. Zeker 1 van de betere Polanski's voor mij.

Ruime 3,5*.

Opnieuw bekeken maar nu op een hele fraaie 4k versie. Blijf dit echt een hele goede film vinden al had ik liever een spetterend einde willen zien met dat mes waardoor al die vervloekte mensen zouden sterven Afijn de opbouw blijft een sterk punt in Rosemary's baby. Ook leuk is typische jaren 60 stijl. De cast is op Mia Farrow na hemelen. Mia is nu 79 jaar.

Film 4,5
Beeld (4K) 4,5
Geluid 4,0

Een klassieker in het horrorgenre. Niet mijn favoriete genre, dat zal ook wel een van de redenen zijn waarom ik deze film lange tijd links heb laten liggen. Uiteindelijk dus toch gekeken, maar ik vond het helemaal niks. De eerste drie kwartier zijn nog wel aardig, met name door de degelijke sfeerzetting. Op dat moment is echter wel duidelijk hoe het plot in elkaar zit - ook al gebeurt er niet erg veel - en de daarop volgende anderhalf uur heeft weinig meer te bieden. Er zit welgeteld één echt spannende scène in deze film, de verkrachtingsscène. De sfeerzetting is niet verkeerd, maar spannend of boeiend wordt het nagenoeg nooit. Ook de eindscène is behoorlijk zwak en hetzelfde kan gezegd worden van het acteerwerk, dat veelal erg zwaar is aangezet.

Herzien op SkyShowtime, had hem in een ver verleden al keer gezien, maar kon me niks meer herinneren.

Een zogeheten slowburn, maar ik voelde me na dik 2uur bedrogen, wat een slappe hap was dit zeg. Zat nog te overwegen om de 4K aan te schaffen, maar die laat ik mooi links liggen. Farrow speelde eerste 45min nog wel aardig, maar vond het steeds minder worden. De schaarste momenten van sfeer gecombineerd met creepy soundtrack hielpen ook niet mee. Halverwege de film laat ze ook nog bij de kapper haar haar doen en krijgt een pottenkapsel waaraan ik me mateloos irriteerde. Dan nog de scene dat ze zogenaamd de baby al kon voelen: “Hij leeft, hij beweegt! Hier voel maar.” Cassavetes: “Oja ik voel het ook”. Right.. die buik was zo plat als een plank. Kan het nog nepper. Als klap op de vuurpijl een enorme anticlimax finale.

Nee deze hooggewaardeerde “horror” deed me helemaal niks.

Her bekeken. Lang geleden al eens gezien. Toen 3* gegeven. Ik snapte toen al niet waarom de film het zo'n hoog cijfer kreeg. Mijn gedachtegang is eigenlijk hetzelfde gebleven. Beter gezegd, tegen k het mijn cijfer zelfs verlaagt. Het verhaal kon ik niet inkomen. Het acteerwerk is gewoon niet goed. Irritant geacteerd zelfs. Muziek was vervelend om aan te horen, en zeker niet eng. Alles bij mekaar opgeteld gewoon erg matig.

2*

Her bekeken. Lang geleden al eens gezien. Toen 3* gegeven. Ik snapte toen al niet waarom de film zo'n hoog cijfer kreeg. Mijn gedachtegang is eigenlijk hetzelfde gebleven. Beter gezegd, ik heb mijn cijfer zelfs verlaagt. Het verhaal kon ik niet inkomen. Het acteerwerk is gewoon niet goed. Irritant geacteerd zelfs. Muziek was vervelend om aan te horen, en zeker niet eng. Alles bij mekaar opgeteld gewoon erg matig.

2*

Goed om deze weer eens te zien in aanloop naar de prequel. Deze film steekt nog steeds zo ongelofelijk goed in elkaar. Alles is enorm suggestief, en er wordt sterk ingespeeld op de angsten rondom zwangerschap en een vrouw zijn. Rosemary wordt heel de film feitelijk gecommandeerd en onder controle gehouden. Lange tijd vraag je je ook af of ze het zich allemaal verbeeldt of dat satanisten het werkelijk op haar baby hebben voorzien.

