Dialogue avec Mon Jardinier (2007)

Absoluut niet zo diepgravend als sommigen hier kennelijk vooraf dachten (leek me eerlijk gezegd ook niet echt de bedoeling) maar wel een erg fijn zomeravond filmpje.

Ai, het is ook echt een praatfilm.

En erg fijn geacteerd vooral ook. Van Auteuil had ik dat ook wel verwacht, maar de mij niet zo bekende Darroussin doet absoluut niet voor hem onder - integendeel, eigenlijk, want zijn Dujardin is zo'n beetje perfect, en ligt me beter dan de Dupinceau van Auteuil. Geniaal wel de scene waarin ze hun oude schoolherinnering ophalen, en dat zet ook meteen de toon voor de hele film.

Wel een beetje op de grens (en af en toe over) van hoeveel Frans ik begrijp, en er zijn wel wat van die dingen waar de ondertiteling je ook niet echt bij helpt. Maar net als met de diepere lagen die sommigen in de film zien, je hoeft het niet altijd tot in detail te volgen om het toch op waarde te kunnen schatten.

Ik was alle drukte van de Bollywood-films even zat en trok me terug met deze Franse film, een top-idee. Alle rust, het gemoedelijke tempo, met een Daniel Auteuil die alles kan. Een echt conflict is er lange tijd niet - er lijkt iets te sudderen qua klassenstrijd tussen de twee maar dat valt ook wel weer mee - en ik kon me lekker onderdompelen in het landelijke. Gelachen om de blik van Auteuil bij de opening van de expositie. Mooie flashbacks tussendoor, heel kort, van de tuinman en zijn vrouw bij het strand. Alexa Barlier en Elodie Navarre waren mooi om te zien. Genoten van deze film. 4,0*

Een prachtig verfilmde vriendschap tussen twee oud klasgenoten, beide uit een andere klasse. "Van der Tuin", de tuinman gespeeld door Darroussin" houdt daarbij met enige regelmaat "van der Kwast" een spiegel voor. Hoe dan ook draagt Jean-Pierre Darroussin de film.

De slotscène vat alles samen: de wijze woorden van de eenvoudige man. 4☆

Drijft nogal erg op het cliché van het romantische contrast tussen grote stad en platteland, maar goed gemaakt is-ie wel.

Met name Darroussin doet het goed, hij deed me denken aan Billy Bob Thornton.

Wat een pareltje! Ik heb ervan genoten!

Goed. Vorige week was te heet om in de tuin te werken dus dan maar een praatje met de tuinier gemaakt voor het tv scherm ter afkoeling. De film vertelt het verhaal van een vriendschap tussen 2 mannen. Het is simpel én goed, het is niet meer dan de titel belooft. Wel goed dat de evidente moraal (norse academische man wordt een beter mens door de volkse filosofie) er niet is of zeer op de achtergrond verschijnt. Geen verzoening met de dochter, de verzoening met ex zeer kort en sober gehouden. Ook het einde met de schilderijen als metafoor dat de schilder eindelijk zijn beroep met passie deelt, is een late toevoeging. Dialogue avec mon jardinier tapt uit het bekende vaatje van 2 verschillende milieus die elkaar vinden, van een gezamenlijk verleden dat voor de één een terugkeer naar de roots is. Maar het is de interactie tussen de twee hoofdpersonages dat aanstekelijk werkt. Luchtig en oppervlakkig maar ook zeer onderhoudend (het reisverhaal van Nice als een banaal monotoon uitstapje, de schoonzoon en zijn Marseille olympic, de feedback over de schilderijen). Het is nu een week geleden en we zijn opnieuw in frissere temperaturen terechtgekomen dus moet ik de tuin weer zelf onderhouden. Maar ik mis de gesprekken met een tuinman.