La Città delle Donne (1980)

Weer een heerlijke, droomachtige film van Fellini.

Deze film is een soort navolger van Otto e Mezzo en borduurt voort op Fellini's obsessie met vrouwen. La Città Delle Donne is Fellini's dromerige visie op de vrouwen uit zijn leven en op het feminisme. Mastroianni is weer ijzersterk als (Don Juan) Snàporaz (ook de Guido uit Otto e Mezzo werd zo genoemd!), die (letterlijk) verzeild raakt in een feministische droomwereld.

La Città Delle Donne is een soort moderne, feministische combinatie van bijvoorbeeld Satyricon en Otto e Mezzo. Ook deze film is, net als andere (latere) films van Fellini, weer een surrealistische, droomachtige stroom aan prachtige beelden en fraaie scènes. Een visueel overweldigende, nachtmerrie-achtige achtbaan.

Weer de nodige bizarre scènes dus. Maar ook verrassend humoristisch, en satirisch. Noemenswaardig zijn bijvoorbeeld de shots op het platteland, in de tuinkas, met het achternazittende omaatje, het wel erg grote bed vol cinema kijkende mannen en inclusief meedeinende lakens en verder de vele fraaie scènes naar het eind van de film toe.

Het begint trouwens wat chaotisch, maar even doorbijten; snel wordt het steeds dromeriger.

Wat mij persoonlijk opvalt, is dat zijn vroegere, bekendere films vooral de meer memorabele scènes bevatten, maar dat zijn latere werk eigenlijk de meer poëtische dromerige beelden laat zien. Vooral Roma en Giulietta Degli Spiriti hadden die dromerigheid, net als deze film dus. De latere films draaien iets meer om de sfeer en de beelden.

De film zou vooral voor de echte Fellini-fan zijn. De lengte (iets te lang wellicht) en de thematiek, die nauwelijks andere dingen laat zien, zouden hier aan ten grondslag liggen.

Dit is niet de beste film van Fellini, maar persoonlijk waardeer ik alles van de man wel. Deze misstaat dus niet op de band waarop ook Roma en Giulietta Degli Spiriti al een plaatsje vonden. Bovendien zitten er dus weer meer dan genoeg fraaie plaatjes in, die voor mij althans een welkome aanvulling zijn op het andere werk.

Heerlijke film dus weer.

Wisselende Fellini,

Het ene moment passeert er wat platte humor de revue, waar een vrouw angstvallig verborgen tracht te houden voor haar moeder dat ze een man naar huis heeft meegebracht, waarna een toch wel hilarische afwikkeling volgt. Vervolgens ben je getuigen van een hallucinante nachtrit, met zeker voor Fellini - begrippen dreunende muziek op de achtergrond, waarin Mastroianni achtervolgt wordt door een stel vrouwen.

Enerzijds schuif je aan in een museum waarin onze gastheer trots vertelt over het aantal vrouwenorgasmes die hij op ' plaat ' vast heeft weten te leggen, anderzijds volgen er soms wat lange gesprekken en verwijzingen naar Fellini `s Otto e Mezzo, zo is hier ook een trap waar nu juist meisjes afdalen i.p.v. naar boven te worden gestuurd omdat ze te oud zijn.

Absoluut een Fellini die grootse scenes herbergt, zeker ook richting het einde, met het grote slaapbed en de lange afdaling die Mastroianni maakt op een vol kleuren weergeven glijbaan uit het boekje, compleet met zingende vrouwen in ronddraaiende banden. Toch voelt de film uiteindelijk veel te onevenwichtig aan. De droomscenes mochten er zeker zijn, de speelduur niet. Op sommige momenten duurde het echt veel te lang. Dikke 3*

Geweldige Fellini film, Denk hierbij niet meteen aan het verhaal maar aan de beelden. Deze dvd heb ik overigens weten te bemachtigen voor 20 euro in de Dall Angello pictures reeks. Overigens is dat de nieuwste versie met mooiste beeld en alleen 1 minpunt, Italiaanse ondertiteling en geen andere taal. Ik heb de film kunnen volgen omdat ik een jaar Italiaans gestudeerd heb. Dus dat is voor de velen denk ik wel een minpunt.

