3 Women (1977)

Goed stuk.

Dank

Ten overvloede misschien: de drie betreffende films zijn mij, elk op hun eigen wijze, allemaal even lief; maar ik kan me goed voorstellen dat iemand anders de één geweldig vindt, en de andere niks. Ze hebben alle drie hun eigen toon, stijl en sfeer.

Vage trailer.

En dat was de film eigenlijk ook wel.

Ben best liefhebber van Altmans 70s films maar hier kon ik niet erg veel mee.

Tamelijk irritante personages die zich bewegen in een wat merkwaardig Single White Female verhaaltje.

De titel snap ik ook niet.

Alweer een paar weken geleden dat ik deze zag, dus misschien klopt er niets van wat ik hier schrijf, maar ik weet nog wel dat ik het een zeer aangename film vond. Het begint als een soort luchtige komedie. Zo eentje zonder dolle grappen of oneliners, gelukkig. De sfeer en de dialogen vond ik zeer vermakelijk en fijn om naar te kijken.

Na het ongeluk van Pinky wordt het een stuk dramatischer. Tot slot is het een beklemmend mysterie, waarbij de rolverdeling tussen beide hoofdrolspelers is omgedraaid. De verlegen Pinky is ineens een trut, de onhandige maar zelfverzekerde Millie, die aan het begin enige wrevel opwekte, is ineens een karakter om medelijden mee te hebben. Leuk als een film dat doet, een beetje met je vooroordelen spelen.

'Pinky', 'Millie' en 'Willie' representeren 3 identiteitsfases doorheen het leven van een vrouw. Van de Willie in de allerlaatste fase, die deze representaties herbeleefde via een droom. Haar dochter en kleindochter bekleedden in die droom de rollen van de fases 'Pinky' en 'Millie', zijzelf die van 'Willie'. Drie fases in haar leven die definitief achter de rug zijn na de dood van de vader van haar kind, van wie zij nooit hield. De toekomst is gunstig.
De zelfmoordpoging van 'Pinky' halverwege de film geldt als een sleutelpunt in haar leven. ‘Pinky’ transformeert naar ‘Millie’, ‘Millie’ wordt ‘Willie’.

Toch wel een opmerkelijke bizarre film van Robert Altman waarbij drie vrouwen centraal staan. Het zijn in de eerste plaats Millie en vooral Pinky die centraal staan in dit verhaal. Pinky is een wat eigenaardige meid, al heb ik dat wel meer waar Sissy Spacek in the picture staat. Hier vertolkt ze een obsessieve relatie met Millie die op haar beurt denkt dat ze veel aandacht trekt, maar in werkelijkheid vaak genegeerd wordt.

Je verwacht iets dramatisch met die geforceerde relatie die gedoemd is om te mislukken. Maar het plot verloopt enigszins anders vanaf het ongeval van Pinkie. De personaliteitswisseling is sterk en deed me met verbazing verder kijken naar de film.

Prima vertolkingen, fijne dialogen en goede sfeerschepping. Redelijk geslaagde film al vond ik het niet altijd even interessant. Degelijke 3,5*.

Ook hiervan de blu-ray in mijn trotse bezit en al verscheidene keren bekeken.

Pinky Rose (gespeeld door een adembenemende Sissy Spacek ) gaat werken in een soort seniorenspa en leert zo Millie kennen, die haar de fijne kneepjes van het vak moet bijbrengen. Pinky staat waarschijnlijk voor de jonge onbevangen- en maagdelijkheid van de vrouw, waar Millie de wereld / het wereldlijke al danig verkend heeft.
Niet veel later trekt Pinky bij Millie in in een motel, waar ene Edgar Hart, een man's man (of dat wil ie toch graag voorstellen) de scepter zwaait. De derde vrouw in deze, Willie die getrouwd is met Edgar, die de laatste fase van het vrouwelijk leven zal voorstellen, zien we enkel in stilte werken aan bijzondere kunstwerken in en om het motel, als een soort harmonieuze en rituele voorbereiding op het onherroepelijk naderende einde.
Voor dat einde komen alle drie samen in een soort voltooiing van de cyclus en acceptatie van elkaar. Maar da's enkel my two cents, en er zit natuurlijk ook nog veel meer in (is het bv. nog significant dat Edgars achternaam Hart - heart - is? Anyway, goeie smoes om de film snel maar es weer te gaan zien.

Nog meer dan bij 'That Cold Day in the Park' is de fotografie van zo'n ongekende schoonheid, dat de film los van het verhaal al de moeite waard is. Het verhaal is, ondanks wat ik er wel van kon maken, toch nog erg ongrijpbaar en haast esoterisch, al weet ik niet precies wat esoterisch betekent (dat is namelijk voor de ingewijden), maar ik vind zweverig zo'n negatief woord.
En vanwege Sissy alleen is ie ook al aan te raden, hè, niet vergeten.


