Accident (1967)

Mooie film met een ingewikkelde structuur, naar een scenario van Harold Pinter (die zelf een rolletje speelt als tv-producent). Verder ook nog met Delphine Seyrig en Michael York.

Ik verwachtte toch meer van het scenario. Waarschijnlijk moet ik 'm nog maar eens zien.

Een van de beste scenario's allertijden en het zou me niks verbazen als deze film invloed heeft gehad op de films van David Lynch, met name lost highway en mulholland drive.

Het verhaal boeide mij minder dan de acteurs eerlijk gezegd.

Die zijn allemaal sterk, maar dat mag bekend zijn.

Baker is een van mijn favorieten.

En Sassard een schoonheid.

Ik vraag mij nog steeds af waarom ze na deze film alleen nog in 'Les Biches' speelde, en daarna de filmwereld vaarwel zei.

Ik heb geprobeerd om daarachter te komen, via een schrijven (in 't Frans) aan haar persoonlijk gericht, nadat een filmjournalist mij haar privé adres gaf. Maar helaas nooit een reactie ontvangen.

Weet er iemand iets meer hierover?

nee, nog niet. Goed geacteerd inderdaad. Prachtig beeld van een Beauty Queen die van haar troon afvalt. Maar dat is ook te danken aan Harold Pinter r.i.p.

Querelle stelde me al eerder eens een vraag, waarom ik Losey minder waardeer. Ik weet het nooit zo goed, maar het is wel weer bewaarheid bij het bekijken van deze film.

Op zich is dat plagerige, theatrale wel aan mij besteed, maar op een of andere manier is het hier te vlak, afstandelijk, te gemakkelijk of ik weet niet precies (het is daarin heel erg vergelijkbaar met het werk van Francois Ozon vind ik). Of wie weet is het Pinter die ik te gekunsteld vind (Lynch wordt het helaas nergens in zijn mystiek).

Niet helemaal geslaagd, maar wel met zekere kwaliteiten: acteerwerk, veel spanning in editing en fraaie traveling shots. Zo is zowel het begin als het einde prachtig. Mooie acteurs hier vooral. Het is wel duidelijk waarom Michael York bij Visconti films ging opduiken. Een "nieuwe Delon" met zijn vileine charme.

En altijd fijn om Delphine Seyrig te zien. Goeie actrice!

Nou valt nog best mee Ik snap wel wat je met die vlakheid bedoeld, (Droog kun je het ook noemen) maar dat vond ik juist wel intrigerend. Gekunsteld vind ik het niet.

De acteurs zijn inderdaad de trekpleister van deze film.

Mijn eerste Losey en ook meteen mijn eerste grote teleurstelling sinds tijden. Het ging ook te lang, te goed.

Nostalgische filmkijkers gebruiken graag de uitdrukking: 'zo als deze worden ze niet meer gemaakt'. Kennelijk kun je die uitspraak ook op een andere manier gebruiken, want zoals Accident worden ze niet meer gemaakt en ik ben er maar wat blij om. Het is een enorm gedateerde film en dat zeg ik bijna nooit. Het is een manier van artistieke cinema die echt van de jaren '60 is, zo vlak na de nouvelle vague en met name Hiroshima, Mon Amour. Montage en camera worden ingezet voor een zo intellectueel mogelijk filmervaring. Helaas dat dit compleet ten koste gaat van emotie en schoonheid, waarvoor we in de plaats gigantisch onsympathieke personages en bovenal een dodelijk saaiheid krijgen.

Dit soort cinema is me gewoon te gekunsteld. Niet dat ik dat altijd vervelend vind, maar als het vervelend is, dan is het ook meteen écht vervelend. Montage wordt ingezet zodat we af en toe merken dat er een nieuwe cut is, waarna we even moeten nadenken waarom dat gebeurt. Hetzelfde geldt voor het camerawerk. Nadenken tijdens films is natuurlijk alleen maar positief, maar niet als de film even tot stilstand lijkt te komen, omdat de regisseur naar je lijkt te schreeuwen: en nu nadenken over waarom de cut zo opvalt en dit shot zo geplaatst is. Er wordt ook de hele tijd een vreemd gevoel van onderhuidse spanning op je geforceerd. Je weet dat je spanning moet voelen, maar meer omdat het zo overdreven naar je gesignaleerd wordt, dan omdat je het echt voelt.

Het gevolg is dat ik nooit geloof dat ik naar daadwerkelijke levens van daadwerkelijke mensen aan het kijken ben, hoe raak sommige observaties in theorie dan ook zijn of hoe goed Dirk Bogarde en Stanley Baker dan ook spelen. Hoe iemand trouwens in Sassard een goede actrice kan herkennen is mij een raadsel. Zij is duidelijk alleen op haar uiterlijk gecast, maar kan nauwelijks fatsoenlijk een zin uitspreken. Zij behoort ook tot die curieuze groep actrices die haar knapheid lijkt te willen benadrukken door haar lippen een klein stukje van elkaar af te houden. Megan Fox doet dat ook. Kennelijk is het sensueel, maar vreemd genoeg heb ik het nog nooit iemand in het echt zo constant zien doen. Michael York is ook van het zeldzame geslacht acteurs die gewoon zo'n rotkop heeft dat ik hem gewoon niet in een film wil zien. Flauw, maar zo is het. In Cabaret was hij ook al het enige minpunt.

