E la Nave Va (1983)

Erg fraaie film toch weer van Fellini. Een van de mooiste van zijn latere films wat mij betreft.

E la Nave Va is weer een bijzondere film. Qua sfeer en kleur heeft het wel wat weg van Amarcord. Verder is dit een op vele gebieden hele mooie film. Het verhaal is op zich niet zo bijzonder, maar aan de andere kant: ook niet zo belangrijk.

Deze film draait meer om de sfeer, de passie, het absurdistische en het surrealistische. Wat bijzonder is, is het gebruik van de muziek (klassiek en opera van onder andere Verdi, Debussy, Schubert, Strauss en Tsjaikovsky) in combinatie met de beelden (soms vertraagd). Sommige scène's hebben meer weg van een symfonie dan van iets anders.

Veel grappige, bizarre scène's en beelden weer. De beelden van het dek met aan de ene kant de zon en aan de andere kant de maan zijn echt Fellini op zijn best.

Verder weer veel plotseling verstilde momenten, die een soort transcendent sfeertje oproepen.

Visueel is E la Nave Va weer een pareltje. De fotografie van Giuseppe Rotunno is erg mooi, weelderig, nostalgisch.

Weinig te klagen dus. Vooral een feest voor de zintuigen, deze film. Volgende keer misschien vier sterren zelfs.

Een late Fellini (meestal beschouwd als zijn minste periode) en hij viel me zeker niet tegen, streker nog ik vond 'm mooi.

Na het aparte begin, waarin de film nog in zwart-wit en zonder geluid is en met een antieke camera lijkt opgenomen moet deze film even op gang komen, maar zeker in het tweede uur is het weer erg mooi. Gekke karakters, heel veel Felliniaanse humor een mooie clash tussen arm en rijk. En de oorlog die het artificiele leven van de kunstenaars langzaam binnendringt. Ondersteund door enorm veel klassieke muziek.

Qua waardering sluit ik me bij Gimli aan. 3.5* , maar misschien de volgende keer...

Al bijna 3 jaar niks meer bij deze film gepost?

Fellini doet het weer!

Een heerlijke film maken. Boordevol knotsgekke personages, bijna - constant aanwezige muziek en een aanstekelijke vermenging tussen arm en rijk. Langzamerhand veranderd de sfeer als de vluchtelingen aan boord komen. Grappig om te zien hoe iedereen eerst niks van hen wil weten en ze later met zijn allen feest vieren.

De humor in de film is geweldig. De zangers en zangeressen die tegen elkaar ophitsen om in de gunst van de doodgewone burger te komen. Ook leuk als die zangeres aan haar agent vraagt of ze nu ook haar eten naar buiten moet brengen. De typische cultuur van naar elkaar kijken en bekeken worden, wordt zo treffend en spottend in beeld gebracht. Er is weinig ruimte voor spontaniteit en eigen initiatieven. Pas als iets goed voor je imago is dan wordt er actie ondernomen. Verder ook gelachen om de neushoorn, de verontwaardigde blikken van het creme de la creme volk, toen de vluchtelingen naar binnen keken, het geesten oproepen....Waar eigenlijk niet om? Toch is de film meer dan een geslaagde humorvolle schets, hij bevat wel degelijk een serieuze ondertoon. Een ondertoon die handelt over humaniteit in tijden van oorlog. Erg subtiel hoe Fellini dat aan de orde weet te stellen. Steeds meer weet hij het in het verhaal te verweven, zonder dat het ten koste gaat van de humor.

Verder apart dat ik Freddie Jones net had mogen aanschouwen in The Elephant Man, een film waarin hij een totaal andere rol neerzet. Ik moest dan ook even wennen aan zijn rol als komische verteller. Wel een leuk element overigens, deed een beetje denken aan de verteller in Amarcord. 4*

Wat een speelsheid straalt er van deze film af. De maffe en komische personages waarop Fellini ons trakteert staan garant voor een vrijwel tijdloze boottrip vol (mooie!) muziek. Ik heb hiervoor alleen Amarcord van deze regisseur gezien, een film die qua structuur vrij identiek is. Lekker rommelig, geen hoofdpersonage, kolderieke situaties, seksistische verwijzingen, het komt allemaal weer terug.

