White Christmas (1954)

Holiday Inn (1942)

Dank-je-wel!

Is dit de film met de arrenslee?

Ja, dat klopt. Is een tikkie beter dan deze (wel wat kluchtig qua opzet) mijns inziens en inderdaad de originele film met de kersthit.

Afgrijselijke kerstmusical met een cast die gewoonweg niet likeable is. Ik vond het allemaal phoneys, die de 'oh zo knusse jaren '50'-sfeer proberen te representeren.Op mij komt dat niet meer over. De liedjes inclusief het welbekende White Christmas vond ik over de gehele linie ook suf.

Oh oh, dit was echt erg bij herkijken. Losjes gebaseerd op Holiday Inn. Hadden ze het verhaal niet om kunnen draaien. Met die generaal en de show, het had misschien beter in 1942 gepast. Maar een enorm verschil met die andere film. Ik hou dan ook niet echt van die drukke shownummers op de manier zoals dat hier doen. Dat doen ze in die andere film toch echt leuker. De muziek is daar ook veel beter. Deze film is in kleur, dat is dan een pluspunt. Veel liedjes van Irving Berlin, maar erg matig. Eigenlijk blijven alleen Sisters en Snow goed overeind. Maar veel nummers zijn niet veel soeps. Het geeft wel meer de indruk van een "musical" en niet zo'n dans/muziekfilm. En er zit wat meer verhaal in. Ondanks de titel en het liedje heeft het verder niet zo heel erg veel met Kerst te doen. Count your blessings zit er ook nog in, nou ja, je kan het gerust het hele jaar bekijken. Maar erg matig, traag, flauw en vervelend. 2.0

Je moet maar ervan houden...ik vind deze film heel erg mooi!

Een toepasselijke titel als je nu naar buiten kijkt.

De film leek wat moeite te hebben om op gang te komen en werd voor mij persoonlijk pas beter toen ze aankwamen bij het hotel.

White Christmas heeft een heerlijke feel-good en typische jaren 50 sfeer en dat was voor mij de reden dat ik bleef kijken.

Een traag begin wordt goed gemaakt als de chemie tussen Phil en Bob & de Haynes-zusters de tijd krijgt om te groeien.

Niet een ultieme kerstfilm voor mij, maar zeker wel de moeite waard door de warme sfeer en het hartverwarmende einde.

3*

In een kerst-versierde kamer met de kaarsjes aan en een drankje en knabbeltje is deze film gewoon lekker om in de kerstsfeer te komen/blijven. Ik had deze DVD voor een paar dubbeltjes bij de kringloop gekocht en hij was elke cent waard! Natuurlijk is het Amerikaans, zoet en braaf, maar ook doortimmerd tot en met. En dat is ook wel weer eens leuk om naar te kijken. Gewoon een fijne, blije film dus. Met natuurlijk het kerstlied der kerstliederen erin. Prima mee vermaakt.

Naar dat hij vorige keer al naar een dieptepunt was gezakt dacht ik, ik zal het nog een keer proberen. Vooral het begin leek het wel de goede kant op te gaan. Maar nadat de bevrijding aan de orde kwam was het al gauw gedaan met de pret. Een bijna geheel in studio opgenomen film. Op zich niet zo erg voor een musicalfilm. Dat hij is opgenomen in VistaVision is zeker wel een sterk punt. Clooney, eerder een zangeres en Vera Ellen vooral een danseres doen het nog wel goed tot redelijk. "Sisters" komt al snel aan de orde en dat blijft het leukste gedeelte.

Het is jammer dat Donald O'Connor toen ziek werd want dat was een beter keuze dan Danny Kaye, een vergeten komiek van vroeger en Crosby kan ook beter zingen dan acteren waardoor het wederom een lange moeizame zit werd met vermoeiende dansnummers. 2.0

Voor mij is dit ook een van de mindere musicals, en dat komt waarschijnlijk doordat ik met Kaye en Crosby niet erg veel heb. Dan zie ik liever een Gene Kelly oid. Vera-Ellen mag ik dan wel weer graag zien, die laatst ook al opviel in On The Town, al was het in de schaduw van Ann Miller.

De poster en titel geven eigenlijk al een beetje weg wat je hier kunt verwachten: een vrij brave ‘50’s musical, met veel blijheid en (holiday)sentiment. Op muzikaal en dansvlak ook niet heel bijzonder, wat mij betreft, al zitten er een aantal vrij aardige dansscènes in. Aangezien het de laatste titel was van de ICM Musical lijst die ik nog niet gezien had en kerstmis voor de deur stond, was het een poging waard, deze allereerste Vistavision film.

2,5*

Prachtige technicolor film!! Schitterende dansnummers, man man wat kan die Vera-Ellen dansen, beter dan Ginger Rogers in haar tijd!! Mooie songs, leuke Danny Kaye, kortom familieplezier bij uitstek tijdens de kerstperiode!! Top!!

Na een een dikke 40 a 45 jaar vandaag deze klassieke kerstmusical met veel plezier herzien.

