Wild River (1960)

een hele trage, vrij onevenwichtige film, die de racistische rednecks en hun slachtoffers, de zwarten wel heel stereotiep afschildert.

De lovestory is traag maar overtuigend en dat geldt zeker voor de rol van Jo Van Fleet.

**' 2,5 op 5 **'

Meeslepend sociaal drama met uitstekende vertolkingen van Clift, Remick en vooral Van Fleet. Misschien wat traag af en toe maar zeker boeiend tot het einde. Veel figuranten zijn inwoners van Tennessee, waar deze film deels werd opgenomen. ****/*****

Misschien maar eens opnemen morgen, cast en regisseur is veelbelovend in ieder geval!

Onbegrijpelijke lage score voor zo een meeslepend verhaal met een top cast.

Beste rol van Lee Remick die ooit speelde (persoonlijke mening)

Net nog eens afgekeken sprankelend drama die inderdaad te weinig stemmen heeft

Prachtige fotografie in cinemascoop ,met een schitterende cast boeiende film

Dat is in Days of Wine and Roses (mijn persoonlijke mening).

Bijzonder interessant drama, strak geregisseerd door Elia Kazan en met mooi, ingetogen acteerwerk van de drie hoofdpersonages. Jammer alleen dat het conflict met de plaatselijke bevolking over de gelijke betaling van zwarte arbeiders wat oppervlakkig uitgewerkt wordt. Maar verder een uitstekende film.

Een sociaal drama over een thema dat in de VS nog een stuk essentieler is dan hier. Hoever kan de overheid gaan in het bemoeien met het priveleven van de Amerikanen? Generaliserend hebben Europeanen daar gemiddeld genomen minder moeite mee. In de VS is het op verschillende niveaus altijd een van de grote maatschappelijke discussies geweest en zelfs de oorzaak van de burgeroorlog (die meer ging over of de federale regering de staten alles kon opleggen met als aanleiding slavernij, dan dat het puur ging over slavernij zelf). Dat thema wordt door Kazan teruggebracht naar een klein verhaal over een oudere dame op een eilandje in Tennessee en het algemeen belang van een damsysteem om overstromingen te voorkomen. Een conservatieve plattelandsstaat. Dat wordt gedrenkt in het racisme van de jaren '30. Met een mooie rol van Jo van Fleet.

Het is een beetje jammer dat om het wat behapbaarder te maken voor een groot publiek er een liefdesrelatie in de film komt. Hoewel de relatie ook meer kansen geeft om met de thema's te spelen en er prima wordt geacteerd door beiden voelde het toch als een compromis. Vooral omdat er nog meer uit het andere verhaal gehaald had kunnen worden.

Ik zag dat de film gebaseerd was op twee boeken. Heb nagezocht of de relatie uit het ene boek kwam en het eilandje uit het andere, maar dat heb ik niet kunnen vinden.

Typische Kazan eigenlijk. Intelligent en interessant, maar net geen favoriet van me. En hoewel het eigenlijk te weinig zijn voor echte conclusies (dit is mijn vijfde) geldt dat eigenlijk voor zowat alles wat ik van 'm gezien heb (Streetcar steekt wat boven de anderen uit).

3.5*

On the Waterfront mag er anders ook wel zijn, hoor!

Overigens wees Kubrick in een interview collega Kazan aan als de beste Hollywood-regisseur van jaren '50 en '60. Ik weet niet of hij daarin gelijk heeft, maar ik vind Kazan wel een hele goeie al zijn niet al zijn films helemaal geslaagd..

Toch is die liefdesrelatie datgene wat nog steeds het meest beklijft van de film, samen met de natuurbeelden. Remick en Clift zijn hier zeer overtuigend en lijken echt verliefd te zijn. Misschien een compromis, maar Kazan heeft het roer dan misschien helemaal omgegooid en de romance het belangrijkst gemaakt. Ik vond deze film destijds samen met Baby Doll juist het beste wat ik van Kazan gezien heb.

