Lat Sau San Taam (1992)

City on Fire is ook de moeite waard, enige probleem wat ik had is de snelheid van de ondertiteling. Maar buiten dat verder een toffe film.

Ik hoop dat Arrow Video ook de andere "On Fire Saga" gaat doen "Prison on Fire 1 & 2 en School on Fire".

Maar deze Hard-Boiled is echt een favoriet geworden voor mij. Als ik even twijfel met een andere film dan kan ik deze makkelijk opzetten en genieten!

En dan heb je ook nog The Killer.

En binnenkort het toch wat minder bekende Bullet in the head. Die gaat veel mensen verrassen.

Zeker! Kijk ik ook naar uit.

Bullet In The Head is toch meer een Vietnamfilm a la The Deerhunter maar dan in Woo style? Daar leek mij nooit echt veel aan, dus die heb ik altijd over geslagen. En het is zonder favoriet Chow nog een reden voor mij om 'm niet te kijken.

Het is meer een Vietnamfilm, maar wat voor een!

Zet m maar snel bovenaan je lijst.

Voordat hij naar Hollywood ging om in vergelijking verstilde minimalistische films als M:I-2 en Face/Off te maken, pakte John Woo nog één keer uit in Hong Kong. Saaie dingen als natuurwetten, logica en geloofwaardigheid worden achteloos terzijde geschoven ten bate van een maximum aan explosies, salto's, slo-mo's en melodrama. Geen duiven, wel andere vogels. Actiefilm maximalisme met Chow Yun-Fat en Tony Leung in topvorm als centrale frenemies. Het slot in het ziekenhuis is absolute chaos, maar absolute chaos op een goede manier. Ik weet nu eindelijk waar mensen het over hebben als ze het over de legendarische scenes met de baby's en de watjes hebben.

(Gezien in Eye Filmmuseum)

John Woo wist echt wel hoe je actiefilms moest maken... begin jaren '90. De film heeft in mijn ogen wat moeite de tand des tijds te doorstaan, en voelt hier en daar wat gedateerd aan. Met name het geluid voelde aan alsof ik naar een 60's western zat te kijken. Iets wat ze nog wel mogen 'remasteren'.

De film moet het vooral hebben van de prima in beeld gebrachte actiescènes. Iets wat je wel kan overlaten aan deze regisseur; veel explosies, kogels, rondvliegend puin, een "alles kan kapot"-mentaliteit en een Rambo-achtige protagonist. Dit alles afgewisseld met beelden in slow motion, wat toentertijd wellicht geweldig was, maar waar ik me nu op momenten een beetje aan stoorde.

Het verhaal is flinterdun, waarbij Woo hier en daar nog wat emotionele momenten door de strot probeert te duwen met melodramatische muziek, maar al met al een prima film. Iets zegt me dat ik 'm vroeger wellicht nog beter had gevonden.