Mùi Du Du Xanh (1993)

Deze prachtfilm destijds (1994) in de bios gezien. Op basis van mijn herinnering gewoon 5 sterren. Heb ooit de NTSC-versie (Columbia Tristar - Engelse subtitels) van Usenet geplukt en gebrand, maar nog niet teruggezien.

Laat ik die laatste nou net vorige week in Londen hebben gekocht (slechts 5 pond, maar toch).

Dus @grovonion: ben ook erg benieuwd naar de kwaliteit van de Lumière-editie. (Zie op fnac.be al een spelfout op het hoesje!)

De uitgave van Lumiere is puntgaaf, -fal.

Alleen jammer dat er geen extra's op de DVD te vinden zijn en dat er een aantal onnodige foutjes op de DVD staan. Zo staat er op de DVD-hoes een speelduur van 123 minuten. En op de achterkant van de DVD-hoes staan twee screenshots van de film Cyclo. Een film die Tran Anh Hung pas na The Scent of Green Papaya zou maken. Of is dat bedoeld als een stille hint?

In het buitenland is er een BR gepland voor april dit jaar. Hopelijk volgen er meer!

Mooie film, met het hart en ziel op de juiste plaats. Prima debuutfilm van Tran Anh Hung.
Typisch herkenbaar als aziatische arthouse. Wat zoveel wil zeggen dat het een film is zonder grote gebaren, groot drama of uitgesproken dialogen. Nee de schoonheid van een film als The Scent of Green Papaya zit hem in het oog voor de kleine details.

De film is vooral een 'slice of life' van een jong meisje wat als hulp in dienst komt bij een rijke(re) familie. In het eerste gedeelte zien we haar als 12 jarige en in het tweede deel als jonge vrouw van begin twintig. Het is een aandoenlijk portret van een lief bescheidde meisje wat haar geluk weet te halen uit de kleine dingen in het leven (en uiteindelijk wordt ze daar ook in beloont).

Veel aandacht voor (meestal) subtiele uitdrukkingen en vooral veel aandacht voor de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. Er wordt mooi gespeeld met licht en geluid, erg fijne warme sfeer je waant je bijna daadwerkelijk in Azië (alhoewel ik bij Saigon zelf vooral moet terug denken aan de enorme heksenketel aan mensen en brommers ). Maar goed de film speelt dan ook in 1951 wat een hele ander tijd was natuurlijk (subtiel ook dat de oorlog op de achtergrond een beperkte rol speelt). Bijna niet te geloven dat de film in zijn geheel in een studio is opgenomen.
En natuurlijk is er de focus op de huishoudelijke taken en dan vooral het eten, iets wat in Aziatische films een vaak prominentere rol lijkt in te nemen dan in Westerse films. Niet erg, want ik krijg altijd weer trek als ik zo'n maaltje met verse groente, vis of vlees liefdevol bereidt zie worden...
De camera zweeft ook heel mooi door het geheel, prachtige lange shots die vooral in het tweede deel omlijst met klassieke muziek geheel tot hun recht komen.


Lekkere onthaast-cinema van een bijzonder getalenteerde regisseur.

4*

Mooie recensie Ramon!

Ben het er helemaal mee eens.

Over lekkere onthaast-cinema gesproken, deze van Anh Hung Tran spant wat dat betreft de kroon:

Mua He Chieu Thang Dung (2000)

Voor de geinteresseerden, de Lumière dvd van The Scent of Green Papaya is aantrekkelijk geprijsd:

Scent of green papaya - DVD - BESLIST.nl

Thanks voor de link, kappeuter

Een lieve, mooie film, die het vooral moet hebben van de sfeer en de fraaie beelden. Wat mij betreft had er best wat meer verhaal in mogen zitten, zoals in het erg mooie, laatste half uur. Zeker de moeite waard, maar een tweede keer kijken kan nog wel even duren.

