Thirty Two Short Films about Glenn Gould (1993)

Eén van de '1001 films die je moet gezien hebben', en nog mààr 4 stemmen?

Kan iemand hier iets over kwijt?

Ik heb hem niet gezien, maar ik vermoed dat je iets moet weten van de geniale Gould om er iets mee te kunnen. Heb er zelf ook te weinig verstand van helaas.

Wisselende film. Het is een compilatie van 32 korte films, die wel duidelijk samen een geheel zijn. Maar niet elke filmpje is even goed of interessant. Gedeeltelijk zijn het interviews met mensen die hem hebben gekend, maar er zijn ook animaties, sfeerbeelden en daarnaast tamelijk veel gespeelde scenes met Colm Feore als Gould.

Gould was een bizarre persoonlijkheid en dat komt in deze film wel mooi naar voren. Dat maakt deze film denk ik ook voor niet-klassieke-muziek-kenners wel de moeite waard. Het is gewoon een heel aardig portret van een opmerkelijk persoon.

Je ziet bijv. hoe hij concerten tegemoet zag, waarom hij stopte voor publiek te spelen en alleen nog maar studio-opnames maakte, zijn perfectionisme, maar ook zijn sociale leven (hij leefde bijna als kluizenaar), zijn obsessie met zijn gezondheid, het enorme aantal pillen dat hij slikte, zijn angsten. Alles bij elkaar levert dat denk ik een tamelijk compleet portret op.

Colm Feore is wisselend overtuigend als Gould. Waar hij naar mijn idee tekort schiet is vooral in scenes waarin hij opgaat in de muziek, bijv. waar hij danst of waar zijn reactie op de muziek en close-ups van zijn gezicht is gefilmd. Voor mij zag dat er allemaal wat onecht en geknutseld uit. Niet als iemand die de muziek echt begrijpt en beleefd. Maar goed, dat is denk ik iets persoonlijks.

Al met al is de film natuurlijk ook wel een ode aan Gould, maar dat is niet erg. Ik heb er met plezier naar gekeken.

Diary of one day...

Mijn ouders op een zomeravond meegenomen naar het concertzaaltje vd thans uitgerangeerde prachtige oude muziekschool. Ik geloof in 1994 of '95. Het initiatief maakte in mijn herinnering deel uit vh onvolprezen "Filmhuis" (later in het Glaspaleis, thans in de Royal). De toegang was gratis. Desalniettemin slechts ± 35 belangstellenden.

Dit maakte het uitstapje tot een haalbaar iets, een te verhapstukken soort extravagante gok net op het randje.

Ahaha, de bevreemding op het gezicht van mijn arme ouders bij variatie Nr 18, het racende skelet, waarin Gould en de Schönberg Gigue uit Op.25 atonaal worden doorgelicht.

“Heard melodies are sweet, but those unheard

Are sweeter; therefore, ye soft pipes, play on.”

(John Keats)