Cronaca Familiare (1962)

Valerio Zurlini schijnt een verborgen meester te zijn geweest.

Wie heeft ooit van deze regisseur gehoord ? (hoorde het gister voor het eerst)

Edit: Zurlini releases.

Vanaf 13 April t/m 26 April worden de films van Valerio Zurlini vertoont in het filmmuseum in Amsterdam en het filmhuis in Den Haag!

De Nederlandse alternatieve titel van deze boeiende prent was bij zijn release in de Benelux in 1962 "Intiem Dagboek". Het is een fijngevoelig verhaal van een broederliefde tot de dood, naar de roman van Vasco Pratolini. Het leven van de twee broers Lorenzo en Enrico wordt voortdurend getekend door een tweevoudige vloek: hun armoede en de erfelijke ziekte van hun moeder, die stierf aan tuberculose. Wanneer Lorenzo zelf steeds meer last krijgt van dezelfde kwaal, doet zijn oudere broer al wat hij kan om hem te steunen: eerst voor zijn genezing en dan later om voor hem zijn laatste dagen minder ondraaglijk te maken.

Regisseur Valerio Zurlini schildert vanaf het begin een teneerdrukkende, haast plechtig klimaat waarin vele mensen, die al vanaf hun jeugd veroordeeld zijn tot lijden, onbewust hun leven slijten. De grauwe kleuren van de sombere stadsdelen van Florence weerspiegelen hierbij perfect de stemming. De karaktertyperingen door Marcello Mastroianni en Jacques Perrin zijn vooral in het tweede deel sterk ontroerend. "Cronaca Familiare" is een werk dat rijk is aan menselijke weerklank en getuigt van een grote waardigheid.

Bekroond o.a. met de Gouden Leeuw op het Festival van Venetië in 1962 en zeker aanbevolen.

Intrieste film over twee broers, gescheiden van elkaar sinds hun prille jeugd.

Het betere melodrama-werk, in de beginne niet zo toegankelijk, maar ruimschoots vergoed door het emotionele slotgedeelte.

Naast de twee broers is de figuur van de grootmoeder sprekend voor het beeld van een naast het geluk grijpende familie.

De enkele acteurs die in de film voorkomen onderscheiden zich allen in hun rol. Misschien de palm geven aan Jacques Perrin.

Loodzwaar drama waar je voor in de stemming moet zijn. Ik was dat duidelijk niet, het was allemaal wel erg plechtig en dramatisch, wat ook nog eens versterkt werd door de muziek.