Drums along the Mohawk (1939)

Mooie period piece film van John Ford. Vaderlandsliefde staat uiteraard centraal, maar is geheel niet storend. Vooral Colbert is opvallend goed, en de techicolor fotografie is verbluffend mooi. Ruime 3,5*

In veel opzichten weer een typische John-Fordfilm: er is het overdreven patriottisme, de achterhaalde kijk op man-vrouwverhoudingen, en natuurlijk de oliedomme indianen die alleen maar druk gillend in de rondte lopen en alles wat ze zien in brand steken. Omdat ze kennelijk ook nog eens te dom zijn om zichzelf te organiseren, worden ze aangevoerd door een Brit (John Carradine die uit een piratenfilm gestapt lijkt te zijn - inclusief ooglapje). Wat die Brit er eigenlijk voor belang bij heeft om die super-vredige Amerikenen aan te vallen wordt nooit duidelijk, maar dat zal dan wel een vooruitwijzing zijn naar de Brits-Amerikaanse oorlog (en indianen zijn nou eenmaal evil in dit soort films...)

Het centrale verhaal rond Fonda en Colbert volgt verder braaf alle clichés, met zijweggetjes rond wat al te veel komisch bedoelde bijpersonages (die niet grappig zijn), en natuurlijk de in Ford-films obligate zang- en dansscenes met oude volksmuziek. Gelukkig zijn er (richting het einde van de film) een aantal sterke actiescenes rond de belegering van Fort Dayton door de indianen, wat het niveau weer iets omhoog haalt.

Grootste reddende factor van deze film is echter de fotografie. Niet dat de cameravoering nou zo bijzonder is, maar het fijne met die vroege Technicolor-films (zie ook bijvoorbeeld Gone with the Wind of The Adventures of Robin Hood) is dat ze van die mooie volle, diepe kleuren hebben die er nu nog steeds prima uitzien (terwijl veel latere kleurtechnieken gevoelig waren voor slijtage, waardoor ze er al snel mat en vaal gaan uitzien). De film is opgenomen op een aantal mooie locaties in Utah (hoewel het verhaal in de staat New York speelt), en dat houdt het allemaal nog wel redelijk kijkbaar. 2 *

Eens met bovenstaande recensie.

Mooie beelden met prachtige kleuren. Waar Fonda soms wat houterig overkomt, speelt Colbert haar rol met verve. Helaas wordt het verhaal (voor zover dat er is) te vaak onderbroken door (mierzoete) romantische scènes.

Hoezo vredig? Er wordt duidelijk gemaakt dat die kolonisten voor de Amerikaanse vrijheidsstijders zijn en tegen de Tories (waarmee de Engelsen worden bedoeld) en gewapende militia vormen. Let wel: de Engelsen waren op dat ogenblik wel het wettelijk gezag waartegen werd opgestaan, te vergelijken met de Hollands-Nassause (niet Nederlandse) opstand in 1568 tegen de koning van Spanje die tevens door overerving heer der Nederlanden was.

De Amerikanen en Britten (misschien ook de Nederlanders en andere combattanten dieszijds) passen nu in Irak dezelfde tactiek toe in hun "strijd" tegen degenen die Irak voor de Irakezen willen hebben: ieder die niet voor hen is, is op zijn minst een verdachte etc.

In dat opzicht vind ik de film te patriottistisch (niet mijn smaak), maar de beelden zijn prachtig, ook wat betreft de kleuren. Let vooral op de cameravoering: met dat 1.37 formaat beeld wordt veel aandacht besteed aan het geheel, de luchten, de natuur, opnamen van verder weg terwijl tegenwoordig meer close-ups voorkomen.

Voor de DVD (regio 1) is de film in 2004 geheel gerestaureerd.

Na het zeer goede My Darling Clementine, wederom een wat teleurstellende John Ford film. Dit wordt vooral veroorzaakt door het zeer simpele verhaal, en het voorspelbare einde. Wat vooral stoorde is het eerder genoemde patriottisme, en het vertekend in beeld brengen van de indianen.

