Dead Presidents (1995)

De film is nu en dan grappig, nu en dan spannend en nu en dan ook dramatisch. Het gaat over een zwarte jonge, Anthony Curtis, die na een paar tegenslagen te weinig geld omhanden heeft en met enkele maten een roofoverval wil gaan plegen. Soms zit het sommige mensen altijd tegen en na het zien van deze film heeft bij mij het idee postgevat dat dit ook opgaat voor Anthony.

Curtis die het leger in gaat en daarna eigenlijk niet zo goed meer weet wat hij wil met zijn leven. Onderhoudende film maar ik kon m'n gedachten er maar amper bij houden.

Een geweldige Vietnamfilm die misschien 10 jaar eerder gemaakt had moeten worden om de waardering te krijgen die hij verdient. In 1995 was de Koude Oorlog over en de dreiging van nieuwe oorlogen was daarmee ook weg. Het was tijd voor kapitalisme en individualisme dus men zat niet meer op zo'n film te wachten die ons op de slechte behandeling van de Namvets na hun terugkeer wees. Wat ook meespeelde is dat de film geregisseerd is door de Hughesbrothers, die ook Menace II society hadden gemaakt. Hoofdrolspeler Larenz Tate speelde ook een hoofdrol in die film. Hierdoor kreeg de film onterecht het predicaat Hoodfilm. Had deze film door Oliver Stone gemaakt geweest had hij misschien ook wel de juiste waardering gekregen. De film zelf is solide. Een naïeve high school graduate weet niet wat hij wil met zijn leven en tekent daarom bij de Marines en moet naar Vietnam. In Vietnam vind hij de waardering, kameraadschap en de zin van zijn bestaam waar hij naar op zoek was maar ziet tegelijk ook de horrors of war. Als hij terugkeert merkt hij dat de wereld die hij verliet verder is gegaan en niet meer op hem zit te wachten. Na een harde struggle om een eerlijk bestaan op te bouwen besluit hij om de zware criminaliteit in te gaan. Hoofdrolspeler Larenz Tate speelt goed. Chris Tucker is gewoon Chris Tucker, extremely loud and incredibly present. Kun je Tucker niet pruimen, niet kijken is dan mijn advies. Het zijn vooral de bijrollen door acteurs en actrices die nu bekend zijn maar toen nog niet die opvallen zoals Michael Imperioli (Sopranos), Terrence Dashon Howard (Empire) en Jenifer Lewis (Black-ish).

Shut the fuck up! You don't know, you really DON'T KNOW!'

Een film die ik op basis van zijn cover zonder twijfel over zo slaan, maar er gaat achter deze film toch wel heel wat meer schuil dan gedacht.

Zoals zo vaak doe ik meestal wat research onder het zien van een film. En het verhaal van Curtis is niet bepaald uit de lucht gegrepen maar gebasseerd op de ervaringen van Haywood 'The Kid' Kirkland. Een inwoner van Washington die een aardige potje kon biljarten, eenmaal opgeroepen in een speciale eenheid zat met onder andere LURP als taken, de meeste verschrikkelijke dingen zag als verkrachting, verminking, moord en misdaad en eenmaal terug in de bewoonde wereld uitgekotst als ex-soldaat. Een verhaal als zovelen tijdens en na de Vietnamoorlog. Tot mijn verbazing een verhaal dat ik gewoon in de boekenkast staan heb in de vorm van 'Zwarte soldaten in Vietnam' van Wallace Terry. Verhalen en belevenissen die vaak je verstand te boven gaan.

Helemaal klopt het verhaal van Curtis niet dat gebracht wordt, maar met het echte verhaal als opzet slaagt Dead Presidents meer dan. Een mooi tijdsbeeld vooraf, kruimige baantjes, soms matige leef omstandigheden voor de zwarte gemeenschap en de onvermijdelijke oproep. Eenmaal in Vietnam zijn de beelden van deze LURP beter te verteren als dan die in Charlie Mopic 84. Ondanks dat men nog steeds erg luidruchtig is zitten deze bijvoorbeeld wel in de voorgeschreven sterformatie, dragen wapens en uitrusting die kloppen en komen er gruwelen voorbij die soms wat geforceerd zijn maar niet ver van de waarheid af zitten. Eenmaal terug rest er hoon en is er weinig respect nog waardering. Een kapotte generatie is wat rest en in het geval van de zwarte gemeenschap, een groep mensen die achteloos worden ingewisseld voor een tactische beslissing en niets waard lijken. Al snel ontstaat het plan en wordt uitgevoerd met alle gevolgen van dien.