Lichtpuntjes, naast Bogarde en Kramer, zijn er in de vorm van de scène met Delphine Seyrig, die even artistiek is als de rest van de film, maar wél werkt, zelfs al gaat het wat te lang door. Het is eigenlijk een korte film opzichzelf. Ook het laatste kwartier of zo werd het nog wel boeiend en kreeg ik een beeld van hoe goed het had kunnen zijn. Maar het nooit werd.

1,5*

Kramer = Baker?

Tsja de late Britse New wave waar ik deze film een duidelijk voorbeeld van vind, heeft heel lang mijn interesse gehad en is zelfs nog artistiekeriger en uitgesprokener geworden in de films van John Schlesinger, John Boorman, Nicolas Roeg en Ken Russell. Gekunsteld vind ik het niet, het past gewoon bij die periode en daar waardeer ik die films wel om. Resnais vind ik ook niet gekunsteld, wel ondoordringbaar.

Ken Russell kun je dan wel weer gekunsteld noemen, maar die doet dat met zo'n bravoure dat het weer leuk word. Maar goed, jammer dat je het niks vond.

@The One Ring:

Je kritiek op Jacqueline Sassard lijkt mij wat overdreven en ook erg kort door de bocht.

Zij heeft tijdens haar filmcarrière wel een aantal foute keuzes gemaakt, dat is een feit.

Maar ze heeft daarvan afgezien ook een aantal sterke rollen op haar naam staan.

Haar hoofdrol in 'Guendalina' (1957) was meteen al raak.

Dat die film een gouden palm prijs haalde op het filmfestival van Cannes was voor het overgrote deel aan haar te danken.

De critici waren vol lof over haar acteertalent. (en het was pas haar tweede film!)

Ik vind die film nog steeds prachtig om te zien.

In 'Faibles femmes' was zij een van de lichtpuntjes, die Alain Delon deden verbleken.

'Le stagioni del nostro amore' werd door haar gedragen.

En zo zijn er nog wel meer films te noemen waarin haar acteertalent een kans kreeg.

In 'Accident' doet zij wat de rol vereist m.i., en dat is mooi zijn.

Losey is toch niet de minste regisseur.

Als hij iets anders van haar verwacht had, dan zou hij dat er ook wel uit hebben kunnen halen.

Wellicht dat je kritiek op haar dialogen in die film enigszins gerechtvaardigd is.

Engels was niet haar sterkste kant.

Dit is ook de enige film waarin zij die taal sprak.

En dan die kwestie met haar lippen...

Valt mij niet echt zo op, en zeker niet in andere films waarin zij speelde.

Ben ik een Jacqueline Sassard fan?

Ja, maar niet met oogkleppen op (zou ook zonde zijn )

The Servant it is not. Ik had het wel gehoopt.

Vond deze ook niets, maar "The Go-Between" van Losey is wel een meesterwerk, dat ik warm aanbeveel.

Accident was voor mij een taaie brok om te slikken. Een film waarin niks gebeurd (zelfs het ongeval waarvan sprake gebeurt off screen), enkel de dode momenten krijgen we te zien, waarin mensen stil zitten, staren, kijken, denken, tennissen, eten, etc. De motivaties van de personages waren me ook niet duidelijk, waarom ze die dingen doen dat ze doen. Sober verteld. Losey schetst de academische wereld in al zijn kleinzerigheid in een afstandelijke, kille manier maar het kan me niet boeien. Sommige scenes begreep ik niet waarom ze werden getoond (die scene waarin hij solliciteert bij de omroep bv of de scene in de leraarskamer. Het was me dan ook niet duidelijk wat de film wil. Nadien las ik dat Losey mikte op het onbehaaglijk gevoel van onuitgesproken emoties. Is volledig aan mij verloren gegaan.

Bogarde en Baker waren Losey's lievelingsacteurs neem ik aan, omdat ze in zoveel van diens films opduiken. Beiden zijn sterk op dreef in dit relatiedrama, waar de verschijning van een bevallige studente meerdere mannenharten niet onberoerd laat. Ongelijk kan ik ze niet geven, maar erg interessant was het personage van Sassard verder niet. Ik denk dat de vrouw van Charley het bij het rechte end had, zodra de verliefdheid weg is leek die Anna me iemand om je bij te vervelen.

Het spel van verleiding was goed gedaan, de triomf van Stephen op William als Anna wel met hém een wandeling wil maken, de hand van Stephen die rust op de reling en die elk moment de hare lijkt vast te willen pakken, wat zij ook aanvoelt en daarom de betovering tijdig verbreekt- het eerste uur zit vol met zulke kleine scenes, waarbij de onderkoeldheid van de personages op de proef wordt gesteld. Een rustpunt in de film vormen de scenes in Londen, als de Oxfordse benauwdheid even wordt ontvlucht. Vond het wel curieus- de enige reden dat Stephen Francesca belt is omdat de producent haar naam noemt. Het geeft de stuurloosheid van Stephen weer, die elke reden aan lijkt te grijpen om onder zijn thuissituatie (vrouw, twee jonge kinderen, derde op komst) uit te komen. De mannen zijn slap, de vrouwen berustend, zo zijn de verhoudingen wel samen te vatten.