Volle mep vanzelfsprekend.

Robert Altman is één van de interessantste Amerikaanse regisseurs van de tweede helft van de vorige eeuw. Hoewel hij vrij algemeen het stempel anti-Hollywood opgedrukt heeft gekregen heeft hij toch altijd kansen gekregen van de grotere productiemaatschappijen, zoals Warner, 20th Century Fox, MGM en Paramount. Maar toegegeven: zijn stijl was beslist onorthodox en in zijn specialisme (ensemble-films met een grote cast) werd hij de grootste.

“3 Women” uit 1977 is een zelfs voor Altman-begrippen wonderlijke film en één die multi-interpretabel is. Het verhaal over drie vrouwen (gespeeld door Sissy Spacek, Janice Rule en Shelley Duval) wier onderlinge (machts)verhoudingen voortdurend verschuiven, is sec bekeken al voldoende onderhoudend.

Altman legde in interviews uit dat de plot tot hem gekomen was in een droom en met die wetenschap valt bepaalde onlogica in de film te verklaren en kan zelfs de Bergman-eske vraag worden opgeworpen of de drie vrouwen in feite niet archetypes (kind, minnares, moeder) van één en dezelfde persoon zijn. “3 Women” wordt speciaal aanbevolen voor liefhebbers van het werk van David Lynch.

Ik ben niet echt fan van Robert Altman, maar MASH en McCabe & Mrs. Miller vielen nog wel mee. Daarom de film een kans gegeven. De twee hoofdrollen Shelley Duval en Sissy Spacek geven samen een vreemde vibe in de film. Het geheel boeide me niet echt en de muziek viel dik tegen. Wel af en toe mooie shots en Duval en Spacek zijn op zich niet slecht natuurlijk. Het kijkt als een gedateerde film.

Robert Altman heeft er een erg knappe en fascinerende film van gemaakt. Ik ben al een aantal goede films van hem tegengekomen, maar dit is zonder twijfel zijn beste die ik tot nu toe gezien heb.

Het begint met een heerlijk dromerig, lichtvoetig sfeertje dat de hele film lang blijft hangen. De setting is die van een typisch stoffig Amerikaans stadje en de zweverige soundtrack doet de rest. Het vele inzoomen op de tekeningen in het zwembad heeft overigens ook iets erg fascinerend, maar wat het juist moet voorstellen, moet ik nog even verder opzoeken.

Dat er veel symboliek in de film terug te vinden is, lijdt geen twijfel. Zelf heb ik het ervaren als een film waarbij de 3 vrouwen symbool staan voor verschillende fases in het leven van de vrouw. De rollen van Sissy Spacek en Shelley Duvall springen daarbij het meeste in het oog. Sissy Spacek zet een geweldige rol neer als Pinky die erg mysterieus, maar ook kinderlijk overkomt en haar toevlucht vindt bij Millie als haar moederfiguur. Ik vond het bij momenten best vreemd hoe Millie door zowat iedereen genegeerd werd wanneer ze aan het praten was, wat misschien symbool staat voor haar rol als moeder die zichzelf populair probeert te maken maar dit al lang niet meer is.

Vanaf het moment dat Pinky haar intrek neemt in het appartement van Millie, vroeg ik me af welke richting de film zou uitgaan, maar Altman weet een niveau hoger te schakelen. De zelfmoordpoging en de metamorfose die Pinky nadien ondergaat, is erg sterk gedaan. Ik zie het als de overgang naar de volwassenheid van Pinky die assertiever en rebelser wordt na het ontwaken uit haar coma. Het laatste stuk waarbij de 3 vrouwen samenkomen nadat het kind van Willie doodgeboren wordt, lijkt de cyclus van ‘de vrouw’ volledig rond te zijn.

Erg fascinerende film van Robert Altman op verschillende vlakken. De sfeerzetting is top, het verhaal is enorm intrigerend en het duo Spacek-Duvall acteren de pannen van het dak. Ook weer zo’n typische film om nog eens te zien, want er valt volgens mij nog meer uit te ontdekken.

4.5*

Ik was gewaarschuwd en inderdaad, 3 Women was geen film voor mij. Het mysterieuze sfeertje is goed bedoeld, maar wordt telkens onnodig met de soundtrack benadrukt en daarmee eerder ontkracht. De hoofdpersonen zijn gewoon niet interessant genoeg en dan was ook het tempo mij te laag. Er zit dan een berg aan symboliek in 3 Women, die dan nog voor wat diepte zorgt. Maar ook blijft het best vaag, zeker als de persoonlijkheden in de mixer gaan. De finale kon mij ook niet bekoren en hoe leuk ik die jaren zeventig stijl ook kan vinden heeft 3 Women mij nauwelijks geraakt.