Te pattriottisch: 1,5*, maar vanwege indrukwekkende acteerprestatie Clodette Colbert uiteindelijk 2,5* (IMDB 5,0/10).

PS

Duidelijk Amerikanen die IMDB domineren met een 7,3/10 score.

Tegen de achtergrond van de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog en gehuld in vaak prachtig impressionistische technicolor, vertelt Ford ons het verhaal over een pas getrouwd paar dat op zoek is naar geluk en standvastigheid. De Amerikaanse droom is echter geen sinecure en bij anvang worden ze, en de vrouw in het bijzonder, dan ook letterlijk en figuurlijk in kadertjes geplaatst. Een hechte en bijzonder tolerante gemeenschap, waar een pasgeboren kind meteen ieders kind is, vormt daarbij de toelaat voor steun.

Bij momenten overgeromantiseerd en oppervlakkig in de weergave van de indianen, maar vaak genoeg donker en zelfs humoristisch (lacht Ford de Amerikaanse droom weg als een fanatieke beoefening...?).

3*

Kan iemand mij vertellen of deze film een goed hulpmiddel is bij het maken van een werkstuk over de onafhankelijkheidsoorlog?

Alvast bedankt.

John Ford geeft met zijn eerste kleurenfilm een mooi kijkje op de onafhankelijkheidsoorlog. Een beetje patriottistisch en sentimenteel is het af en toe wel en het is erg jammer dat de indianen weer eens als geestelijk gehandicapten neer worden gezet maar al met al is Drums along the Mohawk zowel vermakelijk als aangrijpend. Het pasgetrouwde verliefde stel wordt erg sterk vertolkt door Henry Fonda en Claudette Colbert, John Carradine zet de geheimzinnige en kwaadwillige William Caldwell erg goed neer en de mooiste bijrol was die van Ward Bond. De actiescènes die zich in het heetst van de strijd afspelen zagen er niet altijd erg sterk uit en hadden nog wel iets meer gemeden mogen worden maar er is ter compensatie genoeg te beleven in de rest van de film waardoor deze zeker niet slecht is.

De fraaie cinematografie redt deze film, die in allerlei opzichten ouderwets aandoet, van de totale ondergang. Met name het script, dat bol staat van het chauvinisme, laat nogal te wensen over. De stereotypen doen denken aan de scenario’s uit de tijd van de stomme films en zijn nog maar moeilijk te pruimen.

Jammer van Henry Fonda en vooral van de als altijd charmante Claudette Colbert, na Carole Lombard mijn favoriete actrice uit de jaren ’30.

Voor mij was dit een tegenvallende film.

Het liefdesverhaal tussen Ford en Colbert en hun tegenslagen die ze te verwerken hadden vond ik eerder saai dan boeiend om te volgen.

Omdat het romantische verhaal van Ford en Colbert veel tijd in beslag neemt hoop je dat de actie scenes nog enige indruk maken .

Misschien dat toen de actie scenes nog spectaculair waren maar helaas stelt nu niks meer voor.

Want zoveel gek actie zit er nog niet eens in en wat we te zien krijgen is maar matig .

Zo zien we een handjevol indianen die een huis in as leggen .

En dan hebben we nog een achtervolging van drie indianen op Fonda.

Maar ook de aanval op het fort stelt niet veel voor bovendien krijg je er ook niet veel van mee omdat het in de donkerte afspeelt.

Ik ben het dan ook eens met BBarbie die schrijft.

De fraaie cinematografie redt deze film, die in allerlei opzichten ouderwets aandoet, van de totale ondergang.

Mwa, beetje saaie houterige bedoening.

Vond alleen Edna May Oliver (as usual) wel leuk.

Krijgt een blu-ray release bij Koch in Duitsland.

Details - Blu-ray - Koch Media Film - kochmedia-film.de