Vooral het begin en einde, waarin de film zichzelf erkent, geven een apart gevoel mee. De filmpersonages zijn zich nog bewust van de camera en kijken er soms in, waardoor je als kijker bijna tot gluurder gevormd wordt. Het verdere verloop is uiterst vermakelijk in elkaar gezet; bijna losse sketches die elk weer wat bijzonders meedragen. De beste scène voor mij was wanneer die twee oudere broers het glazenconcert gaven in de scheepskeuken, erg mooi gedaan! En erg grappig als de een de ander erna verwijt dat hij zijn F noot niet goed heeft afgesteld!

De ommeslag die later plaatsvindt geeft ruimte voor drama, maar Fellini weet hier nog steeds een enorm luchtige toon te behouden. Zodoende blijft de film er een die zachtjes doorkabbeld over de golven. En het schip vaart door.

4*

Eén van de betere latere Fellini-films, visueel zeer indrukwekkend. Zijn latere werken hebben vaak een diepere betekenis. Ik had het zelf niet gezien toen ik "E La Nave Va" keek, maar ik las dat het onder andere over de toekomst van film gaat. In de beste scene, halverwege de film, zien we de operazangers en zangeressen niet voor het publiek zingen, maar voornamelijk voor zichzelf. En die kant ging het ook op in de filmwereld (althans, volgens Fellini).

Het is niet één van mijn 10 favoriete Fellini films, maar deze helaas vergeten film is een prachtige verzameling onvergetelijke beelden.

Vergeten?Valt wel mee,toch.Hoe dan ook ,deze film is in feite een grote hommage aan...Fellini zelf.De gebruikelijke groteske types passeren uitgebreid de revue,sprekend in een bizar koeterwaals.De muziek van Rota is vervangen door een potpourri van allerhande bekende klassieke deuntjes waaronder walsjes van Johan Strauss Jr.

De setting op een oceaanstomer is bij uitstek Felliniaans,op de enscenering valt niets aan te merken.Het eerste deel is een pure komedie met als hoogtepunten de reeds gememoreerde opera-oorlg,de stinkende neushoorn,de stomme film hommage in het begin en vooral het eerbetoon aan 2001 met de zwalkende oceaanstomer.Verder kudoi voor de casting van Willem-Alexander als Oostenrijkse groothertog .

Helaas is de 2e helft een stuk minder,na de aankomst van de zigeuners/balkanezen ontaardt alles enigszins tot een humanitair snotterdrama en een overduidelijke allegorie op de Europese beschaving die steeds wordt bedreigd door oorlogszuchtige booswichten,jammer.

Het postmoderne slot is imho ook wat te voor de hand liggend.

Fellini ten top: een combinatie van zijn Casanova, Amarcord, Ginger e Fred... Naar volgens mij typisch Italiaanse traditie is dit weer een unieke combinatie van tragiek en komedie. Fellini's grote 19de eeuwse pendant, Verdi, voert natuurlijk niet toevallig de muzikale boventoon, meer bepaald het hoofdthema, al of niet bewerkt, uit La forza del destino: E la nave va...

Alleen met de rol van de journalist-verteller had ik soms wat moeite. Voor mij was die vaak niet alleen overbodig, maar soms zelfs storend.

Visueel erg mooi, maar het verhaal & het acteren vond ik ronduit kinderachtig.

[ en over dat oeverloze gezang zal ik mijn mond maar houden.]

Puike film van Fellini.

Toch wel weer een knappe film van Fellini. De eerste 10 minuten werkten niet zo goed, in sepia kleuren zonder geluid- maar zodra het schip uitvaart begint een wonderlijk sprookje waarbij de elite van Europa zichzelf min of meer ten grave draagt. Daarbij worden sterke scenes (de zangwedstrijd die eerder leek op een wedstrijdje verpissen; het concert met de glazen; het interview met de groothertog; eigenlijk alle scenes met de zelfgenoegzame Sir Reginald) afgewisseld met flauwe scenes- zoals met de neushoorn, wel typisch Fellini op een of andere manier.

Als de groep bootvluchtelingen aan boord komt verandert de sfeer, maar het blijft toch wel mooie cinema, met het verbroederingsfeest en de professoren die de Serviërs uitleggen hoe zij hun volksdans moeten uitvoeren. Ook wel frappant hoe de reacties van een aantal gasten aan boord overeenkomen met reacties op vluchtelingen in onze huidige tijd.

Passend einde met verwijzingen naar het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, daarmee het einde van het Oude Europa bezegelend, letterlijk een zinkend schip. De allerlaatste grap met de neushoorn had achterwege gelaten mogen worden.