"What if someone you never met, someone you never saw, someone you never knew was the only someone for you?"
Sam is een weduwnaar die op zoek is naar een nieuwe relatie. Zijn zoon Jonah is ook op zoek naar een nieuwe moeder, en doet een oproep op de radio waar honderden vrouwen op reageren. Eén van deze vrouwen is Annie. Zij is verloofd met Walter, maar is niet zeker van de relatie. Jonah ziet in haar de perfecte kandidaat, en doet alles om haar met zijn vader in contact te brengen.
Nora Ephron blies de romantische komedie nieuw leven in, eerst al scenarist, hier ook als regisseur. Tom Hanks last improvisaties in en zegt veel met z’n lichaamstaal. Meg Ryan doet het met gezichtsexpressie en dartele bewegingen. Ook het zoontje is grappig, omdat hij iets te veel weet voor z’n leeftijd. De brief met jongerentaal en een afkorting is overduidelijk door hemzelf geschreven.
Een kaart van de VS is regelmatig te zien. Seattle en Baltimore liggen ver uiteen, maar dankzij radio, telefoon en computer wordt die afstand in seconden overbrugd. De montage suggereert dat Sam en Annie voorbestemd zijn voor elkaar. Ze reageren op dezelfde manier en doen soms tegelijk hetzelfde. Er is een matchcut van Annie door een deur naar Sam door een deur. Volgens het commentaar van Nora Ephron was dat dezelfde deur, verplaatst naar een ander deurgat.
Het gebruik van oude liedjes en beeldfragmenten roept een nostalgisch sfeertje op. Tegelijk zitten er typische jaren ‘90-elementen in: te wijde truien, computers zonder muis, en wolkenkrabbers. Het begint met een kraanshot waarin de skyline van Chicago boven de horizon rijst. De Empire State Building is een fallussymbool; het vuurwerk suggereert een ejaculatie.
De eerste vrouw van Sam wordt als een heilige voorgesteld, maar in zijn herinnering is dat ook zo. Grappige momenten zijn er wanneer Meg Ryan op die piano gaat zitten, wanneer Tom Hanks een dialoog improviseert over The Dirty Dozen, en wanneer hij in krijgershouding een afspraakje probeert te maken aan de telefoon. Het leukste zinnetje is wanneer het vroegwijze zoontje laconiek antwoordt: “Jed’s got cable.” Bij momenten is het een tikkeltje sentimenteel, maar dankzij de spitse dialogen en de twee hoofdrolspelers is dit een van de beste romantische komedies van de laatste dertig jaar.
Een ronduit beroerde film, waarin de romantiek ver te zoeken is. Een erg ongeloofwaardig, langdradig en suf plotje. Het enorm gezochte verhaal wordt met name op gang gehouden door de acties van een vervelend jongetje, dat veel te bijdehand is voor zijn leeftijd. Ook de manier waarop Ryan's personage handelt slaat nergens op. De chemie tussen Hanks en Ryan is er hier niet en kan er eigenlijk ook niet zijn, want ze komen nauwelijks samen in beeld. Hanks kan ik vrijwel altijd waarderen, maar hier niet. Een nietszeggend personage, net zoals Ryan's personage trouwens. Ook geen leuke of interessante bijrollen. Enkele jaren later hebben Hanks en Ryan in You've Got Mail een nieuwe poging gewaagd en die film was, hoewel geen hoogvlieger, gelukkig een stuk beter. Dit was het aanzien niet waard.
Sleepless in Seattle is een heerlijke dweilfilm die behoorlijk op het sentiment werkt. Alles is behoorlijk overtrokken maar dat maakt het ook weer mooi.
De film? Ik kan er geen keuze van maken. Ik had niet verwacht dat het zo zou lopen. Annie en Sam had ik toch samen verwacht. En niet alleen het laatste minuut.