Jariskatsis Mama (1964)

Film met Russische emoties en een markante hoofdrolspeler. Het verhaal wil niet zo, maar door de andere sfeer dan gewoonlijk (karakter, tijd en taal) heb ik er niet zo'n moeite mee.

Het doet wat sentimenteel overacted aan af en toe, maar dat zullen sommigen ook bij Magnani hebben. Het is goed om weer eens vanuit het oosten naar die tijd te kijken en naar hoe mensen met elkaar kunnen omgaan.

Natuurlijk in het Russisch, en vermoedelijk ook Georgisch (?).

Milus zegt: gaan kijken op een zondagmiddag als je zin hebt in een niet te moeilijke, oudere film met temperament.

3.5 punten.

Theatrale en sentimentele film over een soort onwaarschijnlijke markante oorlogsheld. Geen realistische voorstelling van de oorlog, maar soms bijna een geidealiseerd beeld. De scene waar Georgi een tank tegenhoud die een wijngaard overhoop wil rijden gaat in die zin tamelijk ver, maar toch is de op een na sentimenteelste scene waarin een Georgisch liedje wordt gespeeld voor de slapende soldaten zonder meer het hoogtepunt van deze heel aardige, soepel wegkijkende film. Maar een echt grootse film is het zeker niet.

3.0*

De film was en still is een enorme hit op tv in de voormalige USSR. In Georgië zelf was de film nooit echt succes in verschil met de rest van het communistische land.

Eens met starbright boy. Erg theatrale (wat niet helemaal mij stijl is) en vrij sentimentele film. Voorbeelden vind je niet alleen bij het liedje bij de slapende soldaten maar ook bij de verhoogde volumeknop van de soundtrack bij de allerlaatste beelden. Verder een simplistische en eveneens voorspelbare verhaallijn. Ook bij het acteerwerk worden wat steken laten vallen, vooral veel over-acting. Absolute minpunt van de film is dat men de Sovjet-plank weer uit de grond graaft en deze weer rechtop stelt. Maakt ook wat deel uit van de propaganda van deze film. Toch weet dit nooit te vervelen en krijg je vanaf de eerste minuut tot de laatste sympathie voor het hoofdpersonage. Een matige 2,5*.

Pakketservice voor de geïnteresseerden.

Merci JDSsmetje, voor het uitlenen van Djariskatsis Mama. Geining om een Georgische oorlogsfilm te kijken. Dat is niet een land waar ik alledaags films uit kijk. Opzich was deze film prima te doen. Het verhaal was wat magertjes, en te sentimenteel en cliché. Ook de acteerprestaties waren niet alte best. Maar aan de andere kant was het eerste uur vooral sterk, en keek de film hartstikke makkelijk weg. Beetje dubbele gevoelens bij deze film.

2,5* dan maar, omdat het af en toe wat te sentimenteel werd.

Inderdaad nogal overdreven, theatraal filmpje met een onwaarschijnlijk verhaal. Kijkt wel aardig weg want erg vlot, maar laat niet al te veel achter, en voegt niet al te veel toe aan de al bestaande sloot aan nationalistische Sovjet-oorlogsfilms. Makkelijk einde ook van een toch al weinig innoverend filmpje. Leuk voor op de nationale feestdag ofzo..

2*

Mensen mensen toch. Er mag ondertussen toch wel verondersteld worden dat de (met name oorlogs-) Sovjet-cinema bol staat van nationalistische en oversentimentele theatraliteit. Als je dat niet trekt, blijf dan vooral ver weg van deze vehikels.

Ik trek het wel, zeker in de oude cinema. En deze 'Vader van een Soldaat' weet de verwachtingen goed waar te maken. Een tearjerker, deze keer eens niet van epische lengte. Een verademing an sich.

Maar goed. Laten we eerst vooropstellen dat de Sovjet-Unie een groot (van omvang, he!) land was met verschillende bevolkingsgroepen, grofweg gezegd de huidige opdeling van voormalige Sovjet-landen. Het gros van de filmmakers uit de Sovjet-Unie waren Russisch, een handjevol Sovjet-cineasten van non-Russische afkomst wist toch ook door te breken en naamsbekendheid te verwerven. Een van hen was Rezo Chkheidze, van Georgische afkomst.

Rezo Chkheidze's 'Vader van een Soldaat' is wellicht zijn bekendste prent. Ongetwijfeld door de nationalistische Sovjet-verheerlijking. Maar tegelijkertijd wordt die ook enigszins tot kakken gezet. Want de botsingen tussen de Russische en Georgische cultuur (oftewel onenigheid binnen de Unie) spelen een grote rol in de film. Het belachelijk maken van de "dommige" boer uit Georgië versus de onwetendheid (ook hier geuit door de leden van de site, gefeliciteerd) omtrent de gehechte waarde voor vruchtbare aarde, in het bijzonder door DE trots van Georgië: de wijndruifcultivatie. De sleutelscene omtrent deze rode draad in de film gaat door merg en been waar vader Georgi compleet door het dak gaat als een Russische tank door druiventakken paradeert. Maar ook de verbroedering van beide culturen is meer dan mogelijk.

'Vader van een Zoon' is daardoor juist wél een toevoeging aan de keur aan nationalistische Sovjet-oorlogsfilms!

Helaas bevat de film te veel flauwe kluchtige momenten die afbreuk doen aan het geheel. Wellicht de bedoeling om het allemaal wat lichtvoetiger te maken, maar bij mij overheerste de irritatie. Een smet op deze tearjerker die heel wat diepere lagen kent dan de voorgangers alhier ons doen geloven.

Begin was wat al te koddig, maar als contrast voor de latere scènes in oorlogsgebied wel functioneel. Ook in de tweede helft blijft het wat kluchterig, maar anders was het drama te zwaar op de maag gaan liggen wellicht. Het avontuur wordt duisterder met een reeks vrij sterke scènes. Sovjet- Unie / Rusland hoort wel bij mijn favoriete filmlanden en al zijn films als Ivan's Childhood, Come and See of When the Cranes are Flying veel beter, dit is toch ook een mooi voorbeeld van een stijlvolle oorlogsfilm uit de Ussr.