Flashdance (1983)

Wie kent Flashdance eigenlijk niet? De titel, de dansscenes en anders het maar al te bekende nummer van Michael Sembello, tja, dit moet je toch een keer gezien hebben en vermoedelijk deed ik dat al wel eens als kind of tiener. Of bepaalde beelden komen met heel erg bekend voor door The Full Monty waar Alex haar laskunsten nogal ter discussie stond. Niet dat de mannen van TFM er veel verstand van leken te hebben aangezien ze aan het lassen is met elektrode en Mark Addy doodleuk roept dat het zuurstof verkeerd staat. Maar fijn, dat terzijde...

Afijn, 18-jarige Alex wil doorbreken als danseres wat ze 's avonds doet in één of andere club terwijl ze overdag constructiewerker is en zit te lassen enzovoort. Bijzonder? Ja best wel want hoe kom je als vrouw op je achttiende aan zo'n baan met toch niet eenvoudig werk. Ik met een metaalbewerking's opleiding en best wel gevoel voor metaal heb het nooit goed onder de knie kunnen krijgen en zij ook niet als ik haar gepor en gesteek zo zie. Een diploma kan ze niet hebben toch wordt ze kennelijk zo aangenomen, bullshit natuurlijk. Ik snap zoiets niet, wie bedenkt zoiets? Maar fijn, ik dwaal af rond een film die eigenlijk een lang verhaal amper waard is.

Want het verhaal, de koudwatervrees voor de dansopleiding, de vlucht in de armen van de voorman, de daarop volgende relationele strubbelingen en miscommunicatie met hem die tot evenveel sex als fitties leidt is bijzonder clichematig. En dan heb ik het matige acteren of de ontzettend slechte standup-comedian Richie nog niet eens benoemd. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat er verdomd weinig van Flashdance blijft staan na deze kijkbeurt door met name het slechte verhaal. Wellicht dat het in de jaren '80 wel iets voorstelde. Ik zie weinig meer pluspunten dan het ontzettend strakke lijf van Jennifer Beals en haar zweetdruipende dansroutine hetero als ik ben, maar daarvoor hoef je jezelf niet te martelen met de hele film want dat kan je zo ook wel meepakken op YouTube. Afijn, het mag duidelijk zijn, geen voldoende.

Lekkere film. Dat wil zeggen: ik zocht een 80s product pur sang en kreeg precies dát! Flashdance kende ik natuurlijk al wel een beetje door de bekende soundtrack, met name het titelnummer van Irene Cara en Maniac van Michael Sembello, maar er komen meer bekende liedjes voorbij. Het grootste defect dat de film rijk is, is al uitgebreid aangehaald hier: qua verhaal stelt deze film vrij weinig voor. Alex wil het maken in de danswereld (en heeft het talent daarvoor), maar is ook wat onzeker en ze heeft wat liefdesperikelen met haar baas. That's it. Er spelen nog wat randzaken omtrent een komiek, een fout figuur en een vriendin van Alex, maar dit komt toch een beetje over als opvulling.

Ik vind wel dat je je kan afvragen in hoeverre dit een groot probleem is. Dergelijke mankementen zijn natuurlijk veelal aanwezig bij dit soort muziekfilms. Sterker nog, ik kan me er eigenlijk geen één herinneren met een overweldigend sterk verhaal. Flashdance komt vooral tot zijn recht wanneer het aankomt op de dansscènes: of het nu gaat om trainingen, de uitvoeringen in de club of natuurlijk de zinderende en iconische auditie op het einde. Ze zijn stuk voor stuk schitterend gefilmd en staan mijns inziens nog steeds fier overeind. Jennifer Beals is een prachtige vrouw, die de hoofdrol als gegoten zit een ook de rest van de cast doet het best verdienstelijk, hoewel zeker niet memorabel. Oscarmateriaal is het allemaal zeker niet, maar Flashdance is een film die de tijdsgeest (vrijwel) perfect heeft weten te vangen en daardoor alleen al tijdloos en met gemak onderhoudend is.

3,5*

Don’t you understand? When you give up your dream, you die.

Na jaren weer herzien op de 4K uitgave van Paramount met Dolby Vision.

Het verhaal focust zich op drie jongeren die hun dromen nastreven. We volgen de 18 jarige Alex Owens die haar droom najaagt om een professioneel danseres te worden. Ze woont met haar pittbull Grunt in een omgebouwd magazijn. Ze werkt overdag als lasser bij een staalfabriek in Pittsburgh en s’avonds verdiend ze bij als exotische danseres in een bar&grill nachtclub Mawby’s. Haar beste vriendin en collega Jeanie traint om professioneel kunstschaatsster te worden en Jeanie’s vriend Richie, die kok is, hoopt stand-up comedian te worden. Op een avond tijdens één van Alex optredens valt het oog van Nick Hurley op haar, de eigenaar van de staalfabriek waar ze werkt en er bloeit wat op tussen hun.

Heb het al vaker gezegd, zo worden films niet meer gemaakt. Een sfeervolle dansfilm met romantiek, drama en feelgood vibes. De muzikale stijl was een inspiratie voor latere films als Footloose, Purple Rain en Top Gun. Leuke rol van Jennifer Beals en een wijze levensles van haar mentor die vroeger ballerina was: “niet blijven dromen, gewoon doen”. De muziek is natuurlijk geweldig en nummers als “What a Feeling” en “Maniac” werden grote hits en worden vandaag de dag nog steeds gedraaid op de radio. Irene Cara zong ook de titelsong van “Fame” uit 1980.

Filmposter blijft ook mooi en de gouden banner en druppels van de slipcover is werkelijk prachtig.

Ik weet niet of de muziekale stijl zo baanbrekend was.Fame ging deze film voor als moderne dans en muziek film. Wel de de visuele stijl eentje die je terug ziet in het werk van Tony Scott die dat perfectioneerde.

Maar bovenal was het de eerste High Concept film. Een film met een simpel maar duidelijk plot (Everyman (of girl) gaat naar de grote mensen wereld, ondervindt tegenslag en overwint) Een concept waarmee Simpson en Bruckheimer groot zijn geworden. Is ook een geweldig boek over geschreven. High Concept over het turbulente leven van Don Simson. Echt een aanrader.

Ik heb hem voor 2 tientjes besteld op Amazon, ben benieuwd en bedankt voor de tip