Overigens prima film. 3 sterren

Inmiddels tamelijk stiekem uitgebracht in Nederland. Vreemd genoeg onder de Franse titel.

geweldige film. op het randje van ergernis en bewondering, een typische Fellini-film met een typische Mastroianni

Die Franse titel zal wel verwijzen naar het boek van Christine de Pisan,waar Fellini zelf de titel vandaan haalde.

Hoe dan ook:een imho wat onderschatte Fellini die van al zijn films wellicht de meest pure,surreele fantasy is.De regisseur verwerkt er niet voor het eerst zijn angst voor en verlangen naar de wijfjes in,met uiteraard plenty Freudiaanse symboliek.De opbouw is allicht fragmentarisch en de speelduur wat te lang,maar dat wordt meer dan goedgemaakt door de geweldige enscenering en enkele geniale episodes.

Verder neemt F. duidelijk het feminisme te grazen,de rottweilerbrigade wordt er niet bepaald vol sympathie in beeld gebracht.Aangezien dit een Fellini is en een film uit 1980,zal het ook duidelijk zijn dat niet alle vrouwen er even aantrekkelijk uitzien,op zijn zachtst uitgedrukt.

Enkele hoogtepunten zijn de planet of the apes- achtige achtervolgingssequentie,de galerij met de filmdiva's in de pimpvilla en de uitgebreide spoof die F. zelf geeft op 8,5,inclusief de onvermijdelijke stellage en riminiscenties(haha,wat een giller van een woordspeling )aan zijn jeugd.Opvallend is dat F's fetish voor gigantische tieten wel is vervangen door een voor gigantische reten.Ook opvallend is dat er in de film verwijzingen zitten naar seventies SS-SM à la Ilse.

De episode waarin Mastroianni,die wel een erge standaardrol speelt, wanhopig tracht terug te keren naar het station,geeft een van de beste weergaven van het unheimliche dat typisch is voor een boze droom,komisch en beklemmend tegelijk.

Wel dient te worden toegegeven dat het slot een zwaktebod is.

Ten slotte het imho absolute hoogtepunt:

Kenau:Noem een vrouwennaam!

Mastroianni:eh.....Pippo!

Gigantische trip met echt scenes waarvan je denk hoe verzin je het en wat zijn de achterliggende gedachtes. Je laat zulke megakostbare scenes toch niet zomaar opvoeren, lijkt mij.

Waanzinnig vakmanschap, toch zie liever zijn vroegere films, zoals La Strada.

Dit is Fellini. Te nemen of te laten. Maar het laat alleszins zien dat je geen computer of 3D nodig hebt om verbluffende film te maken. Misschien integendeel...

Verwacht je niet aan een concreet verhaaltje, maar bereid je voor op een pak wonderbaarlijke, surrealistische scènes gesproten uit het fantasierijk brein van el maestro.

Is feminisme (voor of tegen, wat maakt het uit) het onderwerp, de impressies die na het zien van de film blijven, zijn van louter visuele aard.

Natuurlijk is Mastroianni een magistrale acteur, die tussen al dat vrouwelijk schoon - soms adorabel, soms erotisch, soms degoutant grof - onschuldig en verbaasd ronddwarrelt. De scènes met de hardwerkende huisvrouw, de portrettengalerij, de slaapplaats met zicht op de storm, het reuzenrad ..., zullen me het best bijblijven.

We are Fellini....

Overdonderende beeldenstroom waarin Fellini kennelijk alles wat hij ooit over vrouwen heeft gevoeld naar buiten laat stromen, gevat in soms bijzonder grappige en soms pijnlijk schrijnende scènes en met een beeldenpracht die ik buiten Fellini's werk maar zelden ben tegengekomen. Zoals de criticus John Gould Boyum het omschreef, "fabulous adventures in feeling" die naar een prachtige climax in de wolken toewerken, met dank aan een superbe Marcello.

