Di 36 Ge Gu Shi (2010)

Heerlijk!

Geweldig dromerig filmpje over eten, een cafetje en het gezellige geroezemoes van ruilbeursjes. Een typisch wegdroomfilmpje, aardig luchtig en gezellig maar met een paar frisse toetsen die meteen een klein beetje extra diepte toevoegen.

Verder vooral erg mooi, visueel krachtig en een geweldige soundtrack. Niet zo'n fan van jazz, maar de warme en rustige nummertjes pakken hier gewoon erg goed uit.

Een klein filmpje maar het was alweer even geleden dat ik 80 minuten half wegdromend in de zetel gezeten heb. Volop genieten dus, hoop dat Hsiao's volgende film weer niet zo lang op zich laat wachten.

4.5* en een uitgebreide review

Prachtig!

In het begin had ik even moeite met de erg aanwezige muziek en de voice over. Het kan er ook mee te maken hebben dat ik de laatste dagen juist veel Aziatische films zag waar je de emoties wat meer van de gezichten af kon lezen.

Een lekker luchtig filmpje waarin volop genoten wordt, of het nou een fietstocht of een gesprek met klanten betreft. De film weet zich ook op een fijne manier te onderscheiden van vele andere films door het hele ruilgebeuren. Hartverwarmend om te zien ook hoe Doris die backpackers ontvangt in haar cafe. Ik zou zelf maar wat graag in Taiwan gaan backpacken en verblijven in Doris `s cafe. Er hangt echt een lekker relaxte sfeer.

Op visueel gebied erg mooi. Vooral de manier waarop Doris `s droom ( reizen ) gevisualiseerd wordt. Verder een erg hippe film, mede dankzij de levendige muziek die als het ware een soort dagritme voor zijn personages creëert. De 2 zussen zijn daarbij perfect op elkaar ingespeeld, de film is niet alleen maar lief, omdat de 2 zussen alles tegen elkaar durven te zeggen net zoals in een echte broer - zus, zus - zus relatie, ze sparen elkaar niet altijd wat voor genoeg boeiende situaties zorgt.

Verder heb ik mij ook meer dan vermaakt met de moeder - dochter sessies. Een dikke 4*

Prachtige kleine film over het dagelijkse leven van twee zussen in Taipei. De film toont ons hoe de zussen een sympathiek koffiezaakje openen met de leuke gimmick dat klanten spullen kunnen ruilen (niet kopen!) in het café.

Er gebeurt vrijwel niets in de film, maar dat is precies de kracht van de film. Het is een warme, dromerige schets van het dagelijkse leven in de grote stad. Je leeft enorm mee met deze gewone mensen en zou maar wat graag een cappuccino en een stukje cheesecake willen nuttigen bij Doris. Het eten wordt echt heerlijk in beeld gebracht. Sowieso is de film een visueel pareltje met subtiel camerawerk en een warm, helder kleurgebruik. Ook de ontspannen jazzy muziek draagt bij aan het dromerige sfeertje. Het is gewoon fijn toeven in het optimistische sfeertje van de film.

Kortom een schattig klein verhaal over twee hartverwarmende zusjes. 36 Taipei Exchange is een fijne herinnering dat het leven in zijn eenvoud soms gewoon heel mooi kan zijn. 4,5*

Geforceerd hipster gedrag.

haha

Deze keer eens geen Aziatische film met zwaardvechters die over het plafond lopen of een saai maatschappelijk probleem. Deze film heeft kennelijk als doelgroep de yuppies die georiënteerd zijn op Amerika en Europa. Een film over een koffiebar. Lijkt aanvankelijk nog wel interessant maar de film pakt al gauw uit als een soort cursus bedrijfsvoering. En ook dit is weer tergend saai zoals zo vele andere Aziatische films. En ik sta toch echt wel open voor Aziatische films hoor. Al begin ik me wel steeds meer af te vragen waarom nog. Misschien zijn Aziaten toch wel gewoon saaie mensen. Ook al zijn ze nog zo vriendelijk en gastvrij over het algemeen.

