Starman (1984)

De 4k transfer in de Colombia Classics box is echt fantastisch! Bovendien een Atmos track. Zo goed heeft de film er ook tijdens de premiere niet uitgezien en geklonken.

Blijft ook een prachtige film.

Karen Allen.

Als ik een alien was en een plekkie moest uitzoeken om te landen, dan zou ik wellicht ook haar achtertuin kiezen. Wat een geweldig mens is het toch - misschien vooral bekend van haar net iets eerdere rol als Marion in de Indiana Jones films. Of ze heel goed acteert laat ik maar in het midden, de karakters lijken tenslotte allemaal nogal op elkaar. Aan de andere kant, waarom zou je iemand proberen te spelen als je Karen Allen zijn kan.

In deze film tegenover een wat mij betreft even mythische Jeff Bridges, maar zijn films zijn toch gemiddeld veel bekender geworden en gebleven. En Charles Martin Smith, die we kennen uit wat mij betreft een van de beste films ooit: Never Cry Wolf (1983), en vreemd genoeg lijkt de sfeer aan het eind van die film voor mij precies op die van deze. Wellicht door het meditatieve einde en de subtiele synthesizermuziek.

Vergelijkingen met E.T. kan ik slecht maken (want die heb ik nog nooit gezien), maar het ligt voor de hand om aan te nemen dat Spielberg daar zijn gebruikelijke mierzoete sentimentele brij van gemaakt heeft. Dat heeft Carpenter gelukkig niet.

Een Carpenter laat ik niet liggen dus zodoende ging deze Starman, kringloop vondst uiteraard, mee naar huis. En bij het lezen van de omschrijving kwam mij deze erg bekend voor en was er de interesse, ook al is het verre van een Carpenter zoals we Carpenter kennen.

Desondanks is de hand van Carpenter wel te zien in de opbouw in combinatie met muziek en heeft het geheel een aparte vibe zo vlak na het neerstorten en de vorming van Scott, tevens wanneer hij contact heeft met zijn 'thuis' en een rendezvous afspreekt. De focus ligt daarna toch vooral op het duo Jenny en Starman die onderweg zijn naar de afgesproken plek, met Jenny die verschillende malen de benen probeert te nemen, zich toch verschillende malen laat verrassen door Starman en zijn gaven, terwijl ze achterna gezeten worden door de instanties die maar wat graag een alien in de kraag vatten. En het moet gezegd dat Starman absoluut zijn momenten heeft met een leuke Karen Allen, een goed acterende Bridges die een Oscar nominatie mocht ontvangen voor deze rol, en bijzondere momentjes zoals met het hert die ik herkende en de twijfel weg nam of ik dit ooit gezien had.

Toch is het niet alleen de zon die schijnt met een film die net iets te lang duurt, het gevoel geeft dat het of hollen of stilstaan is, en humor die vaak naar het flauwe neigt en niet des Carpenter's is en ook niet echt bij een dergelijke film past. Desondanks moet de achterliggende gedachte van de film niet vergeten worden rond het concept liefde en binding zoals alleen de mens dat beleeft en daar uniek in is. Tevens is er het contrast tussen de treurende Jenny en de ontdekkende Starman die van de wereld en zijn geneugden geniet en natuurlijk het houden van en loslaten zoals op het einde, iets dat me op jonge leeftijd best al wel aangreep.

Topperdetop is Starman dan ook niet en is niet echt een Carpenter zoals we Carpenter gewend zijn met suspense en horror waar Starman toch vooral gelaagder en een hele andere focus heeft die niet perse slecht is. Een stabiele 3,5 wat mij betreft.

Herzien op de nieuwe 4K Steelbook met DolbyVision en DolbyAtmos, waardoor de prachtige soundtrack van Jack Nitzsche het best tot z’n recht komt. Ik was reuze blij toen ik hoorde dat deze alsnog een aparte release kreeg. Deze titel zat natuurlijk vast in één van de Columbia boxen waar ik geen fan van ben, spaar ze ook niet.

Een meer dan geslaagd buitenbeentje van Carpenter, die natuurlijk vooral bekend is om zijn rauwe horror en S.F. De muziek werd ditmaal ook niet door hemzelf gecomponeerd, al hoor je in de finale bij de krater wel zijn bekende synthesizer. Duidelijk beïnvloed door het grote succes van ET, hier gespeeld door volwassenen.

Verhaal begint op 20 augustus 1977 wanneer de Voyager II op Cape Kennedy word gelanceerd met een uitnodiging aan buitenaards leven. Aan boord van de sonde bevinden zich foto’s van de aarde, gesproken groeten en ‘n medley van muzikale composities. Jaren later word deze oproep door een ruimtewezen beantwoord en zijn ruimteveer stort neer nabij het huis van weduwe Jenny Hayden in Wisconsin, die nog steeds niet over de dood van haar overleden man heen is. Door middel van foto’s en een pluk haar neemt hij de gedaante aan van haar overleden man, ontvoerd haar en samen reizen ze in een oranje Mustang richting Arizona, waar de alien binnen drie dagen moet zijn. Ondertussen raken ze verliefd, maar worden ook doelwit van een grote klopjacht van de overheid, geleid door Mark Shemin.