Farrow (die er hier kwetsbaar en fragiel uitziet) is echt indrukwekkend, vooral als Rosemary richting het einde van de film paranoïde begint te raken. Polanski weet je daar als kijker goed in mee te slepen zonder dat er echt geweld wordt getoond in de film. Gordon is ook erg vermakelijk als eigenlijk een zwaar aangezet typetje. De stijl van acteren is ook wel vrij oldschool theatraal hier. Dat is het enige dat de film wel duidelijk een product van zijn tijd maakt.

Herziening in de bioscoop.. Echt een fantastische film die zeer zorgvuldig is opgebouwd. Heeft een fraai New Yorks decor. Een themaliedje dat liefelijk en creepy tegelijk klinkt. De eerste keer dat ik dit zag twijfelde ik de hele film of Rosemary paranoïde was of dat er echt iets aan de hand was. De eindscène is meesterlijk, net een klein beetje dik aangezet maar niet te veel en fantastisch camerawerk en bijzondere wisseling van emoties.

4.5* blijft staan.

Wederom toont de verkrachter en pedoseksueel Roman Polanski zijn interesse in het thema verkrachting van vrouwen. Was het eerder het verdrongen jeugdtrauma van Carol die als jong meisje door haar vader werd misbruikt, en vele jaren later de systematisch martelingen en herhaaldelijk verkrachtingen van Paula in de film Death and the Maiden (Film, 1994) - MovieMeter.nl', nu, in Rosemary's baby, is het de duivel zelf die onze lieve Rosemary verkracht.

Saiilant detail is dat Rosemary door haar buren (een satanische coven) wordt gedrogeerd met een substantie in haar eten, waardoor ze halfbewusteloos raakt. Vervolgens wordt ze naakt vastgebonden en onderworpen aan een ritueel waarin ze wordt gepenetreerd door een demonische entiteit, en dit terwijl haar man Guy en de coven toekijken.
Rosemary is niet in staat om instemming te geven vanwege de toediening van drugs Er is sprake van bewuste schending, want Guy heeft actief meegewerkt aan de situatie door zijn vrouw over te leveren aan de coven in ruil voor carrièrevoordeel, en hij is ook nog eens aanwezig tijdens het ritueel.
De film toont krabsporen op haar lichaam de volgende ochtend, en Guy probeert het weg te rationaliseren door te beweren dat hij zelf seks met haar heeft gehad terwijl ze bewusteloos was (een verklaring die op zichzelf al een vorm van verkrachting zou impliceren, zeker in moderne termen).
Deze handelswijze doet sterk denken aan de pedoseksuele verkrachting van een 13 jarig meisje door Polanski zelf in 1977. Hij drogeerde het jonge meisje voordat hij haar misbruikte.

De naieve Rosemary is een moderne variant van de Maagd Maria: puur, gerichtop haar huwelijk en moederschap, en aanvankelijk vol vertrouwen in haar omgeving. Haar zwangerschap lijkt op de Bijbelse onbevlekte ontvangenis, maar dan omgekeerd: zij draagt de Antichrist.
Het onderdrukte, donkere aspect van de psyche (de schaduw) manifesteert zich als geheel in de coven en individueel in Guy Woodhouse en Dr. Sapirstein. Guy vertegenwoordigt de morele corruptie en ambitie die de "normale" man kan verbergen; hij offert zijn vrouw op voor carrièrevoordeel. Dr. Sapirstein, de gerespecteerde arts, symboliseert de institutionele schaduw: een autoriteit die ogenschijnlijk beschermt, maar in werkelijkheid het kwaad faciliteert. De coven (Minnie en Roman Castevet) belichaamt de schaduw van de samenleving – vriendelijkheid als façade voor manipulatie en misogynie.
Minnie Castevet is zorgzaam aan de oppervlakte (ze kookt, adviseert, geeft cadeaus), maar is uiterst manipulatief en controlerend. Ze fungeert als surrogaatmoeder die Rosemary's zwangerschap overneemt, haar lichaam koloniseert via drankjes en rituelen. Zij weerspiegelt angsten rond de onderdrukking van vrouwelijke autonomie door andere vrouwen binnen patriarchale structuren.
Roman Castevet en deels Guy vertonen trickster-trekken: charmant, wereldwijs en bedriegerig. Roman leidt de coven met intellectuele superioriteit en manipuleert Rosemary door haar naïviteit uit te buiten. Zij benadrukken hoe het kwaad niet monsterlijk hoeft te lijken, maar eigenlijk alledaags en sociaal geaccepteerd .De film toont hoe de integratie van de schaduw uiteindelijk wordt geblokkeerd: Rosemary bereikt geen heelheid, maar geeft zich over aan het duistere.. Het kwaad wint niet door brute kracht, maar door subtiele, sociale infiltratie

