Patch Adams (1998)

Overigens haal ik er ook uit: “Carine heeft haar levenlang mannen niet vertrouwd doordat ze werd misbruikt, maar door de mooie woorden van Patch wordt ze overal in meegesleept. En eindigt ze, uiteindelijk dood!”

Een erg zoetsappig en wat voorspelbaar verhaal, waarbij ik me telkens afvroeg of het in werkelijkheid ook wel zo komisch was allemaal. Robin Williams speelt een sympathieke rebel die keer op keer tegen het gezag aanschopt van de medische school die hij zo graag wil doorlopen.

Daarnaast was Adams suïcidaal, maar daarvan is, naast de opening, niets te merken in deze film. Hij strijdt tegen ‘het gezag’ en dat wordt karikaturaal vertolkt door een bijzonder starre directeur. Kortom, het hele verhaal komt erg geromantiseerd over, en voelt meer als een fantasierijke kinderfilm dan als iets wat waargebeurd is.

De talloze strijkorkesten die het verhaal ondersteunen maken het er nog sentimenteler op dan dat het verhaal op zichzelf al is.

Maar wie daar doorheen kan kijken (of juist van houdt) houdt met Patch Adams een erg fijne feelgoodfilm over, met een lach en een traan, die zeker een kijkbeurt waard is.

Verstand op nul, en verdwaal even in deze wereld vol kinderlijke naïviteit, en deze film bezorgt je een warm gevoel. En dat is precies het soort film dat altijd Williams kracht is geweest.

3*

Een groot glas pure ranja.

Ik moet toegeven: eens per 10 of 15 minuten zit er een sterke one-liner of redelijke grap in. Maar na een uur trok ik de zoetigheid en voorspelbaarheid niet meer.

Wow, deze film polariseert enorm. Nu loop ik zelf niet al te warm voor Robin Williams, anders zou ik Good Morning, Vietnam (ofte De Grote Robin Williams Show) wel flink wat hoger waarderen, maar in deze film irriteert hij me voor geen meter. Meer nog, ik kan me zomaar voorstellen dat de echte Patch Adams zo kan zijn geweest. Het is dan ook hoofdzakelijk een biografisch drama met komische ondertoon.

De echte figuur polariseerde ongetwijfeld, de film evenzeer, maar we zijn dan ook met totaal verschillende mensen. Je hebt er die in de kleinste dingen en gebaren het mooie miraculeuze kunnen zien en het positieve in alles en in mensen, ook al komt dit met nadelen die eraan verbonden zijn. En je hebt er die alles veel zakelijker en kouwelijker bekijken, die pas op de eerste rij kunnen staan juichen als koelbloedige maffiapraktijken de pan uit swingen en films als deze te mierzoet en sappig vinden. Op zich niet erg dat dit soort onderscheid bestaat. Wel jammer dat de tweede soort een mooie prent als deze dan helemaal de laagte in moet trekken. Maar goed, het zorgde er dan wel voor dat ik des te aangenamer verrast kon zijn.

I'd say that I think the most revolutionary act that you can commit in our society today is to be happy.

See what no one else sees. See what everyone chooses not to see - out of fear, conformity, or laziness. See the whole world anew each day.

You treat a disease: you win, you lose. You treat a person, I guarantee you, you'll win no matter what outcome.

Ik denk dat je niet mag onderschatten vanwaar de medische wereld komt. Deze film speelt zich ook af eind jaren '60, begin jaren '70 in een land best ver weg van hier. Lobotomie als middel tegen geestesziekte was toen nog niet zo ver weg. Adams laat zich vrijwillig opnemen omdat hij in de harde zakelijke wereld zijn plaats niet vindt, als fantasierijke doodbrave goed(lachs)e ziel. Maar ondergedompeld onder de psychiatrische patiënten beseft hij z'n roeping, zich inzetten voor mensen in tegenstelling tot de toenmalige houding van ziektes te behandelen en de mens levend met deze ziekte daar los van te koppelen, pilletjes toe te dienen, plat te spuiten, weg te stoppen, te laten wegkwijnen, ... Ik denk persoonlijk niet dat deze film het zwartwitter voorstelt dan hoe het toen was.