Mooie sfeervolle film met prachtig camerawerk, waaronder het fraaie kleurengebruik vooral opvalt. Verder werd er niet al te veel gezegd, vooral in het tweede gedeelte niet. Het verhaal stelt misschien niet zo veel voor maar dat is waarschijnlijk ook niet de bedoeling geweest van de regisseur. Het hele gebeuren moet je gewoon ondergaan en niet te veel vragen stellen. Het gaat in dit filmpje gewoon om de kleine dingetjes, zoals bij voorbeeld het klaarmaken van allerlei lekkere Vietnamese gerechten en nog meer van dat alles. Net zoals bij de Japanse film Megane die ik gisteren gezien heb vind ik dit ook echt een filmpje waarin de Boedhistische levensfilosie uitstraalt. Dat de film afsluit met het beeld van de Boedha zegt genoeg.

3,5*

Een mooie film, met een fijne cinematografie, waarin de prachtige kleuren die hier gebruikt worden, op een fraaie wijze tot zijn recht komen. Verhaaltechnisch is het best interessant. Ondanks dat er niet heel veel gebeurt blijft het behoorlijk boeiend, al verliest de film in het laatste half uurtje wel wat van zijn kracht, waardoor de vier sterren er uiteindelijk niet inzitten.

Mùi, het hoofdpersonage, wordt in ieder geval geweldig neergezet. Zowel de jonge, als de iets oudere Mùi hebben een ontzettend sterke liefdevolle uitstraling. Zelden iemand zoveel liefde zien uitstralen als zij. De film is erg sfeervol, dankzij de frisse heldere kleuren en het aangename rustig voortkabbelende tempo, waarin het leven zich daar voortbeweegt. Vooral de eerste helft werkte voor mij heerlijk ontspannend, en als je eens een film zoekt waarbij je lekker tot rust kunt komen, dan is dit zeker een aanrader. Het acteerwerk is ook prima en de acteurs zijn vooral erg sterk in de non verbale communicatie, iets waar Aziaten vaak wel goed in zijn.

Ook de tweede film, die ik zag van Tran Anh Hung, is goed bevallen. Xich Lo is duidelijk nog wel een stukje beter, maar voor een debuutfilm is dit verre van slecht. Ook is het een mooie film om eens te kijken hoe het er in een andere cultuur aan kan toe gaan.

3,5*

Tegenvallend.

Duidelijk een regisseur die met de jaren beter is geworden. Xich Lo was een aardig opstapje (maar nog steeds niet geweldig), Tran's À la Verticale de l'Été toonde voor het eerst echte sporen van zijn talent.

Al is z'n stijl hier natuurlijk wel al erg herkenbaar. Had meer verwacht van het camerawerk en kleurenwerk, iets wat toch in z'n latere films beter tot z'n recht komt. Verder wel een aangenaam gezapig sfeertje, maar omdat er visueel niks tegenover staat en ik de soundtrack serieus onaangenaam vond kwam dat nooit echt goed uit de verf.

Wel erg knap om te lezen dat alles in een studio is opgenomen, dat zou je er absoluut niet aan afzien. Vraag is wat je er verder mee bent natuurlijk. Werd naar het einde ook wat vermoeiend, wat jammer is voor een loom filmpje als dit. Laatste half uur was aardig zwoegen, waardoor er van de score uiteindelijk niet zoveel meer overbleef.

1.5*

Prachtige Beelden & Prachtige Muziek.

Sfeervolle beelden, rustgevende muziek, voor mij allemaal iets te rustig, werd erg slaperig.

Een sympathiek verhaal uitgewerkt in een stijlvol tropisch 'stilleven' (schijn bedriegt) waarbij als kijker bijna alle zintuigen wel geprikkeld worden. De acteerprestaties van de kleine Mùi zijn overtuigend (het eerste deel van de film vind ik dan ook het sterkste), het acteren van de tien jaar oudere Mùi overtuigt echter niet altijd zo, die acteert af en toe wat overdreven. Dat is echter ook het enige smetje op de film, waarvan ik verder niet echt merk dat hij alweer ruim twintig jaar geleden gemaakt is... Al een paar keer herzien zonder dat hij gaat vervelen. 4,25*

Volledig in de studio opgenomen en dat zie je gewoon wel! Het ziet er allemaal te steriel uit.