Foutjes of keuzes zijn dat er geen bekenden van thuis in de eenheid zaten, Curtis/Kirkland geen meerdere 'tours' draaide maar slechts zijn dienstplicht vervulde en dat hij niet bij een slager werkt. Grotere missers zijn het motief van de overval, iets dat Kirkland zelf uitlegt en ook aan de rechter vertelde als daad aan de gemeenschap en niet zelf rijk te worden. Men wilde het geld alleen uitdelen. Dan het fenomeen van de shoot out en vele doden, waar ook niets van klopt. Er is geen schot gelost. Toch maakt dit in principe allemaal niet heel veel uit omdat Dead Presidents als vehicle om het lot en onbegrip van de gemiddelde veteraan meer dan naar voren komt, vooral omtrent die oorlog en die tijd van armoede onder de zwarte gemeenschap. Kloppende details zijn dan weer de rechter die zelf veteraan was en Kirkland belerend toesprak, de wit geschminkte gezichten, de kofferbak vol cadeautjes en dat het uitdelen van briefjes van 100 door iemand van ' the gang' de ondergang werd.

Dead Presidents valt dan dus ook behoorlijk mee, als meer dan prima film met een meer dan prima Tate, Keith David en Terrence Howard die daar nog een stukkie slanker is. Al met al een meer dan prima film mede door de achtergrond kennis en met oog op het tijdsbeeld.

Wat zou ik deze graag opblu ray of 4k gereleased zien worden.

Net deze weer eens gekeken. Op laserdisc! Een fatsoenlijke blu ray of 4k laat op zich wachten. Zag er trouwens echt prima uit. Blijf het ook een erg sterke film vinden.

Chris Tucker, voor mij net zoiets als Chris Rock. Luidruchtig, veel te, met een zeer nare stem en weinig acteertalent. En dat merkte ik meteen weer eens, ik kan maar niet wennen aan dat ventje. Het eerste deel vond ik totaal niet boeiend en had kreeg het gevoel om de prent er maar eens uit te gooien, heb nog zoveel in de wachtrij dat het keuze maken is geblazen. De personages deden mij weinig en echte kwaliteit ontbrak op elk vlak op één of andere manier. Maar zoals zo vaak is daar dan weer dat stemmetje; Deze film heeft niets voor niets een aardig beoordeling hier en op IMDB, dus er zal wel degelijk iets in moeten zitten.

Dus toch maar volgehouden en waarlijk, het tweede deel met de scenes in Vietnam waren redelijk te pruimen en pakten mijn aandacht. Misschien is dat als pacifist zijnde wel meer omdat het weer eens de waanzin van oorlog laat zien dan dat het daadwerkelijk nu echt goed in beeld gebracht werd. In ieder geval heb ik slechter gezien waardoor ik wel waardering kreeg voor de het op beeld opduikende beelden.

Dan het derde deel bevat de homecoming en overleven thuis nadat men in een zwart gat valt. Ook dit deel had an sich wel wat in zich maar helaas is de algehele uitvoering maar matig te noemen. De prent heeft zijn momenten maar waarom al die hoge beoordelingen hier, ik kan dat niet echt bevatten. Tja what's to say, ik ben gewoonweg niet overdonderd, ik vond het eigenlijk allemaal aardig doorsnee. Dus ik kom niet verder dan 3**, een 6.5/10.

Herzien. Blijft een sterke film die ergens de blauwdruk van The Deerhunter volgt. De scenes in Vietnam en de overval zijn erg goed gedaan.

Maar ik was er toch minder van onder de indruk dan de eerste keer.

Dit keer ruime 4*