Jeff Bridges is geweldig als sympathieke alien die ontdekt wat het aardse leven inhoudt en werd terecht genomineerd voor een oscar. In een interview leerde ik dat hij vogels bestudeerde voor de bewegingen met zijn hoofd. Maar ook Karen Allen speelt fantastisch en weet de emotionele snaar te raken. De special effects zijn hier en daar wat gedateerd, maar storend vind ik het niet. Absolute hoogtepunt is de scene aan het weg restaurant met het hert, in combinatie met de mooie muziek, raakt mij altijd. Maar ook de scene in de treinwagon, waar Jenny het ultieme geschenk krijgt en de eind scene met dat rood en blauwe licht zijn werkelijk schitterend.

In 1986 verscheen er nog een tv serie met een andere cast, die ik nooit gezien heb.

Een heerlijke S.F roadmovie met een vleugje romantiek, drama en feelgood.

Deze wereld beroemde ontroerende science fiction film opnieuw gezien van de eveneens beroemde film maker John Carpenter.

Deze ontroerende en feel good classic film blijft een visueel schitterende en tijdloze film.

Met uitmuntend gemaakte practical special effecten.

En hoogwaardig camera werk.

Ook het verhaal is prachtig.

En de acteer prestaties van Jeff Bridges als het buitenaardse wezen Starman en Karen Allen als Jenny Hayden zijn net als de film op alle fronten meesterlijk.

Blijft een magische en visueel indrukwekkende science fiction film.

Een van mijn grote favorieten.

De volle 5* blijven staan.

Het blijft bijzonder dat John Carpenter die we vooral kennen van sfeervolle horrorfilms en cynische toekomstvisies zo’n warme en menselijke film gemaakt geeft. Hij blijkt er ook nog eens bijzonder goed in te zijn, want deze roadmovie heeft het hart op de eerste plaats, maar blijft ver uit de buurt van vals sentiment. Verder is het ook behoorlijk overtuigend.

Het is ook een kwalitatief goede productie. Waarschijnlijk ook zijn duurste film. Het zier er allemaal erg verzorgd uit en leverde Bridge een Oscarnominatie op.

Film op 4k met Dolby Atmos is echt een feestje.

4,5

Ik heb me net even aan de serie gewaagd die aks extra staat op de 4k disc in de Columbia Collection.

Maar die heeft nauwelijks overeenkomsten met de film. Ga er verder niet mijn tijd insteken. Hoor graag als iemand het wel gekeken heeft of het wat is.

Wat een laag gemiddelde voor deze prachtige film

Vermakelijke, maar weinig originele sciencefictionfilm waarin regisseur John Carpenter lekker mag uitpakken met grootse, praktische effecten. Die zijn zeker geslaagd, denk maar aan de opmaak van de finale. Karen Allen is bovendien een fijn hoofdpersonage met betrokken en enthousiast acteerwerk, Jeff Bridges daarentegen geeft op iets te karikaturale en eenvoudige manier vorm aan zijn personage. De chemie tussen de twee komt nergens overtuigend van de grond en de gehele achtergrond voelt ook erg bekend aan, maar desondanks bouwt Carpenter een aardig avontuur op met genoeg gebeurtenissen om niet erg te vervelen.

Je hoort wel eens een Gen Z persoon klagen - meestal rond de middag wanneer de prikkels het laagst zijn - dat de films tegenwoordig allemaal dezelfde zijn. Maar ook in de jaren '80 was er reeds diezelfde klaagzang. Nu, er is die literaire theorie dat er maar 7 basisplots zijn. De rest is variatie daarrond. Hoe dan ook, 1 klassieke verhaallijn is wel 'boy meets girl'. In de jaren '80 waren de creatieve geesten dan ook op zoek naar originaliteit binnen deze structuur. Er was Cocoon (jongen valt voor een zee meermin) en daarvoor was er reeds Starman (meisje valt voor ruimte mannetje).

Nu is Starman zeker geen slechte film. Het begin is pure Carpenter met puike opbouw naar de confrontatie tussen Allen en Bridges. Een beetje dreiging, een trauma (Allen kijkt eenzaam naar home video's) en een bovennatuurlijk verschijnsel met special effects van het trio Dick Smith, Rick Baker en Stan Wiston. Niet de minsten. Daarna een roadtrip (It happened one night van Capra was duidelijk een inspiratie) met daarin DE scene van de film nl met het hert waarin duidelijk wordt dat Allen verliefd wordt op Bridges. Wordt Allen nu opnieuw verliefd op iemand met identiek hetzelfde uiterlijk als haar man maar met een andere persoonlijkheid ? Deze donkere romantiek bevalt me wel. Jammer van de zwakke nevenverhaallijn met de FBI.

Starman werd een flop, een namaak ET werd gescandeerd en de fans van Halloween, The fog, Escape from NY hielden hun neus op voor zo veel sentimenteel gedoe. Maar Starman legt dankzij Carpenter een nieuwe hetzij troebelere invalshoek bloot over het boy meets girl stramien door te suggereren dat een tweede kans op een gelukkig gezinnetje wel degelijk een godsgeschenk moet zijn.