Verder geen echt bijzondere film. Verleidelijk om 'm de hemel in te prijzen, maar ik vond het maar saai eigenlijk. Norwegian Wood, z'n laatste is nog steeds veruit favoriet bij mij.

Zorgvuldige, minitieuse cinema. Hier primeert het visuele. De kleurrijke camera volgt kleine huishoudelijke bezigheden, beschrijft de mooie interieurs, de plantenpracht en typeert menselijke gevoelens. Op de pesterijen en wrede spelletjes van de kleine bengel na amper actie. Een tikkeltje meer story had gemogen, maar ook zo is het relaas over de jonge jaren van het meisje Mùi mooi. De meeste indruk maakt ze als 12-jarige, in al haar bescheidenheid, goede voornemens, nieuwsgierigheid naar deze voor haar nieuwe wereld en haar kinderlijkheid. Jammer dat de actrice die haar "10 jaar later" vertolkt niet dezelfde spontane oprechtheid kan uitstralen, al ga ik daar zeker geen echt minpunt van maken.
Zag van Tran Anh Hung reeds een 3-tal van zijn latere films. Geen enkele van de drie kon me echt overtuigend bekoren, zodat deze "L'Odeur de la Papaya verte", ver van een meesterwerk te zijn, wel het best meeviel.

Mooie ingetogen Vietnamese film over een dienstmeisje in dienst van een welgesteld gezin. Net als bij pakweg Terrence Malick krijgt de natuur een prominente rol in de film met prachtige beelden van druppende papaya's of een kolonie mieren. Eén van de zoontjes deinst er vervolgens ook niet voor terug om een aantal keer de mieren te folteren met kaarsvet of te verpletteren. Naar verluidt is de film opgenomen in een Franse studio. Knap om dan dergelijk mooi resultaat af te leveren. Prima decor, top!

Vooral het kleine meisje trok me het meeste aan. Zeer fijne vertolking, open, loyaal en oprecht. Zo heel veel gebeurt er niet, maar de harmonie met natuur en het leven van het kleine meisje is mooi. Later verwatert het wat, maar dat kan de pret niet drukken.

Prima cinemografie en cameragebruik. Een film over alledaagse dingen in het leven. Over eten ook waardoor je zelf ineens trek krijgt. Fijne Oosterse arthouse!

Ik vind het een mooie film, maar ik ben er niet enorm enthousiast over. Ik bleef niet constant geboeid en ik werd er niet heel erg door geraakt. Wat ik fijn vind aan de film, is de rust die het bevat. Er wordt niet heel veel in gepraat en blikken zeggen veel. Het is ingetogen en sfeervol, met aandacht voor de natuur. Norwegian Wood vind ik beter van deze regisseur, maar ook deze geef ik een voldoende. 3*

Een paar jaar geleden zag ik Raise the red latern , deze film deed me daar enigsins aan denken door dezelfde rustige

sfeer .

Helaas kan deze film niet hetzelfde niveau halen ( al wil ik zeker niet zeggen dat de film niet geslaagd is ) .

Allemaal mooi gefilmd dat zeker maar er gebeurt net wat te weinig om echt te blijven hangen .

Ik vind deze film een echt een heerlijk kunstwerkje, en natuurlijk is hij duidelijk in de studio opgenomen, dat zie je al vanaf de eerste minuut, maar dat stoort helemaal niet.

Beelden, geluid, acteren zijn heerlijk, meer moet dat niet zijn....

Dit was in de jaren 90 een flinke arthouse hit. Ik dacht m ooit gezien te hebben, maar het zei me niks (had er ook nog niet op gestemd).

Kans is groot dat ik er toen weinig aangevonden had.

Maar nu ook vroeg ik me lange tijd af waar het heen ging. We volgen een vietnamese upperclass familie door de ogen van hun bediende. Er is wat (klein) drama maar veel gebeurt er niet. Het is wel allemaal prachtig in beeld gebracht met veel groentonen en doet exotisch aan door de weelderige plantengroei en het insectenleven. Toen was dat natuurlijk bijzonderder dan nu, want world cinema is inmiddels main stream geworden.

Uiteindelijk gaat het ook nergens heen en is het ook niet meer dan een verhaal over een kikker en een prins.

3*