Een genuanceerd, volwassen, ontroerend en tragisch melodrama over vooruitgang versus behouden van het bestaande of dat wat de overheid noodzakelijk vindt tegenover de zelfbeschikking van het individu, in combinatie met racisme en zuidelijke trots. Een historisch verhaal in het kader van het veranderende Amerika, anno jaren dertig. De productie was, buiten de regie, mede zo sterk door een op hoog niveau opererende cast; Jo Van Fleet, zelf 46, was oprecht en bezielend als de 80-jarige hooghartige, eerbiedwaardige, sterke, prikkelbare en koele grootmoeder. Montgomery Clift was eveneens geweldig als de ruimdenkende maar zakelijke ambtenaar; tussen hem en Lee Remick (fantastisch aangrijpend) was sprake van chemie. Als ik Clift zie spelen moet ik altijd denken aan zijn verborgen homoseksualiteit: dat moet in de jaren vijftig een verschrikking geweest zijn en hij ging dan ook ten onder aan drugsgebruik. Hij was 45 toen hij in 1966 stierf.

Mooi drama over een man die moet zorgen dat een eiland onbewoord wordt ivm een overstroming. Komt wat traag op gang maar wordt dan wel een goed verhaal.

I know I'll probably regret it, and I'm sure you'll regret it

Elia Kazan is toch een regisseur met een zekere naam. Ik vind niet alles even goed wat hij maakt, maar films als On the Waterfront en Splendor in the Grass hebben toch zeker hun kwaliteiten. Wild River was één van de meer minder bekende films van Kazan en het verheugde me dan ook om dit gisteren op het grote scherm te kunnen aanschouwen. Ik had geen idee over wat de film ging of wie erin meespeelde (al was Montgomery Clift wel ergens blijven hangen) en dus vrij blanco aan de film gestart.

En het resultaat mag er in ieder geval zijn. Vooral het eerste stuk met de dialogen tussen Glover en Ella zijn werkelijk heerlijk zinderend. De voorzichtige passen van Glover wanneer hij voor het eerst voeten zet op het eiland, de afwijzing door heel de familie, zijn onvrijwillige duik in het water, het gesprek tussen Ella en Sam over de verkoop van de hond van Sam, ... Stuk voor stuk geweldige scènes die er voor leken te zorgen dat Wild River wel eens het magnum opus van Kazan zou kunnen worden. Jammer genoeg weet hij dat gevoel niet helemaal vast te houden. Vanaf dat het, in films van deze ouderdom schijnbaar verplichte, romance plotje er wordt bijgehaald lijkt de film zich te gaan verliezen in een niet altijd even goed gebracht zijspoor. Echter weet Kazan zelfs dan nog wel de nodige indruk te maken met een aantal scènes. Mooi einde ook met Ella die wordt begraven op het enige stukje van het eiland dat niet overstroomd, maar de vlucht van Glover met Carol en de kinderen voelt wat abrupt en gerushed aan.

Montgomery Clift, het begint toch wel langzamerhand één van mijn favoriete acteurs te worden in de klassieke Amerikaanse cinema. Hij overtuigt over de gehele lijn als Glover die tegen wil en dank een oud dametje van haar eiland moet zien te krijgen. Dat kranige dametje wordt gespeeld door de toen 45-jarige (!) Jo Van Fleet en het is genieten van de dialogen tussen hen beide. Met Lee Remick komt er nog een derde speler in het verhaal en de mooie Remick speelt met verve de brug tussen Glover en Ella. Voor het overige nog een aantal geslaagde natuur scènes en vooral een zeker knagend gevoel van realisme. Het racisme thema wordt misschien wat te stereotiep neergezet (maar wat weet ik er van, ik ben een blanke Antwerpenaar die in 1991 is geboren) maar zelfs dan nog altijd de moeite om te zien.

Jammer dat Kazan dus niet het niveau de gehele tijd zo hoog kan houden, maar zelfs dan nog is Wild River één van die degelijke Amerikaanse drama's die het Hollywood in de jaren '50-'60 rijk is. Het voelt toch echt aan als een genre op zich en Kazan wentelt er zich perfect in.

4*

Goeie film over een oude, koppige vrouw die haar huis niet wil verlaten als er een dam gebouwd wordt. De film speelt zich af in Tennessee tijdens de grote depressie en is in die hoedanigheid als sociaal drama zeker geslaagd. Ondanks het goede acteerwerk zijn de scenes van de romance tussen Lee Remick en Montgomery Clift wat langdradig. Echter is het Jo Van Fleet die de meeste indruk maakt van de cast.