Polanski's film is als een allegorie van patriarchale onderdrukking en verlies van lichamelijke autonomie. Rosemary's zwangerschap wordt gekoloniseerd: haar lichaam, haar pijn en haar keuzes worden genegeerd of gediskwalificeerd door mannen (Guy, Dr. Sapirstein) en medeplichtige vrouwen (Minnie). Haar paranoia wordt afgedaan als hysterie – een klassieke gaslighting.


Rosemary's baby is een zeer geslaagde film. Mia Farrow speelt de sterren van de hemel als naïeve jonge vrouw die droomt van een gelukkig gezinsleven, maar wiens droom wreed verstoort wordt als blijkt dat zij gemanipuleerd wordt door haar directe omgeving. Eigenlijk was álles goed in deze film: Dik 5 sterren.

Hij werd van een klif geduwd door schrijver Marek Hłasko tijdens een drinkpartij. Roman Polański vermeldde in zijn memoires dat Komeda als gevolg van een vriendschappelijk stoeipartijtje met Marek Hłasko viel en hoofdletsel opliep. Medische behandeling in een Amerikaans ziekenhuis kon zijn leven niet redden. Nadat hij in coma en in terminale toestand naar Polen was overgebracht, overleed hij in april 1969 op 37-jarige leeftijd.

Deze Hasko werd op 26 december 1935 gedoopt in de Kerk van de Heilige Verlosser in Warschau. Er wordt gezegd ... dat hij tijdens de doopceremonie, toen hem werd gevraagd of hij de boze geesten verwerpt, antwoordde met "Nee".

Onze Hłasko, die werd gekweld door schuldgevoelens, overleed zelf slechts twee maanden later op 35-jarige leeftijd. De omstandigheden van zijn dood blijven onbekend. Een hypothese luidt dat hij alcohol met kalmerende middelen heeft gemengd. Degenen die hem goed kenden, houden echter vol dat zelfmoord in zijn geval uitgesloten was.

(Maar de Duivel liet het hier niet bij:

Producent William Castle ontving na de release haatbrieven van mensen die hem beschuldigden van het promoten van satanisme. Hij ontwikkelde ernstige nierproblemen , onderging operaties en hallucineerde scènes uit de film tijdens zijn ziekenhuisopname. Hij herstelde deels, maar zijn gezondheid en carrière bleven aangetast; hij overleed in 1977.

Sharon Tate (echtgenote van regisseur Roman Polanski): Tate, die zwanger was, verscheen oncredited in een kleine rol. Op 8 augustus 1969, ruim een jaar na de release, werd zij vermoord door leden van de Manson Family-cultus (samen met haar ongeboren kind en vier anderen). De moorden werden uitgevoerd met extreme wreedheid en hadden occulte elementen (bijv. "Helter Skelter" in bloed op de muur).

ook de moord op John Lennon in 1980 bij The Dakota (het gebouw dat als Bramford diende in de film) wordt soms losjes gekoppeld, evenals de echtscheiding van Mia Farrow en Frank Sinatra tijdens de opnames (Sinatra liet scheidingspapieren bezorgen op de set).)