Straight Time (1978)

Prima misdaad drama en goed geacteerd ook!

Ik heb de Warner Archive blu-ray gezien die een uitstekende beeldkwaliteit met veel

diepte heeft.

Die Max, haha, toch wel een doerak.

Het eerste halve uur dacht ik dat het een braaf mannetje zou zijn maar daarna ging hij echt los. Deze film heeft mij echt verrast.

Met pindakaas issie ook goed!

Hoffman probeert na een gevangenisstraf op het rechte pad te blijven. De aanloop is vrij traag maar uiteindelijk lukt dat niet. Ondanks goede bijrollen, komt de film toch wat stroperig op gang blijft het toch vooral een klein portret van een crimineel tegen wil en dank die niet(s) anders kan.

Uiteindelijk is het ook een fijne typische 70’s sfeerschepping, maar ik had toch op wat meer gehoopt.

3,5

Mijn grootste probleem: ik kan Hoffman gewoon niet zien als "tough guy", voor mij dus een miscast. En dan die "verrassende" romance... zelfs na moord hobbelt ze, ondanks de aanvankelijke scepsis, gewoon weer braaf achter hem aan, kom nou.
Maar er zaten ook wel sterke stukken in, m.n. dankzij Stanton en een onuitstaanbare Walsh. Mijn favoriete seventies-sfeer maakt ook veel goed, vandaar toch drie sterren.

Erg seventies. Met Hoffmann als antiheld die al snel de conclusie trekt dat de wereld hem geen kansen meer geeft en zijn wil om zijn leven te beteren weer loslaat. Best een hoop sfeer en een fijne rolbezetting, maar heel verrassend is het nou ook weer niet. De verandering in Hoffmanns karakter is nogal snel en schetsmatig.

Regisseur Grossbard bleef vooral een theaterregisseur met af en toe een filmuitstapje. Dit is daarvan wel degene die het meest een blijvertje bleek.

Een meesterwerk.

Wanneer Max Dembo (Dustin Hoffman) uit de gevangenis komt, vervalt hij al snel weer in zijn oude gewoonten. Of, zoals hij tegen zijn oude partner in crime en vriend Jerry (Harry Dean Stanton) zegt, die nu een doorsnee leven leidt:“You’re a thief, man. Why don’t you be a thief?” En ik denk dat dit de kern van Straight Time perfect samenvat. Dief zijn, niet omdat je er goed in bent, maar omdat het het enige is wat je kent. Het enige wat je móét doen.

Er is een geweldige scène waarin Max een bezoekt brengt aan Jerry en zijn vrouw. Harry heeft alles. Een mooi huis, een grote barbecue, een liefdevolle vrouw, een zwembad. De dingen waar de meeste mensen van dromen. Maar terwijl ze hun hamburgers eten en Jerry's vrouw even naar binnen gaat, is het eerste wat Jerry tegen Max zegt, of beter gezegd: hij smeekt hem, om hem daar weg te halen. Hij heeft de kick van een overval nodig. Terwijl Jerry's vrouw terugkeert naar de twee vrienden, wordt de camera omhooggetild en zoomt hij uit met een crane shot. We zien het huis, het zwembad, de vrienden, en we horen Jerry zingen terwijl hij gitaar speelt. Is dit niet waar het allemaal om draait? Blijkbaar niet.

Het laat niet alleen de ware aard van zowel Jerry als Max zien, namelijk die van een dief, maar het illustreert ook het onderscheid tussen de veroordeelden aan de ene kant en de 'gewone mensen' aan de andere kant. Iets soortgelijks zien we wanneer Max zijn vriend Willy (de grote en onhandige Gary Busey) bezoekt. Willy, ook een voormalige partner in crime, heeft nu een gezin, en zijn vrouw (Kathy Bates) vraagt ​​Max in een onderonsje om niet meer langs te komen. Het gaat goed met ze, en ze kunnen zich geen nieuwe fout van Willy veroorloven. Of van Max trouwens. Want eerlijk gezegd zijn alle fouten in de film Max' eigen schuld. Hij is gewoon zo ontzettend slordig, zo instinctief. Hij wil zijn misdaden voortzetten, zelfs als het overduidelijk niet volgens plan verloopt; hij moet het gewoon afmaken. En als hij ermee bezig is, blijft hij de grenzen opzoeken. Laten we nog even blijven, nog een paar seconden. Net zoals hij deed met zijn typtest bij het uitzendbureau (toen hij nog de schijn ophield van de wens een 'normaal persoon' te zijn). “I just wanted to finish the sentence.” De tijd is om, Max.

Een ander interessant personage is reclasseringsambtenaar Earl Frank (M. Emmet Walsh). Hij vertegenwoordigt zowel het systeem als de mainstream levensstijl. Hij maakt het Max onmogelijk om zich een normaal mens te voelen, trekt zich weinig aan van de wensen en verlangens van zijn cliënten, maakt een enorme blunder met een drugstest en vertelt Max desondanks dat hij dankbaar moet zijn. Wanneer hij Max van de gevangenis naar huis rijdt en hem vreselijk verveelt met geklaag over zijn vrouw, kinderen en een schoolvoorstelling, breekt Max. Er is geen weg meer terug. Zelfs wanneer zijn lieve en begripvolle vriendin (Theresa Russell) probeert te balanceren tussen een normaal leven en een leven on the wild side, weet Max dat het onmogelijk is.

Die scène waarin Max en Jenny in de ochtendzon in bed liggen. Ze hebben net de liefde bedreven en Max legt zijn hoofd op haar blote borst. Ze vraagt ​​of hij samen met haar wil douchen. Alles is perfect. Maar er is geen weg terug.