Oni Srazhalis za Rodinu (1975)

De regisseur was genomineerd voor de Gouden Palm (Cannes) in 1975.

De originele Russische poster vind ik KUNST.

(de soldaten zijn echt als zijnde zand opgebouwd)

Is dat die hier boven, zo nee heb je een linkje?

Zeer fraaie poster inderdaad, maar waar kun je dit in godsnaam huren? De bibliotheek in Rotterdam heeft hem in ieder geval niet.

Van wat ik geleerd heb, via vele pagina's speurtochten is hier helaas helemaal niks van te krijgen, zelfs een normaal plotverhaal kreeg ik niet echt te pakken Zou best wel Russische propaganda kunnen zijn, maar bijna niemand op Internet kent deze film. Raar is dat soms.

Jammer, hij krijgt best een hoge beoordeling op IMDb, gelukkig hebben ze in de bieb wel de War and Peace serie.

is te krijgen onder de titel They Fought for Their Motherland.

Persoonlijk vind ik dit een erg goede oorlogsfilm. Prachtige beelden, genoeg diepgang, alleen jammer van het einde waar de hoofdrolspeler zon 15 minuten bezig is een lelijke boerin te versieren.

De vechtscenes zijn gewoon goed. Lekker intens maar je verliest nooit het gevoel dat je inderdaad op een gigantische russiche vlakte staat met overal om je heen soldaten.

Deze film staat in de top 250 op plaats 126 op www.kinopoisk.ru, de Russische IMDB.

Ietwat tegenvallende propagandafilm,haalt volstrekt niet het niveau van e.g. the cranes are flying of the ascent,al zijn de actiescènes als gebruikelijk bij Bondarchuk weer prima.Daartussen slaat de verveling toe.

Een film met prachtige veldslagen in een dor landschap. Doordat het landschap zo dor is heb je goed overzicht op alle oprukkende tanks van de Duitsers. Als het vechten is afgelopen en plaats maakt voor dialogen tussen de soldaten vervult het eentonige kalle landschap een andere functie. Er is dan immers weinig aanlokkelijks om naar te kijken. De film sust je daardoor als het ware een beetje in slaap totdat je ruw wordt wakkergeschut bij het volgende gevecht.

Ja inderdaad, zoals pippo il buffone het hierboven zegt.

Na al het nodige aan teleurstelling deze week op oorlogsgebied zat ik even te broeden op de volgende stap. En dat werd deze Russische film waar ik even serieus over moest denken hoe deze ook weer heette, en uiteraard moest zoeken om te kunnen kijken. Maar dat bleek deze film meer dan waard en is dit tot nu toe het beste dat ik gezien heb de afgelopen week.

Afijn, They Fought For Their Country kenmerkt zich vanaf het begin al als klassieker qua leeftijd, lengte, en de te verwachten lofzang richting de Russische Helden, want de film is nog van achter het Ijzeren Gordijn om het zomaar te zeggen. Maar vooral dat laatste lijkt mee te vallen waar de opening er niet om liegt qua uitgestrektheid, een eenzame molen als cornerstone en de mannen al veel uren en kilometers onderweg waar een treurig soort grootheid en nietigheid van uit gaat. Waarom zij daar zijn is een al even groot raadsel als waarom een vijand denkt te dit moeten aanvallen en veroveren. Veel gebeurt er aanvankelijk niet waar vooral dialoog overheerst maar ook een bepaalde onzekerheid klinkt en wantrouwen in het opperbevel en regering.

Wellicht geen spetterend begin, toch voelt het geheel authentiek en degelijk aan, iets dat met de eerste oorlogsscenes extra kracht bij wordt gezet. Want deze zijn groot en indrukwekkend van opzet, is het een minpuntje dat de 'Duitse' tanks verre van Duits zijn, van de andere kant is het weer ontzettend interessant ouderwetse tankgeweren in actie te zien in de vorm van de PTRS 41 en PTRD 41. Gezien de enorme stofwolk was de schutter vaak al na het eerste schot gesignaleerd en ten dode opgeschreven maar dat terzijde. Maar de film gaat nog even next level met welhaast hallucinate en nachtmerrie achtige beelden rondom de brandende molen, de brandende grond en oprukkende Duitsers, waar later de gewonde aan rug en benen in het hospitaal ook een bepaalde vibe heeft. Ja, dit is wel interessant, dit heeft de focus, zoveel is wel duidelijk.

En zo timmert TFFTC overtuigend verder aan de ingeslagen weg met een beeld waar de lange stoffige dialogen waarschijnlijk symbool staan voor het onmetelijk grote rusland met weinig meer dan stof en zand tussen de kiezen onderweg naar de volgende zinloze schermutseling. En poeh, wat is dat bombartement op de landtong ook weer overweldigend, je vergeet bijna dat je naar een film kijkt en niet de real deal. Net als de Duitse tanks die het dorpje binnen vallen, ook dat is weer op het realistische en rauwe af. En ergens vermoeid ik dat zoonlief Fedor goed opgelet heeft voor zijn meer dan goede Rota 9. Tevens vermoedt ik dat Joseph Vilsmaier van Stalingrad 1993 ook goed opgelet heeft. Afijn, het mag duidelijk zijn dat dit goed smaakte en dit een meer dan prima oorlogsfilm betrof.