        Toen La città delle donne in Cannes werd afgekraakt schreef Andrei Tarkovski (op dat moment in Rome verblijvend voor de opnames van Nostalghia) in zijn dagboek dat "de kranten zeiden dat Fellini's laatste film een totale ramp was en dat hijzelf was opgehouden te bestaan. Het is verschrikkelijk, maar het is waar, zijn film is waardeloos." Maar ja, is er dan ook een groter contrast denkbaar dan tussen Nostalghia en La città delle donne? Ooit waren Fellini en Tarkovski allebei idolen – mooi hoe je het werk van zulke tegenovergestelde filmmakers toch op prijs kunt stellen, maar mijn waardering voor de laatste is de laatste jaren toch afgenomen en voor de eerste alleen maar toegenomen.

Maar wat bedoelde Tarkovski met "waardeloos", Roger Thornhill?

Troep, ThomasVV, naar ik aanneem, of denk je dat hij "niets toevoegend aan Fellini's (wèl waardevolle) eerdere werk" zou kunnen bedoelen? Ik weet niet hoe Tarkovski het in het Russisch heeft geformuleerd, maar ik baseer me op Wikipedia. Op internet zijn er meerdere verwijzingen naar Tarkovski's afkeer van deze film te vinden, maar ik weet natuurlijk niet of die zich eveneens op dit Wiki-artikel baseren in plaats van op Tarkovski's dagboek. Uit dit artikel getiteld Thirty hateful films of Andrei Tarkovski blijkt in ieder geval dat La città delle donne zich in goed gezelschap bevindt.

De eerste veertig minuten zijn goed. Het idee van de droomscène in 8 1/2 wordt verder uitgewerkt. Een man, door en door macho al beseft hij dat zelf niet, komt in een gebouw terecht met al z'n voormalige minnaressen. Ze vormen echter geen onderdanige harem, maar prediken feministische standpunten en komen in opstand tegen de patriarchale samenleving.

Helaas wordt het daarna wisselvallig. Dr. Katzone is een overbodig personage dat dan ook nog Bizet begint te kwelen. Het is spijtig dat geen van de vrouwelijke personages goed uitgewerkt wordt, het blijft van de ene naar de andere springen of ze worden als een homogene groep voorgesteld. Het freudiaanse einde is gejat van North by Northwest. Liefhebbers van Fellini moeten hem wel gezien hebben, maar hij hoort niet bij z'n beste.

Het Freudiaanse einde is ook het beginshot, dat dus meteen de toon zet voor deze losse variant van Alice in Wonderland, met Mastroianni oftewel Snàporaz in de rol van de dromer, die down the rabbithole de vrouwen van zijn leven, zijn fantasieën en ook nog zijn niet zo geslaagde huwelijk ontleedt. Het 'witte konijn' leidt hem eerst naar een feministische conventie, en dat deel is erg grappig, waarbij Snàporaz al snel van toeschouwer tot indringer wordt beschouwd.

Na zijn ontsnapping wordt het nog surrealistischer, en eerlijk gezegd ook niet altijd even boeiend, maar Fellini's barokke ideeën kennen geen maat. Zo krijgt de kijker nog tal van geestige, wonderlijke beelden voorgeschoteld, van een vrouwenvideotheek tot een ballon in de vorm van zijn droomvrouw, gelijkend op het meisje die je met enige fantasie de rol van The Cheshire Cat zou kunnen toebedelen, om in Alice-termen te blijven. Het eindigt (natuurlijk) met "het was maar een droom", maar de blikken verraden toch enige ondeugd van deze en gene.

Vaste Fellini-componist Nino Rota was ons een jaar eerder ontvallen, maar Luis Bacalov, vooral gekend van westerns, kwijt zich aardig van zijn taak. Fellini zal echter niet heel tevreden zijn geweest want hij werd niet voor zijn volgende films gevraagd.

Zmique, zmaque…