The Russians Are Coming, the Russians Are Coming (1966)

De debuterende Alan Arkin (als ik 'm zie vind ik 'm altijd goed) was erg geestig in deze film. Een kluchtig niemendalletje eigenlijk, en waarschijnlijk erg tijdgebonden.

Arkin kreeg direct een Oscarnominatie

Was leuk maar ook voor zo'n oudje erg voorspelbaar.

Toevallig zapte ik net langs MGM en begon deze film. Bleef toch hangen en hij begon steeds meer te boeien.

Leuke film met een leuk einde.

3.5*

Origineel idee om in volle Koude Oorlog daar een komedie rond te bouwen die dan nog plezierig uitvalt ook, met dolle toestanden maar ook gevatte insinuaties en wat satire, o.m. op de Amerikaanse flair.

Bovendien toont de film in zijn geheel wel aan hoe ver de burger en ook de gewone soldaat staat van het politiek touwgetrek dat zo vaak naar oorlogstoestanden leidt.

Alan Arkin als de Russische luitenant Rozanov verdiend in de prijzen om zijn uitstekende act. Ook Brian Keith, als een eilandwoordvoerder, zet meer dan een karikatuur neer.

Aardige film waarin de inwoners van een Amerikaans eilandje in rep en roer raken als de bemanning van een Russische duikboot strandt. Flink overdreven allemaal, maar op een leuke manier. Echter heb je het op een gegeven moment wel gezien. Toch nog 3.0 sterren omdat de film er wel goed uit ziet en de cast het ook wel leuk brengt.

Lichte tegenvaller. Het plot is te dun en de grappen zijn te flauw en te lang uitgemolken om er een film van 2 uur van te maken. Het middenstuk had met gemak een half uurtje korter gekund. Leuk om een keertje gezien te hebben, meer niet.

Wat een leuke film, toen al dat gedoe in 1966. (je weet wel)

Film waar ik tot voor kort nooit van had gehoord was destijds een behoorlijk succes, met meerdere Oscarnominaties- 1966 was in de VS kennelijk geen geweldig filmjaar. Wat voor de film spreekt is dat men breekt met het starre vijand-denken: The Russians Are Coming (x2) is een Koude Oorlog-film waar de Russen menselijk worden getoond, en op het eind zingt men nog net niet gezamenlijk liederen aan het kampvuur. De premisse is best aardig, maar wat volgt is een vrij voorspelbare opeenvolging van paniek en misverstanden. Het verbaasde me dan ook niks dat de schrijver tot het Ealing-kamp behoort.