Ik denk niet dat iemand dit zal aanzien voor een klassieke of zelfs maar belángrijke musical, maar als ik mijn verwachtingen bijstel kom ik hier eigenlijk zó veel sterke punten tegen dat mijn oorspronkelijke scepsis net zo gauw verdween als mijn matige herinnering aan de eerste keer dat ik deze film zag. Bing Crosby laat altijd alles achteloos lijken maar blijft toch steeds geloofwaardig, van Danny Kaye ervaar ik na een aantal andere films nú pas de kwaliteiten (charme, humor en dans), Rosemary Clooney zingt als de beste (Love, you didn't do right by me, prachtig) en Vera-Ellen danst zelfs nog iets beter, Dean Jagger speelt ontroerend, het camerawerk en het kleurgebruik zijn allebei prachtig zonder tot Singin' in the rain-achtige zuurstokkleuren te vervallen, en Irving Berlin levert diverse pakkende liedjes. (Het publiek van 1954 was er eveneens enthousiast over, want het was de meest succesvolle film van dat jaar.) Enige minpuntje is wat mij betreft de aanblik van het figuur van Vera-Ellen, want haar benen zijn zó onaangenaam dun dat het een wonder is dat zich daarin zóveel gedisciplineerde spieren bevinden dat ze de sterren van de hemel danst – en dansen kán ze. (De geruchten gaan dat ze aan anorexia leed.) Ik vergeet gewoon de flauwe plot vol miscommunicatie en geniet van de liedjes, de dans, de sets en de feel-good-sfeer.

Oh my…

De kostuums zijn prachtig, de kleuren zijn oogverblindend en de algehele sfeer is er een van warmte en nostalgie. Dit is de film die de flair van de jaren 1950 in zich opneemt met een ouderwetse kerstsfeer.

De dansnummers zijn bijna ongelooflijk. Je vraagt je af hoeveel uren training, repetities en talent er nodig waren om dit allemaal voor elkaar te krijgen. Ik heb een zwak voor dit soort films, dus ik heb het allemaal opgegeten als zoete koek.

Het verhaal begint erg sterk, maar ontwikkelt zich tot iets te generieks en wat te flauw om het allemaal in perfecte harmonie te laten bestaan.

Bing Crosby is geweldig en Danny Kaye ook. De echte sterren zijn echter Rosemary Clooney en Vera-Ellen die deze film naar een heel nieuw niveau tillen.

Mijn totaalscore kan nog veranderen, maar voor nu neem ik genoegen met een dikke 3,5*.

Kerstfilms zijn toch een apart genre met een extra dikke laag glazuur bovenop de toch al zoete Hollywood musical, en misschien liet ik deze film lang links liggen. Onterecht moet ik toegeven, want het is een heerlijke, warme en liefdevolle musical. Met een passende cast en dito muziek. En ook hier valt het opnieuw op, dat de dans en choreografie zo goed zit. Opvallend is voor mij de act van Danny Kaye met het nummer Choreography, waarin hij een sneer lijkt te geven naar de (toen toch) moderne choreografie vs de classic ballroom dansstijl. Ironisch genoeg is dat net mooi om te zien. En zie je dat ook passeren in andere musicals als Singin' in the rain en An American in Paris. Het maakt de film zo interessanter tegenover de musicals uit de jaren '30 die vooral dansscènes waren met dialoog er tussen.

Als kind van een jaar of 10 had ik al van deze film gehoord. Ik had mij nooit verdiept in het verhaal en er is onlangs een 4K uitgave uitgebracht (US) en ik werd een beetje lekker gemaakt om deze film eens te zien. Ik heb de film niet op Ultra HD aangeschaft, maar wel op een mooie blu ray uitgave. Beeld en geluid zijn van uitstekende kwaliteit moet ik zeggen. Voor een film van 70 jaar oud hebben ze dat uitstekend gedaan.

Nu naar de film. Ik had een hele andere voorstelling van de film. Veel sneeuw (White Christmas?), ultieme Kerstsfeer (gezien de hoes/voorkant van de film), een goed verhaal. Niks is minder waar helaas. Sterker nog het was een behoorlijke domper dat in de laatste 10 minuten de eerste kerstboom verscheen en in de laatste paar minuten we eindelijk een vlokje sneeuw zagen. De liedjes zijn ook niet memorabel op één liedje na uiteraard, die ook veel te vroeg te horen is. De liedjes blijven bij mij niet hangen, zoals bijvoorbeeld bij The Sound of Music of Singin’ in the Rain. De choreografie is wel weer van uitstekende kwaliteit. Niks op aan te merken.

‘Persoonlijk’ vind ik dit geen Kerstfilm (al wordt die wel zo bestempeld wat ik kan begrijpen) maar een verhaal die zich op de achtergrond van de feestdagen afspeelt. Daarvoor mist de film de kerstsfeer gedurende de hele film (los van de laatste 10 minuten), de koud, de sneeuw, de lichtjes, kale bomen (deze film is in de herfst opgenomen en men zit daar in een paar scenes buiten in een trui) en een echt winters karakter. Het is zeker geen slechte film, maar ik ben wel teleurgesteld in wat ik had gehoopt.

Nog maar weer eens geprobeerd maar mijn bericht van 18 februari 2011 blijft eigenlijk gewoon goed. Er zijn 4 liedjes die eruit springen en dat was in eind 1980's/begin 1990's toen ik hem voor het eerst zag ook al het geval. Raar ondanks kleur dat het allemaal futloos overkomt. Misplaatste humor, lelijke decors, vervelende presentatie van dansnummers en Jagger als generaal weet ook totaal niet te overtuigen, totaal geen Kerst gevoel bij deze film en reclame voor het leger had in de 1940's nog wel gewerkt. Het ziet er allemaal goedkoop uit. Alleen Clooney, nota bene een non actrice weet nog wat aandacht op te wekken maar voor de rest is het allemaal niet. 2.0