L'Équipier (2004)

Aardige film met een gemaakt nostalgisch sfeertje. Eigenlijk moet de film het hebben van dat nostalgisch gevoel, dat door de makers overvloedig erin is gebracht. Want eigenlijk is het niet meer dan een persoonlijke (niet erg spannende) herinnering van 1 persoon. Het geheel was wel aardig om naar te kijken, vooral de mooie beelden van de vuurtoren in de branding was erg mooi. 3,0*

Mooie gevoelige film over verborgen liefde, vele prachtige opnamen op en bij de vuurtoren maken dit zeer aangenaam om te kijken.

stugge eilanders. mooi verhaal en dito beelden. film om van te genieten

Ik ben een liefhebber van de films van Philippe Lioret. Hoewel de regisseur hier niet het niveau haalt van zijn latere Je vais bien, ne t'en fais pas (2006) en Welcome (2009) is deze boeiende vertelling over hoe een buitenstaander buiten zijn schuld een gesloten gemeenschap helemaal op z’n kop kan zetten, meer dan de moeite waard. Vooral Philippe Torreton speelt voortreffelijk als de door velen ongewenste indringer. Het mooie camerawerk draagt bij aan een prima eindresultaat.

Film over een eiland met een vuurtoren en een aantal van zijn bewoners. Dit is weer eens zo'n klassieke film. Alle ingrediënten voor een goede film zijn aanwezig. Een erg mooi en sterk verhaal.

Prima acteurs en karakters. De sfeer is prima. Kortom, een genot om naar te kijken. Als je dit soort films ziet denk je toch bijna zo, dat het toch eigenlijk niet zo moeilijk is om een goede film te maken. De praktijk is echter toch anders.

Een gewoon verhaal in een heel ongewone setting.

Een wat mysterieuze man die in de kleine gesloten gemeenschap van vissers en vuurtorenwachters arriveert en een diepe indruk zal achterlaten. Niks nieuws eigenlijk, maar wel erg sterk gespeeld en in een mooie romantische setting - op een rotsig eilandje met een door de barre en woeste zee omringde vuurtoren. Een 'Enfer', met wat details die in een horrorfilm niet zouden misstaan. Derangère, Torreton en Bonnaire bieden elkaar mooi tegenspel, en de rest van de cast lijkt zonder enig probleem al hun hele leven op het naar vis ruikende eiland rond te hangen.

Waarbij ik BBarbie even moet corrigeren, het is natuurlijk Grégori Derangère die de rol van de ongewenste indringer speelt, de eeuwig glimlachende man met zijn half verborgen kapotte hand. Eigenlijk het enige waar ik wat over twijfel is de raamconstructie waarin het verhaal uit de doeken gedaan wordt - teveel cliche, ondanks dat het een doel dient.

Je hebt helemaal gelijk, blurp194. Bedankt voor de correctie.