Een lief klein filmpje: er is geen andere manier om Taipei Exchanges te omschrijven. Het is enorm onthaastend. Er gebeurt niets van belang en het is lastig om dat in een fijne film om te zetten, maar als het werkt is het gewoon heerlijk relaxed. Af en toe dreigt overmatige schattigheid de overhand te nemen, maar gelukkig blijft het binnen de perken. Ik had ook misschien graag iets meer scènes gehad zoals die ene waarin Josie dat verhaal vertelde aan de stewardessen. Echte uitwisselingen blijven teveel afwezig, terwijl de film daar echt speciaal had kunnen worden. Het maakt niet uit, een film over een cafeetje is soms gewoon genoeg. De enige serieuze klacht die ik heb is dat ik hem te laat keek om er nog koffie bij te kunnen zetten. Maar goed, daar kan Ya-chuan Hsiao ook niets aan doen.
3,5*

Fijne aandoenlijke sfeervolle film. Met een schattig verhaaltje over een koffietent-annex-ruilhandel. Zo dromerig en weinig dramatisch dat de scenes die al een beetje meer drama bevatten een beetje gek aanvoelen (zoals de wisseling van hoe de zussen in het leven staan aan het einde van de film). Maar dat is niet erg. Lichtvoetig en met veel glimlachhumor. Hsiao-Hsien Hou is executive producer en dat voelt logisch. Want hoewel deze film ook genoeg anders is voelt het wel verwant.

3.5*

Een heerlijk feelgood filmpje mede door de zeer sympathieke hoofdrolspelers, de prima daarbij passende soundtrack en het schitterende camerawerk. Vooral de schaarse stadsbeelden die we van Taiwan te zien kregen oogden bijzonder mooi. Het verhaaltje mag dan niet zo veel om het lijf hebben, maar so what. Het hoeft niet altijd zo serieus te zijn. We zitten ten slotte in de donkere dagen voor kerst.

4,0*

Lief!

Zelf ooit toegevoegd, maar ik kwam er nooit toe om deze eens te bekijken (ondanks het vermoeden dat ik deze film wel leuk zou kunnen gaan vinden)

Heerlijk sfeertje en zalig in beeld gebracht. Deed me ook denken aan de vele gelukkige keren dat ik zelf zomaar ergens een cafeetje binnenliep en het heerlijke gevoel dan als je een lekkere bak koffie, of een lekker stuk taart, of wat dan ook, krijgt en in een mooie prettige omgeving waar voor je geld krijgt en goed wordt ontvangen.

De film deed me ook sterk denken aan films als ´Patisserie Coin de Rue´ en ´Café Lumière´ en nog wel andere waar ik zo snel niet op kom. Bij mij viel dit tussendoortje erg goed. Gewoon alles is in orde: acteren, muziek, de animatie af en toe en hoe alles prachtig in beeld wordt gebracht en ge-edit. De vragen aan 'gewone' Taiwan Chinezen tussendoor vond ik ook nog passend en ontroerend.

Ik weet het niet, maar het lijkt me dat de mooiste (meest originele) pareltjes uit Azië de laatste vijf jaar uit Taiwan lijken te komen!

Moet je zeker ook eens Kamome Diner kijken.

Verder heb je wel gelijk wat Taiwan betreft, al is die periode ook al weer een beetje voorbij zo lijkt het wel.

wow, wordt je geheel vanuit het niets verrast met een optreden van Kousuke Atari .... en wordt er na 20 seconden weer weg gesneden naar een stom piano deuntje... hoe kom je er op, minstens een volle punt aftrek daarvoor Hij bleek twee jaar eerder in de Taiwanese megahit Hái-kak Chhit-ho (2008) zelfs een dubbelrol te hebben gehad, daar kwam hij dus vandaan, maar dat was mij allemaal geheel onbekend nog.

voor de liefhebbers

Nakamura Mizuki&Atari Kosuke at Doors

Lekker dwarse montage, ik zou er een vol punt bij optellen.

mij stoorde het dus alleen maar, leek wel of ik naar een tv programma/docu zat te kijken, inclusief overbodige vox-pops...

Kan me dat echt totaal niet meer herinneren, zat je ook maar wat te plagen. Dat YT fragment klinkt overigens wel goed, maar de film deed voor mij toch nauwelijks iets fout van weet ik me nog wel herinner.