Cleopatra Jones and the Casino of Gold (1975)

Leuke en vermakelijke blaxploitation film met veel vaart.

Leuk detail is dat de stunts er vaak behoorlijk pijnlijk uitzien (zoals de scene waarin de motor met zijspan het casino komt binnenrijden en omvalt).

Het eerste deel is toffer.

Niet meer dan een vermakelijke zeer kleurrijke actiefilm en dan doel ik met kleurrijk voornamelijk op de excentrieke klederdracht en make-up van de donkere hoofdrolspeelster Tamara Dobson (helaas veel te vroeg overleden), die de rol speelt van Cleopatra Jones.

Hoewel Tamara Dobson zeker niet kan tippen aan de charmes en acteerprestaties van Pam Grier, die in de jaren 70 ook regelmatig te zien was in blaxploitation films zoals deze en ook in rouwengevangenis films, deed ze het nog verdienstelijk en was ze vanwege haar excentrieke klederdracht en make-up een aparte verschijning om naar te kijken. Overigens liepen haar mannelijke donkere collega's, te weten Albert Popwell (in de rol van agent Matthew Johnson) en Caro Kenyatta (in de rol van agent Melvin Johnson), er ook kleurrijk bij met o.a. fel gekleurde pluche paarse en oranje achtige trainingspakken. Tamara Dobson speelt in deze film een vrouwelijke agente die in opdracht van de CIA een drugsbende moet oprollen in het zeer fraaie uitziende jaren 70 Hong Kong, die ook twee mannelijke collega's van haar hebben gevangen genomen. Ze krijgt daarbij ondersteuning van de Aziatische vrouw Mi Ling Fong (verdienstelijk gespeeld door Ni Tien), die wel van wanten wist en ook duidelijk haar mannetje stond met haar kung fu-achtige bewegingen. De leidster "Dragon Lady" van de drugsbende wordt overigens gespeeld door de niet onaardig uitziende blanke Stella Stevens, die ik vorige week nog in een andere blaxploitation heb zien spelen (toen was ze zelfs een aantal keren topless te bewonderen). Dus de vrouwen in deze film hebben duidelijk de overhand en ze zijn ook in alle kleuren aanwezig.

Het verhaal welke inmiddels oubollig oogt is best vermakelijk en ook met de vaart zit het wel goed. Ook zit er de nodige actie (pief poef paf schiet en vechtactie) in en met name het eindgevecht, wat circa 10 minuten duurde, met o.a. de motoren in het casino was wel leuk en aardig om naar te kijken. Ook zit er wat droge humor in het verhaal en is er een heel klein beetje bloot te zien als een vrouwelijke omstander het casino probeert te ontvluchten en waarbij haar bloes dan openspringt en de borsten dan even in beeld zichtbaar zijn (die scene was eigenlijk best komisch en was volgens mij een soort van blooper in het verhaal). Omdat de film ook maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij verder ook lekker weg.

Gewoon een vermakelijke actiefilm, welke leuk is om eens gezien te hebben en op naar het eerste deel zullen we maar zeggen. Dat deel heb ik inmiddels ook al op de plank liggen (beter gezegd het staat op de harde schijf) en ga ik zo meteen eens bekijken.

Na het succes van Cleopatra Jones (1973) kwam er een tweede deel over de 1,88 meter lange vrouwelijke detective gespeeld door Tamara Dobson. Voor deze film werkte Warner Brothers samen met de Aziatische de Shaw Brothers studio's. En het eerste wat opvalt was dat de coole toffe jazz-funk van JJ Johnson was verdwenen! Ditmaal zijn het The Four Tops die zingen op het themalied 'Playin' with Fire ' op een soort afgekeurde Burt Bacharach-melodie. Nee die was niet al te best!

Jones gaat naar HK nadat twee minder belangrijke personages uit de eerste film, Matthew en Melvin Johnson zijn gevangen genomen. In veel opzichten had de film veel gemeen met de eerste! Opnieuw hebben we te maken met een blonde lesbische criminele meesterbrein. Alhoewel Stella Stevens als Dragon Lady Bianca Javan een stuk makkelijker voor mijn ogen was dan Shelley Winters. Cleo krijgt dit maal ook hulp van de mooie Mi Ling Fong (Tanny Tien Ni), die weinig onder doet (in vechtsport) voor haar donkere partner.

Deze film van regisseur Charles Bail is veel meer een allegaartje van actiefilm met vrouwen en blaxploitation, Er zijn kungfu-gevechten, een enkele korte lesbiennes-seks scene, naaktheid, lichte komische momenten, grotere actiescènes. en een veel sterker Bondian-element dan zijn voorganger. Wel verandert Cleopatra weer met enige regelmaat van outfit, maar deze keer zijn de kostuums en make-up nogal vergezocht.

Een van de leukste aardigheden van de film zijn bekende gezichten en filmsets uit veel van de Shaw Brothers-films. Niet dat dit een slechte film, nee verre van, maar het is gewoon een beetje vreemde eend. Dit soort films kunnen ook alleen in Hong Kong worden gemaakt! De film had zeker een paar verbetering maar weet minder te overtuigen en tja...succes bleef ook uit dus was het de laatste keer dat je Cleopatra Jones in actie zag!